Notorious Buzz

Yeni adresim...

2008-02-14T17:42:00.002+02:00

http://mizansen.blogspot.com/

byeeee byeeee (miss american pieee)

2008-02-09T22:20:00.000+02:00

Bu blog burada biter... (ama yenisi geliyor)

Veda lafları etmek gerek ama tam veda değil sonuçta daha çok adres değişikliği... Burayı da kaldırmayı düşünmüyorum çünkü oldukça hoş bir arşiv oluştu. Arada bir eskilere göz gezdirmek güzel olabilir.

Yeni bloga gelince... bu sefer sadece ben olmayacağım.

Linkine de yakın zamanda buradan ulaşabilirsiniz.

Heath Ledger anısına...

2008-01-24T00:50:00.000+02:00

youtube'a girebilenlere tabii...

ne kötü bir gün...

2008-01-23T01:44:00.000+02:00

Kötü bir gün geçirdim zaten... tam huzur içinde uyumayı planlıyordum ki... son zamanlarda duyduğum en kötü haberle karşılaştım..

çok yetenekliydi, gerçek bir star olabilecek kapasitedeydi. Ne kadar dandik filmlerde oynarsa oynasın hep kendini gösterdi. Oyunculuğunu konuşturdu... Ledger bu kuşağın James Dean ya da River Phoenix'i olabilir... ama keşke olmasaydı... 60'ına geldiğinde de hala onu izleyebiliyor olsaydık... Çok büyük kayıp. Büyük bir yetenek uçtu gitti.

SAG ödülleri Türkiye'de de yayında...

2008-01-21T19:30:00.000+02:00

Sektör ödülleri bizim ülkemizde görmezden gelinir genelde. Ama bunlar da en az Oscar ve Altın Küre'ler kadar cafcaflı oluyor. En renklileri de tabii ki "Oyuncular Birliği" ödülleri oluyor... Tonlarca yıldız o gece orada olacak, ve bu sene ödül töreni Türkiye'de yayınlanıyor. Digiturk'ün Showplus kanalı önümüzdeki Pazar'ı Pazartesi'ye bağlayan gece 03.00 itibariyle töreni canlı olarak yayınlayacak. Haberiniz olsun.

Oy pusulasını bu linkten indirebilirsiniz.

2007'nin en iyileri...

2008-01-20T12:56:00.000+02:00

Yine vizyon dışında kalanlarla ve ilk 10'a yakın olanlarla başlayalım..

Geçtiğimiz sene vizyon dışında kalan ve oldukça büyük ilgi toplayan filmler vardı. "Half Nelson" bunların arasındaydı. Ryan Gosling ve Sharreka Epps'in çok iyi performanslarının yanında film bir bağımsızın işlemesi gerektiği gibi çalışıyordu. Birbirine iyi gelen ikili insan öyküleri içinde favorilerim arasında yer aldı film. Beyazperdede gördüğümüz öğretmen öğrenci ilişkilerine de alt metni güçlü bir öyküyle fark atmış oldu ayrıca. Yine vizyon dışında kalan ama festivalde izleme imkanı bulduğumuz "Lady Chatterley", uzun süresine rağmen ana karakterinin yaşadıklarını o kadar samimi bir yolla anlatıyordu ki beni direk tavladı. İngiltere ve Danimarka işbirliği ile izlediğimiz "Red Road", Tsai Ming Liang'ın son numarası "I don't Want to Sleep Alone", Chan Wook Park'ın vizyon görmeyen "I'm a Cyborg but That's OK", festivalde izleyici ödülü alan "Art of Crying" de favorilerim arasındaydı.

Vizyonda top 10'a yakınlaşan filmler arasında ise, hiç şüphesiz Cronenberg'in "Eastern Promises"i başlarda seyrediyor. David Fincher'ın Zodiac'ı çok çok başarılıydı. Bu yıl yüzümüzü güldüren western'lerden "3:10 to Yuma" da inanılmaz keyifliydi.

Gelelim bu seneki ilk 10'uma...

10. Grbavica
Altın Ayı'lı Grbavica bize oldukça geç geldi. 90'larda hepimizin bilincinde yer eden eski Yugoslavya'nın dağılışı ve çıkan çatışmalara bir ağıt niteliğinde olan film. Baş karakteri Esma ve kızı yoluyla hafızamızı tekrar deşiyordu. Bir yandan sırrı ortaya çıkıyor, o çıktıkça da Esma'nın yüzleşmeleri filmi daha da güçlü hale getiriyordu. Duru ve ne yaptığını bilen bir anlatım, mükemmel oyunculuklarla Grbavica bence geçen senenin en iyilerindendi.

9. Michael Clayton
Tony Gilroy senarist olarak "Bourne" serisinde zaten gönlümüzü çalmıştı. Ama meğerse yönetmen olarak da çok becerikliymiş. Öyküsündeki dağınık kurgu ve sistematik açıdan solak bir film olması pek çok kimseyi rahatsız etmi olabilir ama Michael Clayton yurtdışında da söylendiği gibi 70'lerin o havasını tekrar kazandırıyordu sinemaya. Clayton'ın bir yandan kişisel yolculuğu bir yandan da büyük şirket açmazları filmde çok lezzetli bir biçimde işleniyordu. İşin oyuncular kısmı ise daha önceki yazılarda da yazdığım gibi çok iyiydi.

8. Ratatouille
Bu durumda en çok acıdığım şey Pixar'ın yaratıcısı John Lassetter. Adam "Toy Story"yle yeni bir çağ açtı ve şu anda animasyon sektörünün en kaliteli şirketini güçlendirdi. Ammavelakin Brad Bird geldi ve onun yaptığı filmlere de fark atıyor. "The Incredibles"dan sonra "Ratatouille" ile yine harikalar yarattı. Bu sefer çok daha klasik bir öykü ve anlatımla karşımıza çıktı Bird ve bir yandan eski kafalıları bir yandan da yenilikçileri tavladı sanırsam. Sadece bu yılın en iyi animasyonu değil, aynı zamanda en iyi filmlerinden birisiydi. Anton Ego rolünde Peter O'Toole'u da unutmadan anmış olayım. Süperdi.

7. The Queen
Bu film sadece Helen Mirren değildi. Film hakkında bol bol yazdım orada burada. Burda tekrar etmek istemiyorum. Geçen senenin en iyi senaryolarından biriydi bence. Ve Frears'ın eleştirilen 'belgeselvari TV'ye yakışan' anlatımı da hem senaryoyu hem de oyuncuları daha da güçlendiriyordu. Sonuna kadar leziz bir işti.

6. Atonement
Joe Wright kıskanılacak bir adam. Evet Atonement belki belli noktalarda gösteriş açısından abartıya kaçıyor olabilir ama bu film bundan yıllar sonrasına da kalabilecek 2000'lerin en başarılı filmlerinden biri olarak anılacak. En kısa zamanda tekrar seyretmek istiyorum. Yeri biraz düşük gelebilir ama buranın üstündeki filmler kişisel boyutta beni biraz daha etkiledi.

5. Yumurta
Bu yıl Türk sinemasında adam gibi iş çıkaran tek kişi, Semih Kaplanoğlu. Kişisel sinema yapıyordu eyvallah. Belki çoğunluğa uygun bir iş de değildi. Ama zamanlamayı kullanışı, oluşturduğu mizansenler, kadrajlar, oyuncularla çalışma ve onlardan performans çıkarma biçimi... Ufak çapta bir başyapıt izlediğimizi düşünüyorum. Türk sineması bir de Saadet Işıl Aksoy'u kazandı. Şu an deli gibi beklediğim iki şey var... Biri bunun DVD'si, diğeri de Süt.

4. Little Children
Bu filmi gerektiğinden fazla abartıyor muyum diye düşünmüyor değilim. Ama Todd Field sanırım benim yumuşak taraflarımdan birisi olacak hep. Adamın sinema diline bayılıyorum. "In the Bedroom"da da bitirmişti beni, burada da. Adam işin her bir öğesini o kadar iyi hesaplıyor gibi gözüküyor ki. Kurgusu, müziği, kadraj ayarları hep planlı hep sistematik ve bir araya gelince de deli gibi etkili. Birinci sınıf bir işti.

3. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Bu isme zaten daha aşağısı yakışmazdı. Son yılların en karizmatik isimli filmi. Ama sırf o kadar değil. Yönetmen Andrew Dominik anladığım kadarıyla gerek çekimlerde gerekse kurgu masasında baya zorlanmış yapımcılar tarafından. Sonunda ortaya çıkan iş onun tam olarak içine sindi mi bilmiyorum ama enfes birşey çıkmış. Film ilk başladığında olmamış bir Terrence Mallick kopyası izleyecez sanmıştım. Evet anlatımda ortak noktalar çok var ama bu film onun dışında da yaşayan bir film. Brad Pitt, Babel sonrasında (o filmi de beğenmedim gerçi ama) yine blockbuster saçmalıkları dışında birşeyde gözükerek takdir kazandı. Hala fiziksel açıdan yanlış seçim olduğunu düşünüyorum ama çok iyi oynuyordu. Kadro genel anlamda çok iyiydi zaten. Casey Affleck'se aşağıdaki yazımda da gördüğünüz gibi inanılmazdı. Roger Deakins ve Nick Cave'e de özel bir selam çakmak lazım.

2. Pan's Labyrinth
Bu film giderek içinizde büyüyen filmlerden birisi. Her izleyişimde daha çok seviyorum. Ofelia'nın acılı dünyası, ve bu dünyadan kaçma yolları çok klasik bir anlatıma sahip olsa da hiçbir şekilde rahatsız etmiyordu. Guillermo Del Toro'nun diğer filmlerine de bir göz atmak lazım.

1. Letters from Iwo Jima
Beni tanıyanlar nasıl bir Clint Eastwood hastası olduğumu bilirler. Ama sonuçta adamın kaşını gözünü sevmiyoruz. Yaptığı sinema, 90'lar sonrasında nadir rastladığımız ve benim çok sevdiğim klasik Amerikan sinemasını yaşatıyor. Ford ya da Huston tadında birisinden bahsediyoruz benim için... Ve şunu da belirteyim, 'Amerikan yönetmen Japonların tarafından anlatmış' muhabbeti beni enterese etmiyor. Aynı şeyi Amerika'lılar tarafında da yapsa yine tav olurdum. (Flags of our Fathers, bu anlamda o kadar başarılı değildi) Modern çağımızın klasiklerinden birisi bu film.

2007'nin hayal kırıklıkları ve en kötüleri...

2008-01-19T13:18:00.000+02:00

Hayal kırıklıkları...
Geçen haftalarda yazdığım 'Kabadayı' yazısı çok hiddetliydi kabul ediyorum... ama kendisini 'en kötüler' yerine 'hayal kırıklığı' statüsünde değerlendirdiğimi bir de burada açıklayayım. Hala filmin iyi olduğunu düşünmüyorum, ama elbette daha ne kötüler var. Ama gerek Yavuz Turgul gerekse Ömer Vargı'ya hala bu filmi yakıştıramıyorum. Ama tabii bu sene hayal kırıklığı yaratan tek usta isimler onlar değildi. Brian De Palma fiyaskosu 'The Black Dahlia' ya da Ridley Scott'ın vasat 'A Good Year'ını hatırlayın. Cate Blanchett dışında sıfır özellikli 'Elizabeth: The Golden Age' ise birincisinin yanına bile yaklaşamıyordu. Bill Condon'un şaşaalı müzikali 'Dreamgirls', yaratıcılığına rağmen sıkıcılıktan kaçamayan "Across the Universe", orjinal bir fikirden çıkıp yeterince sağlam yapı kuramayan "Death of a President" da yılın hayal kırıklıkları içindeydi.

Kötüler...
Yılın bariz kötülerine geçince bol bol Türk filminden bahsetmek gerek. Bu sene Türk sineması için çok kötü bir seneydi bence. Yumurta dışında benim tam anlamıyla tatmin eden ya da buna yaklaşan bir başka film olmadı. Yılın en kötüsü ödülü 'Gomeda'ya gidiyor. Tan Tolga Demirci'nin uzun metraj denemesi hakkında diyecek birşey bulamıyorum açıkçası. Bunun dışında sevgili oyuncularımızın Amerika'da becerdiği "Living & Dying" (gerçi çok da yüklenmemek gerek çünkü film bariz bir TV filmi... ama yine de sinemada seyredince insanın kafasını kesesi geliyor.) İzleme şanssızlığına eriştiğim diğer kötü yerli yapımlarımız ise Janjan, Maskeli Beşler: Irak gibi güzide yapımlarımızdı.

Ve elbette yabancılar tarafında bir de 300'ümüz var. Daha önce yazmıştım uzun uzun... hala aynı şeyi düşünüyorum: bol kaslı ve sıfır zekalı bir film kendileri. Diğer kötüler arasında "Perfect Stranger" ve Jim Carrey adına üzüldüğüm "The Number 23" var. Aptallar için politika dersi niteliğinde olan "Lions for Lambs" kadrosuna yazık etmişti ve özellikle Robert Redford'ın sahneleri iyice çileden çıkartıcıydı.

2007'nin En İyi Performansları Vol.3

2008-01-11T13:00:00.000+02:00

Gelelim erkeklerde ilk 10'umuza... (vizyona giren filmler içinde)

10- Russell Crowe (3:10 to Yuma)

Bu filmde tonlarca çok sıkı performans vardı. Ben Foster, Christian Bale veya Peter Fonda. Herkesin de favorisi ayrı ayrı şüphesiz. Yine de ben filmden tek bir isim seçmem gerekirse Crowe'u seçerdim. Rolüne getirdiği karizma bence öykünün daha da sürüklenmesini sağlıyordu. Evet özellikle Foster başta olmak üzere rol çalanlar vardı ama şu filmi sevdiysem en büyük nedeni Crowe'un yansıttığı ruhtur.

9- Guy Pearce (Factory Girl)

Pearce sessiz sedasız biçimde belki de kariyerinin en etkileyici performansını sundu bize 'Factory Girl'de. Adam Andy Warhol'u oynadı, daha ne olsun? Karakterin o nevi şahsına münhasır garipliği, kitschliğini çok da karikatürize etmeden gerçekleştirdi. Sienna Miller da filmde ondan çok besleniyor gibi gözüküyordu. En azından Edie'nin hayatındaki çıkmazları bile daha iyi anlıyorduk bu karakter sayesinde. İzlemediyseniz mutlaka göz atın.

8- Mircea Andreescu (12:08 East of Bucharest)

'Bu da kim?' diyebilirsiniz. Filmi izlediyseniz ikinci yarıdaki tek gülme kaynağınızdan bahsediyorum. Hiç kıpırdamayan bir kamera karşısında 3 kişi. Kabul edelim ki hali hazırda komik bir senaryo da mevcut. Ama Andreescu'nun o dünyayı umursamayan ihtiyarı geçen senenin en hatırlanası karakterlerinden biriydi. İnanılmaz doğal olduğunu söylemeye gerek bile duymuyorum, zira Romanya sinemasından bahsediyoruz.

7- Kazunari Ninamiya (Letters From Iwo Jima)

Tamam başrolde Ken Watanabe çok karizmaydı ama Ninamiya bence filmin gizli yıldızıydı. Saigo zaten anlatıcı niteliğiyle de filmin merkezinde yer alıyordu aslında. Çoğu gelişmeyi onun gözünden görüyorduk. Ninamiya, Hollywood'a transfer olur mu bilinmez ama takip edilesi bir oyuncu. Karakterin naifliği, hassaslığı ile benin filmde en sevdiğim performansa imza attı.

6- Jackie Earle Hayley (Little Children)

Filmi ne kada sevdiğimi daha önce de yazdım buralarda. Aslında ensemble olarak tüm kadro çok iyiydi. Özellikle bayanlar da ön plana çıkıyordu ama filmin erkekleri Patrick Wilson & Hayley de gayet iyilerdi. Hayley, bu garip kişiliği bence tüm duygularını falan vererek gayet iyi yansıtıyordu perdeye. Karaktere ne kızabiliyorduk, ne de destekleyebiliyorduk. Birinci sınıftı.

5- Leonardo DiCaprio (Blood Diamond)

Bu herif iyice coşmaya devam ediyor. Gerçi daha ilk işlerini düşündüğümüzde de süper performansları vardı ama giderek olgunlaştı, pişti falan. İnanılmaz güzel bir aksan (hatta aksanlar) vardı film boyunca. Hiç beklemiyordum, filmi izlemeye başlarken, ama resmen kilitledi bizi filme. Sırf aksan için bile defalarca izlenir film. DiCaprio neslinin en sağlam oyuncularından biri olarak anılacak kesin. Filmde Hounsou da çok iyiydi ama artık ben şahsen bıktım onun bu 'ezilen ama gururlu 3. dünya vatandaşı' tipinden... DiCaprio ise tamamen tazeydi. :)

4- Murat Han (Mutluluk)

Bir ilk performans ve bomba gibiydi. Özgü Namal'la çok iyi bir ikili oluşturdular. Talat Bulut'un kötü performansı ve diyaoglarına rağmen bu ikili filmi alıp götürdüler. Han, bence sinemamızda pek çok oyuncuda bulunmayan hassas oyunculuğu nüanslarla çok iyi beceriyordu.

3- George Clooney (Michael Clayton)

Bu herif de iyice oldu artık. Bir kaç sene öncesine kadar en fazla 'rol kesen yakışıklı' derdim. Hiçbir şekilde küçümsemem zira adam süper ama oyunculuk anlamında çok ileriye gideceğini de düşünmüyordum. Michael Clayton'da Tom Wilkinson herkesin favorisi. Katılırım çok iyiydi ama Clooney beni biraz daha tatmin etti diyebilirim. Öyle çok abartılı bir karakter olmadığını da kabul ediyorum ama oyuncunun seçtiği oyunlar beni gayet tatmin etti üstelik karakterle daha kolay empati kurmamı da sağladı. Michael karakteri bir yandan Clooney'nin tipik oyunlarını vermesine olanak sağlarken bir yandan da ona yeni kapılar açıyordu.

2- Viggo Mortensen (Eastern Promises)

Bu adam yıllar boyunca nasıl harcanmış belli değil. Sürekli kadınları baştan çıkartan karizmatik yasak aşk rolleriyle hatırlarım. Aragorn'la yeni bir kapı açıldı şüphesiz ama Mortensen kendini Cronenberg'le buldu. 'A History of Violence'ta da olağanüstüydü, burada da. Mafyatik karakter belki ilk bakışta çok klişe gibi gözükebilir ama adam döktürüyordu. Çırılçıplak hamam sahnesi için de harbiden cesaret gerekirdi. Mortensen bu sene Oscar'a aday olur sonuna kadar da hakeder.

1- Casey Affleck (The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford)

Önümüzdeki aylarda vizyona girecek olan 'Gone Baby Gone'da da çok iyi... Affleck bu senenin en etkileyici, ateşleyici kışkırtıcı performansını veriyordu. Brad Pitt de filmde çok iyiydi ama Affleck filmin tek yıldızıydı. O mıymıntı, korkak, ve hatta lavuk karakteri filmi tek başına götürüyordu. Zaten bir mit kıvamında olan Jesse James'i hiç görmesek bile bu herif tek başına yetebilirdi herhalde. İki Affleck de son yıllarda bir yükselişe geçtiler, hayırlısı diyelim. Ve bu sene kategorisinde Oscar'ı en çok hakettiğini düşündüğüm isim olduğunu da ekleyeyim.

2007'nin En İyi Performansları Vol.2

2008-01-06T13:52:00.000+02:00

Bu sene erkekleri listelemek çok zormuş. Vizyon dışında bile ayrı bir top 10 mu yapsam diye düşünmedim değil. Neyse burada baya bi isimden bahsedeceğiz.

Vizyon dışı erkeklere baktığımızda açık ara birinci Ryan Gosling olur. 'Half Nelson' hakkı olan Oscar adaylığı alan Gosling bence yeni neslin en yetenekli oyuncularından birisi. Rol arkadaşı Shareeka Epps'le birlikte çok başarılı bir kimya oluşturdular. Gosling'in oyunculuğunun en albenili yanı şüphesiz doğallığından geliyor. Anthony Hopkins'le birlikte oynadığı Fracture'da da bunu gösterdi zaten. Karakterin içine giriyor ve onun üzerinden enfes oyunlar, mimikler vs. çıkarıyor. Geçen senenin en iyi performanslarından biriydi.

İkinci çok iyi bir performans da Ben Affleck'ten geldi. 'Hollywoodland'de kariyeri sönen bir aktörü canlandırıyordu. Film pek çok açıdan hataları olan bir filmdi. Zaman zaman sarkıyordu ama Affleck o etkileyici, duygusal ve kontrollü oyunuyla resmen döktürüyordu. Venedik Film Festivali'nde de en iyi aktör ödülünü aldığını hatırlatayım.

Vizyona giremeyen diğer başarılı performanslara gelince...

Ümit vaat eden gençler Yuri Chursin (Playing the Victim), Joseph Cross (Running With Scissors) ve Sam Riley'yi (Control) ileride yine böyle etkileyici rollerde görürüz umarım.

Bunun dışında parlak diğer performanslara bakınca daha bir sürü isim var. Peter O'Toole, Venus'de bomba gibiydi. Oscar'ı alsa hakederdi. (Ratatouille'deki seslendirmesi de çok başarılıydı) Bunun yanında Offscreen'le delilik sınırlarında dolaşan Nicolas Bro, Red Road'la Tony Curran, L'amico Di Famiglia ile Luigi Angelillo bahsedilmesi gereken diğer aktörler.

Vizyonda da yine çok sağlam isimler vardı.

Richard Gere, The Hoax'la döktürüyordu. (The Hunting Party ile de çok iyi diye duydum ama maalesef izleyemedim henüz) Copying Beethovven'la Ed Harris, Black Snake Moan'la Samuel L. Jackson, Little Miss Sunshine'ın tüm beyleri (başta Steve Carrell olmak üzere), Indigenes'nin göçmen askerleri, Zodiac'ın beyleri (özellikle Marc Ruffallo ve Robert Downey Jr.), The History Boys'un kafası karışık öğrencileri, Bug'ın iki sorunlu erkeği Harry Connick Jr. ve filmin esas yıldızı Michael Shannon. Eastern Promises'le Vincent Cassell ve Ermin Mueller Stahl, Breach'le Chris Cooper, The Last King of Scotland'la Forest Whitaker ve James McAvoy (ve aynı zamanda Atonement'la tabii) , Perfume'la sinemaya sağlam bir başlangıç yapan Ben Whishaw, Ken Watanabe komutasında Iwo Jima kadrosu, Afrika dağlarında elmasın çok çektirdiği Djimon Hounsou, senenin ölüm tanrısı Tom Wilkinson (Michael Clayton), Dreamgirls'le rol çalan Eddie Murphy; Stranger than Fiction'la Will Ferrell, artık iyice pişmiş olan Will Smith (Pursuit of Happiness) ve The Lives of Others'la Ulrich Mühe. (toprağı bol olsun)

Son olarak da bence senenin yıldızlarından birinden bahsedeyim. Shia LaBeouf'u bu sene ilk olarak, 'A Guide to Recognizing Your Saints'le gördük. Çok sağlam bir bağımsızdı ve zengin kadrosunun tamamı olağanüstüydü. Bu keyifli büyüme öyküsünü kesinlikle tavsiye ederim. Bunun yanında LaBeouf, Disturbia ve Transformers'da resmen şov yaptı. Yaşındaki diğer oyuncularla karşılaştırınca sanki 30 yıl önlerinde gibi rahat ve doğal oyunuyla hem drama hem komedi yönünden göz dolduruyordu. LaBeouf'tan da özel olarak bahsedeyim dedim.

Çok yazdım... senenin vizyondaki 10 performansından sonra bahsedelim. :)

2007'nin En İyi Performansları Vol.1

2008-01-03T21:11:00.000+02:00

Evet yine vizyona girme kriterine göre bence yılın en iyi kadın performanslarının listesi. Klasik olarak vizyon dışı kategorizasyon da yapmak lazım.

Aslında tek bir isimden bahsetmek çok zor. Bizde direk DVD'ye çıkan 'Running with Scissors'la Annette Bening, 'Snow Cake'le Sigourney Weaver ve olağanüstü Cate Blanchett 'The Good German'la parlıyorlardı. Festivallerde izleme olanağı bulduğumuz Kate Dickie (Red Road) ve Samantha Morton (Control) da yılın en iyileri arasındaydı. Ama bence vizyon dışı performanslarda Marina Hands'den özel olarak bahsetmek gerek. Geçen sene festivalin en iyilerinden 'Lady Chatterley'nin anlatımdaki gücü Hands'in performansı sayesinde bir kat daha değerleniyordu.

Vizyondaki parlak performanslar arasında 'Atonement' ve 'Little Miss Sunshine'ın kızları, 'Breaking & Entering'le Robin Wright Penn ve ilham verici Vera Farmiga, Beni şaşırtan Christina Ricci (Black Snake Moan) ve Sienna Miller (Factory Girl) ve bence en usta oyunculara taş çıkartan 'Yumurta'yla Saadet Işıl Aksoy yılın iyileri içindeydi. Yılın 10 kadın performansına geçersek...

10- Jennifer Hudson (Dreamgirls)

İlk performansıyla Oscar'ı götürdü ama bence sonuna kadar da haketti. Hudson'ın işi şarkı söylerek kolaylaştı diye düşünüyor olabilirsiniz, ama hiçbir eğitimi olmayan bir kızın bu kadar sorunlu bir karakteri bu kadar sorunsuz şekilde aktarması bence takdire şayandı. Tabii bunda yüksek ihtimalle yönetmen Bill Condon'un katkısı da büyüktür, ki aynı filmde aslında Beyonce'yi de gayet iyi bulduğumu belirtmeliyim.

9- Maggie Gyllenhaal (Sherrybaby)

Gyllenhaal geçen sene gayet iyi performanslarla karşımıza çıktı. World Trade Center, Stranger Than Fiction'da gayet iyiydi. Ama Sherrybaby tam olarak onun filmiydi. Aslında son derece antipatik bir karakter olan Sherry onun (ve iyi kotarılmış senaryonun da) sayesinde seyirciyi çok da fazla uzaklaştırmıyordu ve empati kurulmasını sağlıyordu. Yazık ki Oscar'a aday olamadı.

8- Tilda Swinton (Michael Clayton)

Swinton'ı ilk olarak 'Deep End'de izlemiştim ve o zamandan beri de bir tane kötü performansını görmedim. Michael Clayton baştan aşağıya mükemmel performanslarla bezeliydi, ve Swinton da son zamanlarda gördüğüm en egzantrik kötü karakterlerden birisini canlandırıyordu. Direk 'bitch' değildi ama öyle olmaya çalışıyordu. O provaları, ayna önünde kendisine bakışları bir yandan içindeki tedirginlik ve beceriksizlik bir yandan da bunları hissettirmemeye çalışması ve güçlüymüş gibi göstermesi baya baya efsane sahneler izlememizi sağladı. Swinton bu sene Oscar adayları arasında yer alacak yardımcı kadın oyuncu kategorisinde.

7- Ashley Judd (Bug)

Beni şaşırtan oyunculardan birisiydi. Judd'ı hiç ciddiye almazdım ta ki Bug'ı izleyene kadar. Film çok iyi bir psikolojik gerilimdi ve yine harika bir ensemble vardı, Judd da filmin merkezine yakışıyordu. Hep böyle bir potansiyeli var mıydı, yoksa yönetmen farkı mı bilmiyorum ama o ekip kaşındıkça siz de yerinizde ufaktan huylanıyordunuz. Ne yazık ki ödül sezonuna kadar unutuldu ama Judd, seksi güzel hatun imajının da ötesine geçti bence.

6- Özgü Namal (Mutluluk)

Ben Namal'ı doğru düzgün tanımazdım. Polis'te de çok beğendim Beynelmilel'de de... ama Mutluluk bir başkaydı. Filmin ne kadar hatası sarkması falan filanı varsa hepsini unutuyordunuz. Bence sinemamızın hem dramayı hem de komediyi sonuna kadar beceren nadir oyuncularından biri olmaya aday.

5- Carice Van Houten (Black Book)

Bir kadın düşünün, hem dişiliğini sonuna kadar koruyacak hem de saf aksiyon bir ajan geriliminde olacak. Zor iş... Geçtiğimiz senenin Mata Hari'si Van Houten, tüm filmi omuzlarında taşıyordu. 2 küsür saatlik filmde kılıktan kılığa giriyor, türlü ajanlık numaraları yapıyor, bir yandan karakterin trajedisini yansıtıyor, hatta başından aşağıya dışkıları yiyordu. Yönetmen Verhoeven bu karaktere çok çektirdi ve bir an bile Van Houten'ı karakter dışında düşünmüyordunuz. Film zaten süper eğlencelikti.

4- Amy Adams (Enchanted)

Geçen sene vizyon dışı olarak Junebug'daki performansıyla bahsettiğim genç oyuncu bu sene de kalbimi çaldı. Enchanted bizde de şu anda vizyonda. Evet, basit bir çocuk filmi gibi gözükebilir ama film son derece zeki ve eğlenceli bir Disney yapımı. Ama şunu belirtmek lazım film gücünün çok büyük bir kısmını da Adams'dan alıyor. Amy Adams mükemmel ve tıpkı Van Houten gibi filmi baştan sona kadar sırtında taşıyor. Bu rolle ikinci Oscar adaylığı alma ihtimali de var.

3- Mirjana Karanovic (Grbavica)

Biraz da ciddi rollere geçelim. Altın Ayı'lı Grbavica'nın başrolündeki Karanovic, Esma rolüyle sade, doğal ve bir o kadar da etkileyici bir performans sergiliyordu. Kızını oynayan oyuncu da gayet başarılıydı, ki aslında genel olarak filmi ben baya beğendiğimi de belirtmeliyim, ama senaryodaki o dokunaklılık ve hassasiyet Karanovic'in oyunuyla daha da güçleniyordu. Filme bir yerlerde rastlarsanız mutlaka bir şans verin.

2- Marion Cotillard (La Vie En Rose)

Bu senenin en garanti Oscar adaylarından Cotillard (daha önce başka filmlerde - mesela 'A Good Year' gördüyseniz makyaj çalışmasına zaten hayran kalırsınız) adeta Edith Piaf olmuştu. Ama bu basit bir taklit değildi. Yani sadece benzerlik ve mimiklerden kurtarmıyordu. Film aslında bana kalırsa ufaktan dandik birşeydi ama sadece bu genç ve güzel (tabii bu filmde pek güzel değil) oyuncu için seyredilebilir. Piaf şarkılarıyla beraber oldukça hoş bir senaryo dinamiğine sahip film Cotillard sayesinde pek çok kişinin takıntılı filmlerinden birisi olabilir.

1- Helen Mirren (The Queen)

Geçen sene onun yılıydı. Cotillard için sarfettiğim 'basit bir taklit' değil ibaresi Mirren için de geçerli. Enfes bir kadroyla ve enfes yazılmış bir senaryoyla beraber Kraliçe hakkında artık laf sarfetmeye bile gerek yok. Bi şey söylemeye cesaret etsek de çarpılırız zatenç Kadın bir bakışla hepimizi herkesi döver geçer. Sadece geçen senenin değil son senelerin en iyisiydi.

iyi seneler...

2007-12-31T14:03:00.000+02:00

yeni yılınız kutlu olsun... bu yılın son yarısında blog'a çok vakit ayıramadım ama bu sene yeni bir formatta birşeyler yapacağız gibi duruyor. Geçen sene yaptığım yıl sonu değerlendirmelerim de bu sene gecikti. Bu hafta içinde onları da yayınlayacağım inşallah..

Neyse herkese bol kazançlı, sağlıklı, mutlu bir yıl diliyorum. Benim için güzel bir yıldı. Yine güzel olsun ama daha çok blog olsun. :)

mutlu yıllar..

Bi'kurşun da kafama sıkın...

2007-12-24T18:40:00.000+02:00

Bi'kaç yıl önce Emek Sineması'nda "Gönül Yarası"nı izlerken birlikte gittiğim arkadaşlarla beraber yaşadığımız o iç sıkıntısını, o absürdlük duygusunu alt etmeye çalışmamızı unutamıyorum. Kaderin cilvesi... Kabadayı'yı da aynı salonda izledim. Hem de çevremde bazı insanların 'felaket' yorumlarına aldırmadan. Çünkü gördüğüm kadarıyla beğenmeyenlerin eleştirisi 'Eşkıya'yla aynı mantıkta 'nerde kaldı o eski zamanlar?' teması üzerinde kalıyordu.
Şunun şurasında Eşkıya yapılalı neredeyse bi 15 sene geçmiş. O dönemde en azından teknik anlamda Türk sineması gelişmiş durumda falan filan.. ve Eşkıya'yı abartı bir biçimde seven hayranları bile o filmin tonlarca falsosu olduğunu kabul eder...
Neyse ben bütün bunları, hatta son yaşadığı 'Gönül Yarası' hezimetini de (ki kötü demem o filme vasattı sadece) arkada bırakarak yeni Yavuz Turgul marifetine gittim. Üstelik Turgul'un yönetmenliğinin bariz törpülenmeye ihityacı olduğu bir dönemde Ömer Vargı gibi son derece beğendiğim bir yönetmene emanetti film..

Sonuç gayet de bir fiyaskoydu. O 2,5 saat uzunluğundaki şeyin bi kere yarısını çıkarsanız kesinlikle bir anlam kaybetmez. 'Nerde kaldı o eski kabadayılar?' muhabbeti tamam.. Doğrudur Yavuz Turgul'un artık söyleyecek yeni bir lafı kalmadığını anladık... yani ya emeklilik ya da kendini resetleme vakti gelmiş de geçiyor. Bunlarla değil benim derdim.
Benim derdim, bu kadar iddialı bir film yaparken bu kadar ucuza kaçmalarıyla... Gerçek mekan yerine reklam stüdyolarından birinde çekildiği her halinden belli olan )bakınız bar sahneleri) sahneleriyle, tüm yan oyuncular ve figürasyonların oyunlarındaki o temsil havasıyla, planların doğru düzgün derdini anlatmasına izin vermeyen - üstelik kendi içinde bir dinamiği bile olmayan - kurgusuyla, TV'de bile daha iyilerini görebileceğimiz kadraj ve ışık mantığıyla, artık günümüz sinemasına küflenmeye yüz tutmuş diyaloglarıyla ve anlamsız - gereksiz tonlarca yan öyküsüyle... benim derdim bunlarla.
Yani bu filmin o kadar çok sorunu var ki... Yavuz Turgul'un tıkanması en önemsiz şey. Önümüzde doğru düzgün akmayan ve seyirciyi sıkıntıya gark eden (eminim siz de filmle alay eden tonlarca seyirciyle aynı anda izlemişsinizdir) bir öykü var. Hiç inandırıcı olmayan ve daha da kötüsü seyircinin önemsemeyeceği karakterler var. Bu film bir 20 yıl önce yapılmış olsa anlarım ama günümüz için artık gerçekten absürd prodüksiyon değerlerine sahip bir film.

İşin en sinirlendiren yönü ise filmin herşeyiyle abartılması. Filme bayılanları anlamıyorum. Bence bu filmi beğenmek için insanın 20 yıldır falan hiç film seyretmiyor olması lazım. (Ya da insanlarımız TV dizileri yüzünden artık bu konuda 20 yıl geriye gitmiş durumdalar) Film kendini sanki çok görkemliymiş gibi satıyor. Ama biraz prodüksiyondan anlayan hadi ondan da geçtim dikkatli bir gözü olan birisi bunun kuru göz boyama olduğunu anlar. Ve ayrıca herkeste Yavuz Turgul ve şürekası konusunda anlayamadığım büyük bir 'dokunmama' söz konusu. Yani böyle bir öykü dinamiği yaratan bir senaryonun nasıl 'tıkır tıkır' işlediği savunulabilir anlayamıyorum.

Oyunculara ayrıca gelmek lazım. Sevgili eskilerimizi zaten geçiyorum hiç bir laf etmeden. Sadece Atiye karakterini oynayan oyuncuyu sevedim onu ayrı tutayım. İsmail Hacıoğlu o kadar olmamış ki.. üstelik sürekli aynı surat zaten inandırıcı olmadığı bir rolde daha da zedeliyor performansını. Şener Şen... evet saygım büyük ve bu senaryo dangalaklığında bile beni etkilediği yerler oldu. Keşke birileri şu adamın karşısına daha iyi işler çıkarsa da adam akıllı izleyebilsek.
Gelelim Kenan İmirzalıoğlu'ya... filmin ilk başları karakter ve diyaloglarından kaynaklanan acaip bir klişelik söz konusuydu. Ve filmin sonuna doğru baya toparladı bence. (Ayrıca diğerlerinin aksine ben filmin sonlarının filmdeki tek düzgün ve tutarlı işleyen yer olduğunu düşünüyorum... en azından bir hareket bir yenilik vardı.) Gerçekten de son sahnelerde herkesi ezip geçiyordu. Ama İmirzalıoğlu cephesinde (TV'de gördüm Hülya Koçyiğit kendisi için 'sinemamız bir oyuncu kazandı' gibi dangalakça bir laf ediyordu) beni en çok sinirlendiren şey, daha önceki işlerinin çöpe atılması oldu. Bu adamı burada fark edenler bir zahmet Yazı Tura'yı izlesinler öyle konuşsunlar... Kenan İmirzalıoğlu ne denli çok yönlü bir oyuncu olduğunu kanıtlayalı çok oldu. Geçtiğimiz sene "Son Osmanlı"yı tek başına yürüten de oydu. Yani onun bu filmden yararlanmasına gerek yok. Aksine o bu filmi katlanabilir seviyesine çeken tek kişi.
Bir de Rasim Öztekin'e değineyim. Oyuncuya saygım sonsuz... ama çok beğenilmesini de anlayamıyorum... böyle komik eşcinsel karakterler de benim hatırladığım kadarıyla 80'lerde kaldı. Yani seyirci ilgisini çekmek için süper ucuz bir karakterdi.

Sonuç budur.. 2.5 saat boyunca arkadaşla resmen eziyet yaşadık. Üstelik işin kötüsü salonun geri kalanı gibi gülüp alay da edemedik... öyle ciddi ciddi oturup izlemeye kalktık. Çıkışta da şunu düşünüyorduk... "Acaba Fahriye Abla, Muhsin Bey falan da böylelerdi de, biz zamanında mı farketmedik?" bilemiyorum ama yakın zamanda o filmlere tekrar bir bakacam.
Yavuz Turgul bence emekli olmalı. Basındaki tüm bu yalakalıkları bitmeli, Ömer Vargı da mümkünse kimyasının tutmayacağı senaryolara bulaşmamalı. Turgul bu filmi çekseydi o imzası niteliğindeki 'hafif masalsı' tavrı bir şekilde filme yedirir ve Kabadayı'yı daha çekili bir hale getirebilirdi.

Luhrmann'ın yeni numarası...

2007-12-23T22:47:00.001+02:00

Baz Luhrmann, Kırmızı Perde üçlemesinin ardından geri dönüyor. Bu sefer epik bir üçleme yapacak ve ilki Nicole Kidman & Hugh Jackman'lı Australia... işte filmden yayınlanan yeni resimler.
Resimleri daha büyük görmek için üstlerine tıklayabilirsiniz.

Bu kıza dikkat!!

2007-12-20T02:23:00.000+02:00

Geçen sene yılın en iyi performanslarını listelerken Amy Adams'dan bahsetmiştim. Junebug'la ilk Oscar adaylığını almıştı. Bu sene de ikinci adaylığı gelecek gibi gözüküyor. "Manhattan'da Sihir" (Enchanted) çok eğlenceli bir Disney parodisi. Şirket kendisi pazarladığı bu filmde kendi animasyonlarının parodisini yapıyor. Klasik bir Disney prensesi (adayı) kötü kalpli kraliçe tarafından 'hiç bir öykünün mutlu sonla bitmediği' dünyamıza gönderince filmin başındaki animasyon karakterimiz Giselle gerçeğe dönüşüyor ve Manhattan'ı birbirine katıyor. McDreamy Patrick Dempsey bu macerada ona eşlik eden dünyalı. Masal dünyasından onu kurtarmak için gelen beyaz atlı prens ise 'Hairspray' sonrasında beni bir kere daha şaşırtan James Marsden. Unutmadan kötü kalpli kraliçemiz de Susan Sarandon.

Acaip güzel bir kadro. Aslen çocuk filmi mantığında ilerleyen bir romantik komedi. Yani yılın bu zamanı için son derece ideal şeker gibi bir film. Ama Amy Adams'dan özel olarak bahsetmek gerek. Adams filmin en büyük hayat kaynağı. Filmin senaryosundaki eğlenceli espriler ve parodiler onun masal diyarına yakışan oyunuyla tadından yenmez bir hale geliyor. Tabii ki film sadece eğlencelik, yani bir Yurttaş Kane falan değil. Ama sakın çocuk filmi falan diye küçümsemeyin çok şey kaçırırsınız. Özellikle Adams'ın yüksek ihtimalle Oscar adaylığı alacağı performans tek başına bile izlenmeyi hakediyor.

Bıçak Sırtı rulezzzz!

2007-12-18T01:08:00.000+02:00

Diziyi ilk başta 'Selim Demirdelen dizi çekiyormuş' şeklinde duymuştum. O zaman kimdir bilmiyordum ama anladım ki reklam camiasında pek iyi anılan yönetmenlerden birisi. Evet ilk bakışta dizinin cazibesi sırf oyuncularmış gibi gözüküyor (ki kabul etmek lazım her biri harika oynuyor) ama Demirdelen'in olayının katkısı görmezden gelinemez. Adam Türkiye TV'sinde görmeye alışmadığımız kadrajları ve tercihleriyle diziye damgasını vuruyor. Burada Türk dizileri ile ilgili birşey yazmıyorum farkındasınızdır. Çünkü izlemiyorum. Bunun burnu büyüklükle ilgisi yok. Son dönemdeki kalite düşüklüğünü unutursak aslında bu dizilerin en büyük sorunu benim çoğuna göz atamamamın da nedenini oluşturuyor. Çok uzunlar ve inanılmaz derecede birşey olmuyor.

Evet haliyle Bıçak Sırtı da uzun. Ama ana temasını hiç değiştirmeden tüm olay örgülerinde enfes icatlar çıkarıyorlar. Keşke tüm dizilerimi böyle dinamik olsa. Böyle iyi oynansa ve böyle özenli çekilse. Başka kaç dizide buradaki kadrajlardaki titizliği, post prodüksiyondaki zevkliliği görmek mümkün ki...

Dizinin en iyi yanı da diğerlerinin yanında modern kaçmasına rağmen özünde o arabesk melodram duygusunu koruması. İşte budur yani.. 14. bölüm yayınlandı bugün ve yine çok iyiydi. 40 bölümde bitecek diye duymuştum umarım ikinci yarıda çuvallamazlar.

Ready for more SEX?

2007-12-07T19:28:00.000+02:00

İşte guilty pleasure bu olsa gerek. "Sex and the City"nin teaserı yayınlandı... Olay bitmiştir. Bence bu hatunlar sinemadan sonra televizyona direk geri dönebilirler yani. Özlemişim. :)

Nedir bu Lynette'in çektiği?

2007-12-06T17:57:00.001+02:00

Tamam kadın çok iyi oynuyor ama bir karakterin başına bu kadar çok şey de gelmez ki kardeşim.. :) "Desperate Housewives"ın bu seneki Kasım güzelliği (adamlarda November sweeps diye bir olgu var, tüm diziler en büyük bombalarını bu zamanlarda çıkarıyor) Wisteria Lane'e uğrayan bir hortumdu. O sevimli mahalle darmaduman oldu, hasar henüz tam olarak belli değil ama "Something's Coming" adlı bölümde bir 2 kişi hayatını kaybetti bile.. devamında daha cesetler çıkacak mı bilmiyoruz. Çünkü bir süre "Desperate Housewives" yok.
Evet grev nedeniyle dizilerin çoğu 'sonbahar finalleri'ni yapmaya başladı. Eğer yanılmıyorsam bu bölüm de öyle birşeydi. Hatta grev makul bir zamanda bitmezse bu bölüm 4. sezon finali de olabilir.
4. sezon artık bence dizinin iyice rayına oturduğu bir sezondu. 2. senedeki bocalamalar, mizahın daha ortaya çıkmasıyla birlikte bence 3. senede yok olmuştu ve dizi (belki hiçbir zaman ilk sezonki haline dönmeyecek ama) en azından oturaklı bir yola girmişti. Yine de sadece 9 bölümle bir sezon analizi yapmak zor çünkü herşey yarıda kaldı.
Ama genel olarak karakterlerimizin başına gelenler oldukça iyi tasarlanmıştı ve her biri oyuncular tarafından da iyi değerlendirildi. Dana Delaney'nin oynadığı Katherine karakteri şu anda gizeme bağlı ilerliyor olsa da aslında bu dizide devamlılığı olabilecek bir karakter umarım onu taşımazlar. Mahalleye taşınan gay çift de oldukça başarılı bir seçimdi bence. Özellikle ilk 3 bölümlerinde senaristler onların da etinden sütünden faydalandılar ama son bir iki bölüm yoklardı. Yine de işe iyi bir eğlence getirebilirler daha iyi işlenirlerse.
Güzel bir sezon yarısıydı. İnşallah grev biter de bikaç bölüm daha görebiliriz bu seneye dair.

Aldım Pusulamı Elime...

2007-12-06T00:58:00.000+02:00

"The Golden Compass" hakkında Amerika'da ilk aşamada pek de iyi eleştiriler çıkmadı. Açıkçası ben filmi beğendim ama sevmemin en büyük nedenlerinden birisi filmin süsleri püslerinden çok metni olduğunu belirtmem gerek. Bir yandan son derece klasik ve gelenekçi bir yapıda, diğer yandan yarattığı karakterler, çizdiği mekanlar ve öykünün içindeki dönüş noktaları açısından da yenilikçi. Yani fantastik bir ürün olması için ille de tarih öncesinde geçiyormuş gibi gözükmesine gerek yokmuş bunu görüyoruz.
Film bir anlamda son dönem fantastik filmler içinde sanayi devrimi ürünü gibi. Yarattığı dünya son derece ilgi çekici. Diğer yandan karakterler de kendilerini sevdirmeyi başarıyorlar.
Yan rollerden en ağırlıklı olan Nicole Kidman... Sanırım uzun zamandır ilk defa kendisini beğendiğim bir filmde gördüm... galiba Dogville'den beri. (Fur'ü seyretmediğimi belirteyim burada) Bunun dışında Daniel Craig, Eva Green konusunda çok umutlanmayın ama belli ki 2. ve 3. filmde daha fazla gözükecekler.
Evet bu serinin 3 kitaptan oluştuğunu biliyordum ama filmlerin bu derece bağlantılı olacağını tahmin etmiyordum. Baya baya pembe dizi... "eee peki sonra?" şeklinde bitiyor film... Yine de bu filmdeki ana öykünün tamamlandığını ve yarım kalmadığını belirteyim. Sadece sonlara doğru yeni entrikalar çıkarıyor.
Dediğim gibi filmi ben baya beğendim. Hatta direk kitaplarına geçmeyi ve bir an önce okumayı planlıyorum. Tabii herkese gönül rahatlığıyla tavsiye edemem. Zira Amerika'da gördük beğenmeyenler de baya var... ama bu türden hoşlananlar illa ki sıkılmaz...

(Bundan sonra daha sık buralarda olacam... :) )

Hail Holy Michelle!!

2007-11-10T10:27:00.000+02:00

2007, Michelle Pfeiffer'ın geri dönüşü niteliğinde. "I Could Never Be Your Woman" ve "Stardust"la birlikte "Hairspray"le 50'ye gelmiş bu güzeller güzeli kadını bolca seyretme imkanımız oldu. İlk ikisi maalesef çok düzgün filmler değildi. (Biliyorum Stardust'ı baya beğenenler var ama yine de ben vasat bulmaya devam ediyorum.) Pfeiffer maalesef geri dönüş için çok iyi filmler seçmiş değil ama filmler hakkında kötü şeyler söyleyenler bile ondan yine de övgüyle bahsediyor.
Hairspray'e gelince... keşke Pfeiffer sadece bununla geri dönseydi. İşte o zaman bomba gibi bir dönüş olurdu. Film John Waters'ın orjinal filminden ve 2002 Broadway müzikalinden uyarlanma. Şunu rahatlıkla söylemeliyim, sahneden perdeye uyarlanan müzikalleri düşündüğümüz zaman Chicago'dan sonra gördüğümüz en iyi müzikal.
Filmin içinde inanılmaz bir enerji var. İzlerken yerinizde durmakta zorlanabilirsiniz. Michelle Pfeiffer filmin kötü kadınını oynuyor. Ve "The Fabulous Baker Boys"dan sonra bir kere daha şarkı söylüyor. Ama kabul etmem lazım ondan daha öne çıkan bir bayan var filmde... O da John Travolta.
Travolta'yı dans edip şarkı söylerken çok gördük ama bu kılıkta hiç görmedik. Baş karakter Tracy'nin şirin ötesi annesini canlandıran Travolta filme inanılmaz bir neşe katıyor. Oyuncunun bu kadar sempatik olabileceğini düşünemezdim. Bu arada hazır oyuncudan bahsetmişken filmin tamamen "Grease" gibi birşey olduğunu da belirtmem gerek. 60'lara campy bir tarzla yaklaşan müzikal neredeyse yanı yol üzerinde ilerliyor. Filmin diğer kadrosu da çok iyi. Asıl başrolde yer alan genç oyuncuların yanında şarkı söyleyen bir James Marsden, Christopher Walken, Queen Latifah ve çok sevdiğim Allison Janney de filmin diğer ünlüleri. Başroldeki Nicole Blansky ise çok iyi bir tercih. Hairspray müzikalleri ve eğlenmeyi sevenlere şiddetle tavsiye edilir.

Sert bir içki. Biraz maskara. Bolca cüret...

2007-11-08T14:54:00.000+02:00

...kim dedi Sovyet imparatarluğunu deviremezler diye?

Bu Charlie Wilson's War'un tagline'ı. Afişinin altında da "Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır, bunların hepsini uydurabileceğimize inanmıyorsunuz değil mi?" diye bir ibare var.
Filmin fragmanı aşağıda. Tom Hanks 80'lerde gizli gizli Afganistan'a silah satan bir kongre vekilini canlandırıyor. Suç ortakları ise Texas'ın zenginlerinden bir kadın (Julia Roberts) ve bir CIA memuru (Phillip Seymour Hoffman)

Kim bu Samantha?

2007-11-07T15:03:00.000+02:00

"Samantha Who" bu yılın en iyi yeni komedisi. Christina Applegate bu dizi sayesinde "Al Bundy'nin kızı" yaftasından da kurtulabilir. Aralarda inanılmaz derecede Jennifer Aniston tavırlarına bürünse de genel olarak diziyi tek başına taşıyabilecek bir performansa sahip. Ama buna da gerek yok. Çünkü kadronun geri kalanı da çok iyi. İşin erkek kısmında henü bir numara göremedik ama yardımcı kadın oyuncular çok başarılı. Melissa McCarthy (Gilmore Girls), Jennifer Esposito (Crash) ve diva Jean Smart (24) birbirinden eğlenceli performanslar çıkarıyorlar. Esposito'nun oyunu da bana Drea De Matteo'yu (The Sopranos, Joey) fena hatırlatıyor.
Dizi çok sağlam bir komedi. Romantik komedi yanı da ağır basıyor zaman zaman. İlk başta hafızasını kaybetmiş birisi esprisinin ne kadar uzatabilirler diye düşünmüştüm ama dördüncü bölümü yayınlandı dizinin ve şimdilik gayet güzel gidiyor. Amerika'daki reytingleri de çok sağlam.

Haberiniz var mı?

2007-11-06T13:31:00.000+02:00

WGA (Amerika Yazarlar Birliği) üyeleri greve gidiyor. Hatta grev dün başladı bile. Bu öyle basit birşey değil. Çünkü sektörde çalışan herkes buraya üye. Yani bilinmez bir süre boyunca Hollywood'da senaryo yazılamayacak. Uzun vadede filmleri etkileyecek bir durum bu. Ki benzer nedenlerle Yapımcı, Oyuncu ve Yönetmenler Birliklerinin de önümüzdeki bahar yaz aylarında greve gitmesi olası. Bu yüzden şimdiden 300 civarında bir filme acil bir şekilde öncelik tanınmış durumda.
Ama asıl cefayı TV seyircileri çekecek. Şu anda Amerika'da yer alan dizilerin bölümleri yazılmadığı için yakın bir zamanda çekimler de duracak. Senaryo konusunda en verimli diziler bile ancak 12-13 bölüm çıkarmış durumdalar. Bu da Ocak sonu itibariyle Amerikan TV'lerinde Eylül'de başlamış bir dizinin yeni bölümüne rastlayamacağımız anlamına geliyor. Yayını duracak ilk dizinin ise "The Office" olacağı açıklandı. Çünkü yedekte sadece bir senaryoları var.

Bu sene bitirilmesi planlanan Scrubs'ın son bölümü yazılamadığı için anlamsız bir şekilde TV'ye veda edebilir.
Lost ise Şubat'ta başlayacak ve söz verilen 16 bölümden sadece 8'i yazılmış durumdaymış. Lost'un yazarları 8. bölüm sonunda ufak bir cliffhanger olacağını ancak yetersiz bir sezon finali olacağını belirtmişler.
Heroes'a kardeş olarak gelen yeni dizi "Heroes: Origins" belirsiz bir tarihe ertelendi.
Önümüzdeki haftalarda başlayacak olan Cashmere Mafia adlı dizinin ise yayını durduruldu. Dizinin ne zaman başlayacağı belirsiz.

Late Night Show'lara gelince... onlar zaten çoktan tekrar yayınlarına geçmiş durumdalar. Hiçbir şovmenin metin olmadan spontane bir şekilde şovu gerçekleştirmeye cesaret edemeyeceği söyleniyor. Neyse durum budur. O yüzden izlediğiniz dizilerin bu sene klasik bir biçimde 22-23 bölüme çıkamayacağını belirtelim şimdiden.
Grevin ne zaman biteceği elbette bilinmiyor. WGA'in bu tarzdaki bir önceki büyük grevi 1988 yılında yaşanmış ve tam 5,5 ay sürmüş.

Grevin nedenine gelince... yazarlar artık sadece TV'deki yayınlardan değil, DVD ve internetten download üzerinden de telif almak istiyorlar. TV kanalları ise duruma bol bol reality show'la hazırlanmışlar.

Bergman dokunmuş gibi...

2007-11-04T01:39:00.000+02:00

Biliyorum başlık yeterince provokatif ama yetmedi bana şu resim daha da bir heyecanlandırır Bergman hayranlarını diye düşündüm... Kare sanki "Saraband"dan çıkmış gibi. Neyse çok heyecanlanmayın full Bergmanesque bir film değil "Away From Her...
"The Sweet Hereafter"dan hatırladığım oyuncu Sarah Polley artık büyümüş de yönetmen olmuş meğerse. Geçen Cannes'da jüri üyesiydi ve ilk o zaman duymuştum. Neyse yeni filmi Alzheimer üzerine giden bir film ve Julie Christie'nin oyunuyla genelde anılıyor. Oldukça etkili, minimalist, biraz teatral bir çalışma. Sağlam bir metni var sadece Christie değil oyuncular genel anlamda çok başarılı. Polley süslü metnine son derece sade, ama gösterişini sadeliğinden sağlayan bir atmosfer yedirmiş durumda.

Filmi bir kere daha sağlam bir kafayla izlemek niyetindeyim. Çünkü iki film arka arkaya yaptığım için bir öncekinin havasından tam çıkamamıştım izlerken.. O film de Michael Winterbottom'ın "A Mighty Heart"ı... Pakistan'da rehin alınıp öldürülen gazeteci Daniel Pearl'ün karısının olaylar sırasında yaşadıklarına odalanıyor. Winterbottom yine çok güçlü bir anlatımla çıkmış. Angelina Jolie ise şimdiye kadar gördüğüm en iyi performansını sergilemiş. Aksan çalışması ve konuşma tarzı süper. Öyle ağlak zırlak bir rol değil ki zaten karakter de oldukça güçlü bir kadın. Ama gelin görün ki bu güçlülük konusunda da hiç aşırı role kaçmamış. Acaip dengeli taş gibi sağlam bir performans. Kesinlikle tavsiye edilir.

Away From Her
A Mighty Heart

Hanna Schygulla'nın gözleri ve Antalya!

2007-10-28T13:56:00.000+02:00

Bir süredir yine uğrayamadım buraya... yoğunluk yine fazlaydı hatta Filmekimi'nde bile sadece 2 film görebildim. İlki "Control"dü. Açıkçası öyle aman aman bayıldığımı söyleyemem. Yönetmeni takip edilesi bir adam. Cidden çok hoş anlatımlar kurmuş ama işin metin kısmı bana gayet vasat geldi. Bir diğeri ise Paranoid Park'tı. Gus Van Sant hakkında artık yazılacak çok birşey yok. Adam sinemasını bulmuş durumda ve özellikle son yıllarda beni mest eden filmler yapıyor. Ne kadar şanslıyız ki (ya da şanslıyım diyeyim çünkü benim gibi düşünmeyenler çoğunluktadır) anlamsız "Good Will Hunting" yollarında kendisini kaybetmedi. PP, direk son ölüm üçlemesindeki filmlerin tadında çok hoş bir deneyim sergiliyor. Öyküye tamamen odaklanmadan ama onun yolundan da tam çıkmadan kaykaycı bir çocuğun başından geçen olağandışı bir olayın etkilerini son derece olağan ve artık alıştığımız şekilde görsel bir dille ve müthiş bir ahenkle anlatıyor. Christopher Doyle'un çıkardığı inanılmaz etkileyici atmosferi de atlamamak lazım.

Neyse gelelim asıl konuya. Bugün Antalya'da portakallar sahiplerini buluyor. Festivalde bulunmadığım için filmlerin hepsi hakkında tamamen bilgim yok elbette. Ancak duyduğum kadarıyla en çok şans görülenler arasında "Adem'in Trenleri", "Yumurta" ve "Yaşamın Kıyısında" varmış. Ben de festivalde yarışan ve benim izleme imkanı bulduğum filmler hakkında yorum yapayım dedim.
"Adem'in Trenleri"
Barış Pirhasan (ki kendisi hocam olur) o tatlı bakış açısını tüm filme yedirmişti. Oyuncularla iletişiminin çok iyi olduğunu bütün performanslardan görmek mümkün. Çok tatlı bir coming of age öyküsü bu. Hikayenin anlamsız yere uzadığı ya da inandırıcılığı zedelediği ufak noktalar hatırlasam da genel olarak ağızda hoş bir tat bırakan filmdi. Cem Özer'i sevmem, buradaki performansını da aman aman övmeyeceğim ama beklediğimden iyi bulduğumu söylemeliyim. Adem'i oynayan Fıratcan Aydın'sa çok yetenekli bir çocuk. Hoş bir taşra filmi "Adem'in Trenleri" ve içinizi hem ısıtan hem de burkan bir film. Artık DVD'de falan izlerseniz tavsiye ederim.

"Yumurta"
Semih Kaplanoğlu'nun ilk filmini izlemiştim sadece. Yakın zamanda "Meleğin Düşüşü"nü de izlemek istiyorum çünkü "Yumurta" şu ana kadar bu sene izlediğim en iyi film. Son dönem Rus sineması, belki biraz Nuri Bilge Ceylan tadında. (ama NBC gibi diyalog konusunda tökezlemiyor.) Nejat İşler'in dışında Saadet Aksoy'un oyununa bayıldım ve Antalya'dan kadın oyuncu ödülünü almasını umarım. Bunun dışında Kaplanoğlu, atmosfer üzerinden çok başarılı bir hisler sineması yaratıyor. Görsellik çok etkileyici ve boş değil. Sağlam bir sinema diliyle minimalist ama koskoca bir film izlemek isteyenlere şiddetle tavsiye edilir. Umarım "Altın Portakal"ı da alır.

"Yaşamın Kıyısında"
Akın'ın sinemasını çok seviyorum. O acemi "Kısa ve Acısız"ına bile bayılırım. Ama "Yaşamın Kıyısında"yı oluşturan iki ana öykünün de başlarında hafif bir çiğlik vardı bence. Yine de sonra o kadar güzel ilerliyor ve katmanlanıyor ki film... Artık bu 'çakışan hayatlar' muhabbetinden eminim pek çok kişi bıkmıştır, ama bir de Akın'ın o naif ve iyi niyetli gözünden bakın derim. Sadibey.com'da Coşkun Çokyiğit'in filmle ilgili bir yazısına rastladım az önce. İnanılmaz 'dumbass' bir görüş ve özellikle milli duyguların faşizanlığa doğru hızla ilerlediği bugünlerde beni ciddi anlamda rahatsız ettiğini de söylemeliyim. Akın, Türk asıllı olabilir ama herşeyden önce bir dünyalı olduğunu açık ve seçik bir biçimde belirtmişti ve bu film de bunun kanıtlarından sadece birisi. Filmden etkilendim... doyasıya zevk aldığımı söyleyememe ama bir şekilde dokunduğunu söylemeliyim. Filmle ilgili iki şey daha söyleyeyim. TR için hazırlanan afiş rezalet bişey, yine kafalr yanyana dizilmiş. Bir de Hanna Schygulla çok yaşlanmış ve bozulmuş belki ama o gözler hala konuşuyor yaw.. :)

Festivalde yarışan ve benim izleme imkanı bulduğum filmlere gelince. "Janjan" amatör bir temsil gibiydi. İnanılmaz bir iyi niyetle çekildiği belli oluyor. O yüzden belki o kadar da ciddi kötüleyemiyorum ama yani üzülüyor insan böyle filmler görünce. Bir de "Mutluluk" var tabi.. Daha önce yazmıştım filmle ilgili. Aksayan senaryosu ve inanılmaz gereksiz uzunluğuna rağmen keyifle izlediğim bir filmdi. Abdullah Oğuz'un zanaat yönü çok iyiydi. Ve başroldeki iki oyuncusu (Özgü Namal ve Murat Han) ödül alırlarsa da çok sevinirim.

Şimdilik bu kadar... hafta içinde biraz daha yoğunluk azalacak. O zaman yeni birşeyler daha yazarım mutlaka.

Jolie - Eastwood birlikteliğinden ilk fotolar...

2007-10-16T19:45:00.000+03:00

Angelina Jolie şu aralar Clint Eastwood'un son filmi "The Changeling"in setinde yer alıyor. 1920'lerde geçen gerçek bir hikayeden uyarlanan film bir annenin çocuğunun kaçırılması (ve bulunması) sonrasında yaşadığı paranoyaya odaklanıyormuş.. Eastwood bir röportajda filmin 1944 yapımı ünlü female-gothic örneği "Gaslight" tarzında bir film olduğunu belirtmişti. Hatırlatmak lazım Ingrid Bergman o filmle bir Oscar almıştı. Jolie-Eastwood birlikteliğinin de en azından oyuncuya bir adaylık getirebileceğini düşünmek yanlış olmaz. Tabii daha çok var filmi izlememiz. Kasım 2008'de Amerika'da gösterime sokulacak film.

Yasemin kokan büyükannem...

2007-10-11T19:20:00.001+03:00

"Persepolis" geçen sene Cannes'da Altın Palmiye için yarıştığından beri sabırsızlıkla beklediğimiz bir animasyon. 26'sında vizyona girecek olmasına rağmen filmekimi'nde de biletleri anında tükenmişti. Açıkçası benim filmin uyarlandığı çizgi romandan veya onun da kaynağı olduğunu duyduğum romandan haberim yok. (Yoksa bu ikisi aynı şey mi?) Sadece filme bakarak bir değerlendirme yapacağım o yüzden. Film görsel anlamda kesinlikle büyüleyici. Bilgisayarda üretilmiş 3 boyutlu animasyonlar çağında bu eski sistemi ne kadar özlediğimizi de anlamış bulunuyoruz. Marjan Satrapi ve Vincent Parannoud'un bu aşama alkışlanması gerekiyor.
Ancak içerik beni aman aman etkilemedi. Herşeyden önce bunun bir büyüme öyküsü olduğunu göz önünde bulundurmamız gerekiyor. Elbette işin içinde ciddi miktarda politik içerik de söz konusu. Yalnız bu aşamada "Persepolis" zaman zaman tarih kitabı gib işliyor ve oturup İran'dan haberi olmayanlara onun bilgilerini bir bir veriyor. Politize öykülerde ciddi bir didaktiklik tehlikesinden de bence sınırdan dönülüyor. İnsani taraflar gayet iyi işleniyor ama dediğim gibi bazı öyküler biraz fazla mesaj verme kaygılı sanki.
Aslında öyle böyle bakınca Yılmaz Erdoğan'ın Vizontele'leri aklıma geldi. Cidden zaman zaman film skeçler ya da fıkralardan oluşuyormuş gibi bir hava kapladı içimi nedense. Beni rahatsız edenler bunlardı.
Genel anlamda batının doğuya yaklaşımı, şu hiç sevmediğim "oryantalizm var mı?" tartışması (yani en nefret ettiğim muhabbet) ya da İran'da geçen bir öyküde Fransızca konuşulması gibi şeylerden ben rahatsız olmadım ve açıkçası beni de zerre kadar ilgilendirmiyor.

Burada bir ülkeyle beraber, kendisi içinde çırpınan bir kızın büyüme hikayesi var herşeyden önce ve her ne kadar rahatsız olduğum tercihler söz konusu olsa da bu öykü beni tatmin etti. En azından büyükannenin yasemin kokusu bana yeter de artar.
İyi bir film tavsiye ederim.

Bu arada bayramda yokum bilgisayar başında. Herkese iyi bayramlar.

Az önce ya havuza işedim, ya da suyum geldi!

2007-10-09T01:12:00.000+03:00

Veeeee sonunda Friday Night Lights döndü. 8 aylık bir zaman diliminin ardından karakterlerimizn yeni durumlarıyla da tanışmış olduk. Tami'nin hamileliğinin sonuna yetişmiş olmamız acı oldu ama daha karizmatik bir şekilde de bu iş halledilemezdi herhalde. Havuzda belirdiği an ortadaki kızlı erkekli seksilik yarışı yapan herkesi alaşağı etti. Connie Britton'dan özellikle bahsetmek lazım. Bu kadının oyunu bir mucize gibi. Tabii aslında aynı şey tüm kadro için geçerli ama Kyle Chandler'la ikisi televizyonda doğal oyunculuk konusunda yeni bir sayfa açmış durumdalar.
Açıkçası dizide garip tercihler de var. Mesela Lyla'nın birden dine dönmesi absürd geliyor tercih olarak. Tabii bunu en doğru zamanda en doğru karaktere yaptıklarını kabul ediyorum, ama oradan nasıl bir malzeme çıkaracaklar ve Lyla daha ne kadar o sularda gezecek bilinmez.
Aslında pek çok şey benim için sürpriz olmadı. Taylor'ın diğer takımı seçeceğini, Jason'ın takımda çalıştırıcı pozisyonundaki takımda olacağını ve elbette bölümün sonunda tanık olduğumuz cinayetten haberdardım.
Cinayet konusu ayrıca tartışılması gereken birşey bu arada. Amerika'da okuduğum birkaç eleştiride, bu kadar realist ve organik bir diziye bu tarz bir yan öyküyü yakıştırmadıklarını okumuştum. Doğrudur, cinayet şu noktada gerçekten fazla O.C. duruyor ama adamlar oyuncularını nasıl oynatacaklarını ve sahneleri nasıl çekeceklerini çok iyi biliyorlar. Ve içerik ne olursa olsun yaratılan atmosfer diziyi kurtarıyor.
Şu aralar yayınlanan diziler içinde en sıkı yönetmenlik işlerini bu dizide görüyoruz diyebilirim.
Bu arada bir sürü spoiler öğrenmiştim ama Julie'nin olayından haberim yoktu. O yüzden o kısımları baya heyecanlı seyrettim ve babasıyla konuştuğu sahne çok etkileyiciydi.
Bu dizinin hastasıyım yaw...

İsveçli bir yetim ve iki aslan!

2007-10-08T22:03:00.001+03:00

"Dirty Sexy Money"e gereksiz yere fazla yüklenmişim geçen hafta. Yani hala TV'deki en yaratıcı şov değil ama en azından ikinci bölüm itibariyle bir denge sağlayabileceğini de gösterdi. İşin ciddi gizemli kısımlarıyla ilgili yavaş ama derinden hareket ediyor. Diğer taraftan aileyi yine dengeli biçimde yansıtmaya devam ediyor. Ama herşeyden önemlisi Nick karakterinin (Peter Krause) içine girdiği bu deliler dünyasını tasvir ederken Nick'in o çaresiz çırpınmalarını da çok eğlenceli bir hale getiriyor.
Ama şunu söylemeliyim, ikinci bölümü bu kadar sevmemde en büyük neden Donald Sutherland'di. Yani ilk bölümde de ağırlığını koyuyordu ama yine de dizinin vaad ettiği en iyi şey haline geliyor. Yılın sonunda bir Emmy yaraşır Sutherland'e.

Tim Burton'dan "Sweeney Todd"

2007-10-06T23:13:00.000+03:00

Ünlü müzikali sinemaya uyarlayan Tim Burton yine esip gürleyecek gibi. Johnny Depp ve Helena Bonham Carter başrolde... başka söze gerek yok, fragmana buyrun. :)

Daha tatlısı yok!!!

2007-10-06T02:12:00.000+03:00

Çok da büyük bir sürpriz değil. Daha yeni sezonla ilgili ilk eleştiriler çıktığında bu sezonun en favori yenisi de belli olmuştu. "Pushing Daisies" televizyonun görebileceği en büyülü şey. Daha ilk sahneden itibaren anında kavrıyor ve tonlarca masaldan öğrenmediyseniz bile illa ki bir "Örümcek Adam"da Peter Parker'ın yüz kere gözünüze soktuğu 'yetenek varsa laneti de gelir kardeş' muhabbetiyle birlikte sizi can evinizden vuruyor. Bölümün sonunda içi parçalanmayan bizden değildir. Ayrıca bu dizi nasıl böyle devam eder anlayamıyorum. Yani tabii ki anlıyorum ama TV karşısında çatlamamak mümkün değil. Yani ben bu aralar üzüntüden ölürsem bilin ki o sırada "Pushing Daisies" izliyor olurum.

Neyse sadede gelelim. İsim tam olarak ne anlama geliyor bilmiyorum ama işin içinde bir söz sanatı varsa eğer kesinlikle doğru tercih. Dizi papatyalarla beraber herşeyi fazlasıyla zorluyor hayal gücünde hiçbir sınır yok ve bunun kaymağını da yiyor. Fantastik bir dizi için bile üst boyutlarda bir atmosfer yaraılıyor. (Kabul edelim, efekt çalışması çok iyi değil) ama muhtemelen ileride daha iyi bütçeyle daha görkemli birşeylerle karşılaşırız. Yine de görsellik ve set tasarımlarının özü son derece başarılı. Aynı şekilde kostüm ve makyaj tercihleri de olağanüstü.
Oyuncular konusunda maalesef bir bilgim yok. İçlerinden sadece Kristen Chenowith'i (The West Wing - ve Studio 60'de Harriet karakterinin ilham perisi) biliyorum. Ona rol süper yakışmış. Ama kadro genel anlamda son derece başarılı. Lee Pace ve Anna Friel diziyi kaldırabilecek enerji ve hınzırlığa sahipler.

Senaryo, anlatıcı kozunu çok iyi kullanıyor. Bunun yanında aralardaki zeki espriler de sağlam çarpıklıktaki çekimlerle desteleniyor. Birkaç yerde Tim Burton filmleriyle karşılaştırıldığını duydum. Açıkçası bana pek doğru gelmiyor. Yani Burton'ın estetiği genel anlamda bu kadar light olmadı ve tematik anlamda da çok Burtonesque bulduğumu söyleyemeyeceğim. Bir de Burton filmlerinde anlatıcı bu kadar fazla rol de almaz. Bu arada şunu söyleyeyim aksine estetik anlamda bana baya "Lemony Snicket's..."i hatırlattı. Filmi sevmem ama zaten sadece estetik ve narrator anlamında kastediyorum. Hatta biraz da Amelie dersem abartmış olmam sanırım.
Toparlayayım artık "Pushing Daisies" bu yılın herhalde en iyi yeni dizisi. Evet dizinin ne hakkında olduğundan falan bahsetmedim, çünkü izleyecek olanlar ve diziden haberdar olmayanlar bence kesinlikle hiçbir şey bilmeden izlemeye başlayın. Acaip zevk alacaksınız.

Ginger adında bir sürpriz!

2007-10-06T01:54:00.000+03:00

"Private Practice"de gelişme var. Sanırım dizi soapy-CSI ya da ilişkiler alanında House'çılık falan oyanayacak. Tabii bu arada Addison doktorluk durumları ne olacak bilmiyorum. Yan karakterler giderek kökleşiyor. Sadece Naomi ve Sam muhabbeti hala tam hoşuma gitmiyor. Ayrıca nedendir bilinmez kadrodan gözüme batan tek isim Taye Diggs (halbuki iyi oyuncu)... Neyse Kate Walsh'un bu dizide çok daha iyi performans çıkaracak malzemelerle karşılaşacağı kesin. Diğer yandan şu olayları çözme muhabbeti hafiften beni sinir etse de sonunda gözlerim doldu falan. Ben o kadar delisi değilim ama bu tip hasta muhabbetleri ve vakalar Amerika'da işler ve bu yüzden de Addison LA'de kalır bence. Ayrıca TV dünyasının yeni favori hayali çifti Cooper ve Violet olabilir mi lütfen? :)

"Hair makes you look like a hooker... I like it"

2007-10-05T15:03:00.001+03:00

"House M.D." bence 3. sezonda çok ciddi çuvallama belirtileri gösteriyordu. Dizi 2 sezon boyunca sağladığı yapının aynısıyla artık sıkmaya başlamıştı ve artık Hugh Laurie bile benim gözümde diziye birşey katamıyordu. Anladığım kadarıyla bundan tek şikayetçi olan ben değildim ve neyse ki yapımcılar bizi oyalayacak güzel bir twist'le kadronun yarısının House tarafından sepetlendiğini yazmıştı. Tabii yepyeni bir üçlü de 4. sezonu yeterince ilginç kılabilirdi sonuçta onları ve dertlerini tanıyana kadar bir iki sezon daha geçirebilirlerdi. Ama çok daha başka bir şeyle çıkageldiler ve iyi de ettiler.
Survivor usulü (hatta çok daha beteri) bir elemeyle House'ın asistan seçme işlemlerini izlemek olağanüstü eğlenceli ve çeşitli karakterlerin diziye katabilecekleri taze kan açısından da iyi şeyler vaat ediyor. Diğer yandan her ne kadar bıksak da bunca yıl sevdiğimiz ve alıştığımız karakterleri şık bir şekilde geri getirmesi de takdire şayan. 6 bölüm sonunda yeni asistanlardan kurtulunacağı ve eskilerin geri geleceği söylentileri var ama bence bu yenilerden de farklı birşeyler çıkabilir.

House'ın tıbbi kısımlarında bir değişiklik yok, ama Cameron, Chase ve Foreman'a yüklenen yeni anlamlar, onların yokluğunda Wilson'ın House üzerinde artan etkisi ve elbette yeni adayların House'la yaşadığı çatışmalar diziye yeni bir kan getirdi. Sezonun devamındaki formül nasıl olacak bilmiyorum ama izlediğim ilk 2 bölüme göre House tam formunda geri döndü diyebilirim.

Cadılar, ajanlar, sokak çalgıcıları ve Edith Piaf

2007-10-05T12:25:00.000+03:00

Once:
Bu filmin bizde vizyona girip girmeyeceği belli değil. Ama büyük ihtimalle if'ciler kaçırmaz ve programa dahil ederler sanırım. Yine de bu filmi aklınızda tutun ve bulduğunuz ilk anda da seyredin. Enfes bir bağımsız, enfes bir müzikal ve son yılların belki de en iyi aşk filmi. Öyle sulu zırtlak ve bildik formlarda kurulmuş bir aşk öyküsü değil bu tabii ki. Hatta daha belirgin bir şekilde sevgi filmi bile denebilir. Sonuçta bu daha çok birbirine iyi gelen iki insanın öyküsü ve enfes müzikleriyle sizi 1,5 saat boyunca dünyadan izole hale getirmeyi başarıyor. Kesinlikle tavsiye edilir.

The Bourne Ultimatum:
Bourne'un son macerası da 12 Ekim'de vizyona giriyor. Özellikle Paul Greengrass'ın yönettiği ikinci filme bayıldıktan sonra bunu da merakla bekliyordum. Amma velakin ufak çapta bir hayal kırıklığı da yaşadım beraberinde. Herşeyden önce bence film üçlemeyi aman aman bir şekilde bitirecek çok önemli, ilginç, şoke edici bilgi vermekten falan uzaktı. Tabii bu ille de gerekli değil ama sanki öyle birşey geliyormuş gibi davranıp sonra da önünüze zaten bildiğiniz birşey sununca insan hafiften hayal kırıklığına uğruyor. Ayrıca öykü yapısının bazı yerlerde birebir aynılığı üstelik Paul Greengrass'ın yine 'aynı' tercihleriyle birleşince "The Bourne Supremacy"nin ufak farklılıklarla yeniden çekilmişi gibi bir hisse kapıldım. Supremacy, ilk filmden çok farklıydı ve üstelik zıpkın gibi de bir öykü ağı vardı. Ultimatum ise maalesef bir yenilik katamıyor, aksine biraz tekrara düşüyor. Yine de çok sağlam aksiyon nefes almadan izleyebilirsiniz. Ama ikinci filmden sonra bence geri adım olmuş bu.

Stardust:
Kitabı okumadım ama söylenene göre baya bir değişiklik yapılmış. Stardust benim için hayal kırıklığı oldu. Çok bariz nedenler sıralayamayacağım ama oturup da ne güldüm ne de heyecanlandım. Özellikle başlarında karakter tanıtım evreleri bana baya amatör ve çocukça geldi. Şöyle diyebilirim ki filmin ortalarına doğru Robert De Niro'nun bölümüyle birlikte biraz daha eğlenmeye başladım. (Ki beni de De Niro fanı falan sanmayın, tamam çok iyi oyuncudur, izlemesi büyük keyiftir ama "De Niro, Pacino diyince dünya dursun" diyenlerden değilimdir. Sonrasında Ricky Gervais hoşlukları falan ayrı bir hava kattı ve sonlara doğru güzel bir çatışma içine girdi öykü. En sonlarında yine irtifa kaybetti gerçi. Ama sonuçta Robert De Niro ve Michelle Pfeiffer'ı izlemek için bir bahane arıyorsanız, Stardust buna son derece uygun. Onun dışında pek bir numarası yok sanırım ki görsel efektleri falan da tatmin edici olmaktan uzaktı.

La Mome:
Bizde vizyona girdi de çıktı bile ama ben ancak seyredebildim. Filmi ben genel anlamda başarılı buldum. Yani ciddi bir odaksızlık var ve Piaf'ın hayatında neler olduğunu da doğru düzgün bir şekilde anlatmıyor belki ama yine de başarılı bir serbest uyarlama. Edith Piaf'ın şarkılarını seviyorsanız mutlaka izleyin iyi vakit geçirmemeniz olası değil. Marion Cotillard ise tek kelimeyle olağanüstü. Kadın 10 numara, filmi tek başına taşıyor, ve izlenmeyi hakediyor. Ayrıca Oscar adaylığı da büyük ihtimal (ve umarım) gerçekleşir.

Artık sinema zamanı... "filmekimi" geliyor

2007-10-03T22:32:00.000+03:00

Dizilere bir ara verip biraz da sinemaya dönelim. Filmekimi'nin biletleri bu hafta satışa çıkıyor. Yine ucuz fiyat uygulaması sebebiyle zor bilet bulacağız gibi.
Bu sene program çok güçlü. Ve eminim herke galalara bakıp iç geçiriyor ama çok da üzülmeyin o filmlerin çoğu gerçekten de vizyon görecek. Eastern Promises, Persepolis, Irina Palm ve Hairspray'in bildiğim kadarıyla vizyon tarihleri belli bile. Kusturica'nın "Bana Söz Ver"i de Bir Film tarafından satın alınmış durumda. Şu an için vizyona girip girmeyeceği kesin olmayan iki film var: "Paranoid Park" ve "Across The Universe".... "ATU, oldukça etkileyici gözüküyor. PP de Gus Van Sant sonuçta. Sanırım ben galalardan parama kıysam kıysam bunlar için kıyacam. Ama o da kesin değil o zamanki ruh halime bakıyor biraz.

Diğer filmlere gelince. Altın Palmiyeli "4 Months, 3 Weeks, and 2 Days"i geçenlerde izledim. Ve çok beğendim. Eğer "Death of Mr. Lazarescu" ve "East of Bucharest" gibi son dönem Romanya sinemasının örneklerini sevdiyseniz bunu sevmemeniz için bir neden yok. Yani "4 ay..." diğerleri gibi bir mizah kullanmıyor ve zaman zaman da rahatsız edici olabilir.

Programdan bir diğer izlediğim filmse "An Old Mistress"... sinemanın en sapık kadın yönetmeni Catherine Breillat bu sefere kostüme bir drama çekmiş. Ancak ben filmi öyle çok da beğendiğimi söyleyemeyeceğim. Evlenmek üzere olan bir adamın 'metresiyle' ayrılma ve ardından evlilik süresince ayrı durmaya çalışma durumlarıyla ilgilenen filmde Asia Argento var.

Bobby yurtdışında çok iyi eleştiriler almamıştı ama filmi beğenenler de yok değil. Kadroyu izlemek için gidebilirsiniz. (Ki iyi performanslar varmış) Onun dışında ben programdaki neredeyse her filmi görmeye çalışacam. Cannes'da yer almış ve ödüllenmiş filmler için hep iyi şeyler duydum...

Bu arada son dakika golü "Kırmızı Balonun Yolculuğu" kaldırılmış. Onu da çok görmek istiyordum... Herhalde Nisan'a kalacak.

Pictures of youuuuu....

2007-10-02T00:30:00.000+03:00

İşte ilk bölüm dediğin böyle olur. Geçen sene bu zamanlar ilk başladığında "Dirty Sexy Money" muamelesi yaptığım "Brothers & Sisters" televizyondaki en tutarlı dizi oluverdi. Aynı zamanda en sıcağı elbette. Reklamlardaki "Amerika'nın en sevdiği aile" yorumu boşuna değil. Artık rayına oturduktan sonra da dizinin yazarları süper bir verimle çalışıyor gibi gözüküyor. 2. sezonun ilk bölümü kahkahalar attırırken bir yandan da gözleri sulandırdı. Calista Flockhart ve Sally Field kavgası mükemmeldi. Meksika restoranındaki sekans süper zevkliydi. Ayrıca tüm karakterler için yaratılan yan öyküler de süper işe yarıyordu. Balthazar Getty ve şu sarışın karısı nihayet biraz daha fazla gözüktü. Rachel Griffiths ufacık sahnelerinde aşık olunasıydı. Beni tek rahatsız eden kısım Saul amca ve 'eski arkadaşı' arasındaki sahneydi. Bilmiyorum ama bana son derece yapay geliyor. Yine de son haftada izlediğim en iyi dizi prömiyeriydi.
Dizinin inceliğini görmek için sadece Robert ve Kitty'yle yapılan röportajı izlemek mümkün. Ciddi konularla mizah arasındaki geçişler çok başarılı bu dizide ve öyle gözüküyor ki devamı da gelecek.
Bu ilk bölümle birlikte Sally Field'a bir Emmy daha alalım lütfen. Hatta mümkünse bütün oyuncu kadrosu buyursun sahneye. Televizyonun en şirin ve sıcak ailesi alkışı hakediyor.

Not: "Pictures of You" dizinin promolarında kullanılan bir şarkı. Şarkı "The Last Goodnight" grubuna ait. Dinlemediyseniz tavsiye ederim. Klibi de hemen aşağıda.

Banliyöde işler tıkırında...

2007-10-01T19:14:00.000+03:00

Spoiler vermemeye çalışacağım...
"Desperate Housewives" bence geçen sezon doğru yolu bulmuştu. Sadece gizemli öykülere odaklanmayıp işin mizah yönünü de geliştirmişlerdi. Evet artık banliyö hayatı üzerine taşlama yapabilecekleri birşey kalmadı ama en azından işin komedi kısmını da iyi bir yere çekmeye başladılar. Bu sezon da herşey yolunda gidecek gibi. Yine yeni bir komşu ve gizemli bir olayımız var ama kim takar ki. Susan'ın bütün bölüm boyunca kadınsal sebeplerle zırlaması, Bree'nin sahte hamileliğini saklamaya çalışması ve Gaby'nin 'yine' eski günlere dönmesi dururken bana ne Dana Delany'nin çocuğuna ne olduğundan. İşin dramatik yönünde elbette Lynette var. Felicity Huffman bu sene ödüllere baya yem atacak sanırım. Yine çok çok iyiydi.
Ha bu arada Edie'nin olayını da mükemmel bir şekilde kotardılar. Tebrik etmek lazım. Bu adamlar klişeyi eğlenceli hale getirmeyi iyi beceriyor.
4. sezonun ilk bölümünü izlerken özellikle 'çatal' sahnesine dikkat. Gülerken koltuktan
düşüyordum neredeyse... :)

Dirrrrty Sexy Money!!!

2007-09-30T23:38:00.000+03:00

Donald Sutherland'in şu bakışı adamı bitirir yani. Açıkçası ilk başta fotolar falan çıkınca Dallas, ya da Hanedan türevi birşey beklemiştim. Ancak promoda "Brothers & Sisters" referansını görünce işin içinde mizah olacağı da belli olmuştu. B&S için de yazmıştım zamanında eski dönem dizilerini hatırlatıyor diye... "Dirty Sexy Money" de benzer yoldan işine kattığı komedi sosuyla ilerleyecek gibi. Ve tıpkı B&S gibi ilk bölümü vasat. Onun gibi sonra güzelleşebilir mi bilinmez ama çakma bir "Arrested Development" ailesi burada biraz fazla kalabalık kaçıyor. Peter Krause'nin karakteri genel olarak dengeliyor gibi ama sanki yeterli değil. Bir de tabii olmazsa olmaz işin gizem sosu var ama bu absürd aile ve aşırı idealist avukatları ile ilgili (yardım falan yapmak istiyor... o kadar ihi niyetli yani) birşeyleri ciddiye almamız mı gerekiyor ki?
"Dirty Sexy Money" aralarda dolaşan bir dizi. Bir şekilde "Brothers & Sisters" gibi kendi cazibesini yaratabilir. Ama ilk bölüm herhangi bir şey vaad etmiyor.

Grey's Anatomy: Yeni Naziler...

2007-09-29T12:05:00.000+03:00

Veee 4. sezon başladı. Addison yok Burke yok... ama Meredith'in çıtır kızkardeşi var. :) Sonunda karakterlerimiz intern'lükten çıkıp resident oldular. Her birini Bailey'nin farklı bir uzantısı olması acaip hoştu. Ayrıca George'u yeni internlerin yanına yerleştirmek de kabul etmeliyim iyi fikirmiş. Böylece onların arasına da daha kolay girebileceğiz. Açıkçası 3. sezon finalinde o twisti George'u biraz daha mızmızlatmak için yaptıklarını düşünmüştüm ama öyle çıkmadı. Tabii sezon boyunca yine bağırıp zırlayacak ama en azından diziye yeni bir soluk gelmiş gibi yeni stajyerler sayesinde. Onun dışında çok da büyük bir bölüm değildi. Karakterlerin yeni sezona girişleri, gidenlerin ve gelenlerin açıklanması falan. Sanırım en absürdü Sloan'ın Shepherd'a söylediğiydi. (Tabii senaristlerin adamı dizide tutmak için bir bahaneye ihtiyaçları var ama bu kadar da kolaya kaçmasalardı keşke) Ayrıca Izzie & George olayının bu kadar dallanıp budaklanması da beni sıkmaya başladı. Meredith ise her zamanki gibi... tam boğulmalık.

Private Practice: Çünkü Addison'ı seviyoruz!

2007-09-28T20:13:00.000+03:00

Grey's Anatomy'nin 4. sezonuna başlamadan önce yavrusuyla tanıştık. Evet Addison, Seattle Grace'i terkediyor ve Los Angeles'a taşınıyor. Zaten karakterlerin her biriyle Grey's içinde tanışmıştık. Karakterlerde değil ama oyuncularda ufak bir değişiklik var. Addison'ın yakın arkadaşı Naomi'yi artık Merrin Dungey (Alias) oynamıyor.
Aslında "Private Practice" öyle aman aman bir başlangıca sahip değil. Ancak yine de karakterlerini daha önceden tanıtmış olmanın verdiği avantajla birlikte olaya daha hızlı girebildi. Sonuçta buradaki tıbbi durumlar da farklılık yaratıyor. Büyük ihtimalle Addison bundan böyle içinden ağaç geçmiş insanlar, kolu bacağı kopup karışmış tipler ya da türlü gudubetle karşılaşmayacak. Olaylarla beraber hastalar da biraz daha sosyetik, biraz daha pembe dizi olacağa benzer. Aslında ilk bölümde (Grey's içindeki bölümde de sezmiştim) ciddi anlamda yeni bir Ally McBeal havası sezdim. (Asansördeki teyzeden de vazgeçtiler sanırım. Yazık olmuş baya eğlenceli olabilirdi) Orjinal dizide Meredith'in tüm çabalamasına rağmen deli gibi rol çalan yan oyuncular o havanın yakalanmasını biraz engelliyordu. Addison şimdilik burada dizginleri elinde tutuyor gibi. (Ki bence ondan rol çalma kabiliyetine sahip bir karakter de henüz gözükmüyor)
Sevilesi karakterler var. Grey's gibi soapy bir hale de dönüşmeme şansı var. Ama Shonda Rhimes kesin burayı da yakında cadı kazanına dönüştürür. Neyse Addison'ı sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edilir. Büyük ihtimalle 1. sezonu tamamlar ama biraz daha cazibeli olmazsa 2. sezonu göremeyebilir.
Yine de şunu bilmek içimizi rahatlatıyor. Kate Walsh'un anlaşmasında dizi tutmazsa "Grey's Anatomy"ye dönebileceği yazıyormuş.

Oscar'a Doğru

2007-09-27T01:30:00.000+03:00

Test diye başladık, o arada yazıları yollamaya başladım ve burada duyurmayı unuttum. Sinema.com'da yeni bir köşe hazırlamaya başladım: "Oscar'a Doğru"

Blogu geçen sene takip edenler nasıl birşeyle karşılaşacaklarını biliyorlar. Bu seneki Oscar yarışı ile ilgili haber, yorum ve eleştirilere oradan ulaşabilirsiniz. Sık sık kontrol etmeyi unutmayın. Önümüzdeki haftalarda daha da hızlanacağız. Köşeye ulaşmak için ise BURAYA tıklayın.

Back to You

2007-09-26T15:40:00.000+03:00

Yeni sezon başladı Amerika'da ve önümüzdeki günlerde bol bol dizi yorumlarını bulabilirsiniz bu sayfalarda. "Back to You" bu sezon merakla beklediğim ikinci sitcom. (birincisini ise Şubat'ta izleyebileceğiz. - The Return of Jezebel James) Dizinin iki yaratıcısı da daha önce Frasier'la rüştlerini kanıtlamış isimler. Başrolde ise Amerikan sitcom'unun en yetenekli isimlerinden ikisi var. Kelsey Grammer (Frasier) ve Patricia Heaton (Everybody Loves Raymond)...

İlk bölümün inanılmaz osüper bir havası yoktu. Sadece normal bir sitcom diyebiliriz. Bu anlamda hayal kırıklığı yaratmış olabilir ki Amerika'da ilk bölümün ratingleri de çok başarılı değildi. Sonuçta bir haber kanalında geçen ve egzantrik karakterlere sahip olan bir komedi çok da orjinal birşey değil. News Radio, Just Shoot Me, Sports Night, Naked Truth gibi pek çok komedi medyanın farklı kulvarlarını kullanarak bu işi yapıyordu. Dizinin asıl dayandığı nokta da zaten içinde geçtiği ortamdan ziyade iki yıldızı aslında. Sürekli didişen iki haber spikerinin eğlenceli kavgaları şu anda "Back to You"nun tek vaadi gibi gözüküyor. İleride yeni ve orjinal birşeyler eklenmezse eğer bu iki büyük oyuncunun birleşmesi hüsran olabilir.

Ben yine de çok sevdiğim iki oyuncuyu yine iyi performanslarla görmekten memnun olduğum için bir süre daha diziyi izlemeyi düşünüyorum.

Fatih Akın'a Oscar şansı...

2007-09-18T19:31:00.000+03:00

Almanya, Fatih Akın'ın "Yaşamın Kıyısında"sını Yabancı Film kategorisinde yarışmak için Oscar'lara göndereceğini açıkladı. Bu cidden büyük bir şans. Almanya, Oscar'larda hep önde olan ülkelerden birisi. Son yıllarda hep iddialı filmler gönderdiler. Ve "Duvara Karşı" da Amerika'da pek çok taraftarı olan bir filmdi. Yani Fatih Akın'a yabancı değiller...

Belki de bu sene Oscar'ları daha bir başka heyecanla seyrederiz. Fatih Akın'a bol şans..

Sally Field sansürlenmiş...

2007-09-17T16:48:00.000+03:00

Emmy ödüllerini Amerika'da muhafazakarlığıyla ünlü, Bush sempatizanı FOX yayınladı ve Sally Field'ın konuşması orada sansürlenmiş. Biz orayı tam olarak dinleyebildik ama Field konuşmasının sonundaki "Eğer anneler dünyayı yönetseydi Allahın cezası savaşlar da olmazdı" cümlesindeki 'goddamn war" sırasında kanal birden sahnenin boş haline bağlanmış. İzlemek isteyenler için linki yukarıda.

Efsane giderken...

2007-09-17T16:02:00.000+03:00

Bizim filmin çekimleri bitti... dün direk Emmy ödüllerine kanalize oldum. Son haftaki yoğunluk bana Emmy'leri unutturmuştu neredeyse... Hiç tahmin falan koyamadım buraya... ama iyi ki de koymamışım çünkü bence baya sürprizli bir geceydi.
Genel anlamda bakıldığında kazananlar arası iyi bir paylaşım söz konusuydu. Pek çok kişi gibi ben de "The Sopranos"un ağırlık koyacağını düşünüyordum ancak öyle olmadı. Dizinin hiçbir oyuncusu dün gece eve Emmy götüremedi.
Yardımcı kategorilerde Katherine Heigl gerçekten de sürpriz oldu. Lorraine Bracco'nun almasını çok isterdim, ama bu sezon gerçekten de hiç numarası yoktu, sadece geçmişte hakkı yendiği için :) Aida Turturro'nun da bu sene çok güçlü bölümleri yoktu ama "Soprano Home Movies" bence ödülü alması için yeterliydi. Neyse ben Chandra Wilson ya da Sandra Oh alır derken en zayıf halka gibi gözüken Heigl'a gitmesine baya şaşırdım. (Diğer ikisinin de Emmy'si yok) Ama Grey's Anatomy'nin 3. sezonunu henüz izleyemedik o yüzden bir bakmak lazım önce.
Entourage konusunda sabıkalıyım o yüzden Jeremy Piven'a bişey diyemeyeceğim. Komedideki bir diğer galip Jaime Pressly ise geçen sene çok hakettiği ödülü bu sene aldı. (Bu sene de hakediyordu tabii) My Name's Earl'de Jason Lee'nin hakkının sürekli yenmesi ne kadar kötüyse Pressly'nin ödülü kucaklaması da o kadar güzeldi. Terry O'Quinn de gecenin bir başka güzelliğiydi. Lost'un ilk sezonunda alması gereken ödülü kaptı. Her ne kadar Michael Imperioli'yi tercih etsem de O'Quinn'e de ayrıca sevindim.

Başrol oyuncularına gelince Baldwin ve Carrell gibi iki favori ismi es geçip Ricky Gervais'in erkek oyuncu ödülü alması bence şoktu. Ama hemen ardından Stewart, Colbert ve Carrell'in sahnede yaptıkları inanılmaz komikti. Ugly Betty hakkında birşey demeyecem artık. Zira hala izlemişliğim yok. Drama başrollerde ise James Gandolfini ve Edie Falco'ya 4. Emmy'lerini vermeme olayını bir yere kadar anlayabiliyorum. Hatta Falco yerine Sally Field'a gitmesine de bişey diyemem. Zira bu sezon Falco'nun ağırlığı maalesef o kadar yoktu. Yani kadın çok iyiydi her zamanki gibi ama senaristler ona yeterince malzeme vermediler. Neyse Sally Field "Brothers & Sisters"ın lokomotifi olarak hakediyordu sonuçta ama Gandolfini (ki ölesiye hakediyordu) 4. Emmy'sini kazanmasın diye James Spader'a 11358inci Emmy'sini vermesinin de alemi yoktu. "Boston Legal"i izlemedim hiç ama yani Spader sıktı cidden. Bu sene hakedecek birşey yapmamasına karşın önceki iki sezon da hakkını yedikleri için Hugh Laurie'ye verselerdi ödülü daha makbule geçerdi.

Tören genel olarak (gerek bizden gerekse töreni yayınlayan kanallardan kaynaklanan) teknik kaçırma paylarını saymazsak (törenin açılışında bir 10 dk. kaçırdık mesela) gayet iyiydi. Bir kere stüdyo çok hoşuma gitti. Karanlık ama şıktı. Koltuktan kalkıp gelmeler iyi düşünmüştü. Etraftaki görseller çok iyi çalışıyordu. Tony Bennett'ten gına geldi. Al Gore ödüllerine ödül katmaya devam etti. Helen Mirren yine klasını konuşturdu. vs. vs.

Gecenin bence en karizma anıysa "The Sopranos" kadrosunun sahneye çıktığı andı. Hemen önce onlara selam çakan "Jersey Boys"un performansını hiç sevmedim. Yani seçilen şarkılar çok yerindeydi ama "Bee Gees" ve "Alvin and the Chipmunks" karışımı sesleri, komik koreografileriyle dizinin bütün karizmasını yere indirdiler. Sonrasın bütün kadro sahneye çıkmamış olsa rezi bir an olacaktı. Ki o manzarayı gördüğümde de artık diziye ödül vermeseler de olur diye geçirdim içinden. Daha önceleri biten dizilere yapılan montajlara tanık oldum ama tek diziye bunca uzun süreli ve tüm salonun ayakta alkışladığı bir anı ben hatırlamıyorum. Olağanüstüydü. TV'ye efsane biçimde kalite getiren dizi efsane biçimde gitti.
Anlayacağınız gibi en iyi diziden ölesiye memnunum. :)

Bu arada daha önce de söylemiş olmam lazım ama buraya da yazayım. "The Sopranos" dün gece bir tarih yazdı. Son sezonuyla en iyi dizi ödülü kazanan ilk drama ünvanına sahip oldu.

30 Rock'ı da izlemek lazım biliyorum ama bir türlü fırsat olmadı...

Son olarak... kaçıranlar için "The Sopranos" tribute...

Creative Arts...

2007-09-10T10:56:00.000+03:00

Emmy ödülleri fazla kalabalık olduğu için "Konuk Oyuncular" ve "Teknik Kategoriler" ana ödüllerin dağıtılmasından önce veriliyor. Zilyonlarca ödülü buraya kopyalamayacağım. Ama bence önemli olan diziler bu gecede hangi ödülleri almış bir bakalım.

En iyi Animasyon (1 saatten az süreli)
South Park - Make Love, Not Warcraft
Bu kategori hep bu şekilde "Simpsons" ve "South Park" arasında gidip gelecek sanırım. Biraz daha renk lazım. :)

Sanat Yönetmenliği (Çok kameralı)
How I Met Your Mother
Bu dizinin sonunda bu sene biraz daha tanınıyor olmasına seviniyorum. Umarım seneye daha başarılı bir grafik çizer.

Sanat Yönetmenliği (Tek kameralı)
Rome
Şaşırtıcı değil, ama Studio 60'nin hakkı yendi.

Casting (Komedi)
Ugly Betty

Casting (Drama)
Friday Night Lights
FNL'i sadece 2 adaylıkta bıraktıktan sonra bu kategoride ödül vereceklerini hiç beklemezdim. Lutfetmişler.. :P

Kostüm
The Tudors - Episode 103
Önemli bir kategori değil ama dizinin cnbc-e ve e2'de başlayacağınını reklamını yapayım dedim.

Yönetmen (Nonfiction)
Spike Lee, When The Levees Broke: A Requiem In Four Acts
NTV göstermiş sanırım bizde de ben kaçırdım. Bulmak lazım, izlemek lazım.

Konuk Erkek Oyuncu (Komedi)
Stanley Tucci, Monk
Monk'u hiç izlemişliğim yok ama Tucci favoriler arasındaydı...

Konuk Erkek Oyuncu (Drama)
John Goodman, Studio 60 On The Sunset Strip
enfes bir performanstı hakedene gitti.

Konuk Kadın Oyuncu (Komedi)
Elaine Stritch, 30 Rock
Bunu izlemedim ama Laurie Metcalf, Desperate Housewives'da mükemmel değil miydi?

Konuk Kadın Oyuncu (Komedi)
Leslie Caron, Law & Order: Special Victims Unit

Jenerik Tasarımı
Dexter
(nasıl haketmez yani :) )

Orjinal Jenerik Müziği
The Tudors
Buyrunuz bir başka başarılı jenerik size...

En iyi Kurgu (Tek Kamera - Draama)
Dexter (Dexter)

En iyi Reality Program
Kathy Griffin: My Life On The D-List
(Bu çok övülüyor)

Asıl büyük ödüller bu pazar dağıtılıyor...

Harry Potter da biter!

2007-09-05T18:03:00.000+03:00

Rezillik ötesi bir performansla nihayet dün gece "Harry Potter and the Deathly Hallows"u bitirdim. Şimdiye kadar en fazla 3-4 günde bitirdiğim serinin diğer kitaplarının yanında gerçekten de rezillik kabul ediyorum. Ki kitabı da çıktığı gün almıştım. Neyse... hadi yoğunluk, yorgunluk gibi mazeretlerim de var ama sanırım bilinçaltımda da sürekli bitmesini istemiyormuşum. Bugün bitince "eee peki ya şimdi?" durumlarına girdim..

Kitap genel anlamda elbette hoşuma gitti. Ancak bu kitapta fazla tekrar olduğunu düşündüğüm şeyler vardı. Bunların başında da özellikle yarısına kadar geçen durgun dönem geliyor. Harry'nin Dumbledore hakkındaki düşünceleri ve Voldemort'la kurduğu bağlantılarda sürekli sürekli tekrarlar vardı. Rowling betimlemeler konusunda çok usta ve kesinlikle aksiyonlu kısımları çok iyi yazıyor ama demek ki durgunluk ona yaramıyormuş. Kitapla ilgili bir başka şikayetim ise yine süreç içinde başa gelen belaların çok çabuk ve gayet naif bir "dışardan yardım geldi" havasında çözülmesi. Bu bir yerden sonra işi ciddiye almamızı da önlüyordu. Yani kitap bizi yapması gereken yerlerde umutsuzluğa sürükleyemiyor.

Sonlara doğru "Prince's Tale"de verilen twistler ise çok hoşuma gitti. Horcrux davasının bu şekilde olacağını düşünmüyordum açıkçası ve gayet hoşuma gitti. "King's Cross"ta ise herşeyi açıklamasından pek memnun kalmadım. Keşke bazı yerler gizli saklı kalsaydı. Şimdilik budur. İşin film kısmını düşünmek bile istemiyorum. Senariste şimdiden kolay gelsin. Zor bir uyarlama olacak bu.

5. filme gelince...

"Order of the Phoenix"e gelince... Filmden nefret edenlerden değilim, ama kesinlikle üçüncü ve dördüncü filmlerde yakalanan çıtayı aşağıya çektiğini düşünüyorum. Evet kitap oldukça kalabalıktı ama o kadar dağınık da değildi. Dolayısıyla bunu basit bir aksiyon filminden öte daha derinlikli uyarlayabilirlerdi. Diğer yandan ben filmin mizansenlerini ve oyunculuklarını da genel olarak iyi bulmadım. Bu aşamada şikayet noktamız elbette yönetmenin ta kendisi. "David Yates, TV yönetmeni ama" gibi bir savunmayı ya da bahaneyi de yanlış buluyorum. Bu adamın "Girl in the Cafe"sini seyretmiştim. Filmin sorunu senaryoydu ve mizansenler ve oyunculuk filmi kurtarıyordu. Demek ki adam isteyince güzeli yapıyor.

Sonuçta film ne gereken karamsarlığı ne bunalımı ne de isyan duygusunu yeterince verebiliyordu.

Bu arada oyunculuğu beğenmediğimi söylemişim. Elbette Imelda Staunton'ı ayrı tutuyorum. MÜKEMMMELdi

Geri döner gibiyim...

2007-09-01T10:41:00.000+03:00

Yani aslında Eylül sonunu da kastetmiş olabilirdim :P Sözümüzde duralım madem.. :) :p Bu sene özellikle Oscar muhabbetleri açısından bazı değişiklikler olacak. Kesinleştikten sonra burada da haber veririm ama zaten daha vaktimiz var.

Blog geri dönüyor ama bu aralar yine o kadar dolu dolu yazamayabilirim. Çünkü şu sıralar yoğun bir çalışma temposu devam ediyor. Bilmeyenler için söyleyeyim; Sezen Aksu'nun şarkıları üzerinden öyküsünü anlatan "O Kadın" adlı filmde çalışıyorum ve Eylül ortasına kadar da çekimlerimiz devam ediyor. Maalesef burada setten exclusive ayrıntılar veremeyeceğim, çünkü işimi seviyorum ve kovulmak işime gelmez. :) Ayrıca Aralık'ta vizyona girince de benden olumlu ya da olumsuz herhangi bir yorum beklemeyin filmle ilgili.

Evet resmi olarak geri dönmüş bulunmaktayım. Önümüzdeki haftalarda özellikle Emmy ödülleri'yle ilgili (fırsat buldukça takip etmeye çalışıyorum) yorum ve haberleri buradan okuyabilirsiniz. Şimdilik açılışı bir kliple yapalım. Maksat nostalji.. :)

Bugün youtube'da karşılaştım bu videoya... 90'ların ortaları olması lazım. Klibi izleyince bazı gerçekleri de hatırlamış oldum.

1- Ayşegül Aldinç gibi seksisi şu müzik piyasasına gelmedi ve gelmeyecek galiba.
2- Mustafa Altıoklar, film veya dizileri bırakıp klip çekmeye devam etse daha hayırlı olabilirmiş.
3- Fikret Kuşkan'ın saçları varmış.
4- Bir video klibe iç çamaşırı firması sponsor olduysa orada cesur sahneler beklemeliyiz. (Bu klip şimdi yayınlansa tuvalet sahnesi kesilir miydi acaba?)

Yine de hoş şarkı ya...

Eylül'de görüşürüz

2007-06-13T20:08:00.000+03:00

Farketmişsinizdir, blog'da duruldum iyice yaz rehaveti de başlayınca. Önümüzdeki 2 ay da sanırım baya yoğun olacağım için yüksek ihtimalle buraya yazmaya değer birşeyim olmayacak. Yine de sinema.com'da bir süre daha yazılarımı okuyabilirsiniz aklınızda olsun.

Geçen sene Eylül civarında başlamıştım bu blog işine, amaç biraz da kişisel arşiv gibi birşeydi ama baya ilgilenen de oldu. Burayı düzenli takip eden herkese teşekkürler.

Neyse Eylül civarı blog yine aktif hale gelir. Venedik Film Festivali'yle (ki bu sene baya bomba gibi bir programı olacakmış) yeni yeni filmler hakkında ilk duyumları alacağız ve Oscar muhabbeti yine başlayacak. Tabii o aralar Emmy ödülleri olacak ve tabii ki yeni TV dizileri falan. Belki önümüzdeki sezon bloga katılanlar olur da bir tek benim görüşlerimden oluşmaz.

Bu arada Sopranos finalinden de hafiften bahsedeyim. Bölüm beklentilerin tamamen dışındaydı. Özellikle bir önceki bölümden sonra olmasını beklediğimiz neredeyse hiçbirşey yaşanmadı. Ama zaten "The Sopranos"un olayı da hep bu değil miydi? Nasıl yuttuk bilmiyorum. Açıkçası bölüm dizinin ya da sezonun en iyi bölümü falan değildi. Bence en az 2 bölümlük malzeme tek bölüme sıkıştırılmıştı. (Keşke 1 bölüm daha olsaydı diyor insan... hele hele bundan sonra hiç yeni bir bölüm olmayacağını düşündükçe deliriyorum) Karakterlerle ilgili genel kapanışları sevdim. Melfi dışında... Bir önceki bölümdeki çıkışını çok ani bulmuştum ama bu bölümde o konuyla ilgili de daha olgun hale getirilecek birşey bekliyordum o konuda aradığımı bulamadım. Bölüm Soprano standardındaydı. Son derece güçlüydü. Tony pek çok konuda yeni ve belki de son adımlarını attı. Carmela, AJ, Meadow'un durumu da gayet tatmin ediciydi. Phil Leotardo'nun olayı olağanüstü derecede koltuğun tepesine çıkma nedeniydi. Ve son 5 dk... Herhalde bir yarım saat gibi geldi bana. Kalbim resmen yerinden çıkacak zannettim. Çoğunluğun izlemediğini düşününce spoiler vermeyeceğim ama bölüm olağanüstü olmasa da o son bitişi mükemmel ötesiydi.

Ha bu arada kedi mükemmeldi. Acaba Adriana bağlantısını düşünen tek kişi ben miyim?

Neyse Ağustos sonu Eylül başı gibi görüşmek üzere...

TV eleştirmenlerinin seçimleri...

2007-06-06T19:57:00.000+03:00

Amerika'daki TV eleştirmenleri her sene yılın en iyilerini ödüllendiriyor. İşte bu seneki adaylar.
En fazla adaylık "Friday Night Lights"a gitmiş durumda. Bunun dışında diğer favoriler de "Heroes" ve "30 Rock" gibi gözüküyor. Elbette "The Sopranos", "Lost", "The Wire" gibi yapımlar da kendilerine yer bulmuş durumdalar.

YILIN PROGRAMI
"American Idol" (Fox)
"Friday Night Lights" (NBC)
"Heroes" (NBC)
"Planet Earth" (Discovery)
"The Wire" (HBO)
"When the Levees Broke" (HBO)

EN İYİ KOMEDİ
"30 Rock" (NBC)
"The Daily Show" (Comedy Central)
"Entourage" (HBO)
"The Office" (NBC)
"Ugly Betty" (ABC)

EN İYİ DRAMA
"Friday Night Lights" (NBC)
"Heroes" (NBC)
"Lost" (ABC)
"The Sopranos" (HBO)
"The Wire" (HBO)

EN İYİ TV FİLMİ, MİNİ DİZİ ve ÖZEL PROGRAMLAR
"Broken Trail" (AMC)
"Planet Earth" (Discovery)
"Prime Suspect" (PBS)
"The State Within" (BBC America)
"When the Levees Broke" (HBO)

YILIN EN İYİ 'YENİ' PROGRAMI
"30 Rock" (NBC)
"Dexter" (Showtime)
"Friday Night Lights" (NBC)
"Heroes" (NBC)
"Ugly Betty" (ABC)

KOMEDİ'DE BİREYSEL BAŞARI
Alec Baldwin ("30 Rock")
Stephen Colbert ("The Colbert Report")
America Ferrara ("Ugly Betty")
Tina Fey ("30 Rock")
Jon Stewart ("The Daily Show")

DRAMA'DA BİREYSEL BAŞARI
Connie Britton ("Friday Night Lights")
Kyle Chandler ("Friday Night Lights")
Michael C. Hall ("Dexter")
Hugh Laurie ("House")
Helen Mirren ("Prime Suspect")

MİRAS (HERITAGE) ÖDÜLÜ
"M*A*S*H" (CBS)
"Roots" (ABC)
"Sesame Street" (PBS)
"The Mary Tyler Moore Show" (CBS)
"The Sopranos" (HBO)

Kanlı Pazar...

2007-06-05T21:57:00.001+03:00

Önümüzdeki Pazar bir efsane ekranlara veda ediyor. "The Sopranos" şimdiye kadar sürekli kalp sıkıştırma ve adrenalin seviyesinin yükselmesi konusunda başarılıydı ama vedaya hazırlanırken işin dozu daha da aşmış durumda. Her hafta daha şiddetli geliyor ve sona yaklaştıkça daha da karanlıklaşıyor. Bu hafta yayınlanan "Blue Comet"de gerilim en üst noktadaydı ve son cümlenin de yarısı durumundaydı. Şu an Amerika işin sonunda kimlerin hayatta kalıp kimlerin toprağın altına gideceğini tartışıyor. Önümüzdeki Pazar baya kanlı geçecek. Bu arada bence dizi şimdiden bu seneki son Emmy'sini cebe indirmiş durumda. Neyse.... 5 gün kaldı. Son bölümün adı ise, "Made in America"...

Önümüzdeki filmlere bir bakış...

2007-06-01T15:42:00.000+03:00

Kısa kısa geçeyim... asıl yorumları sinema.com'da okuyabilirsiniz.

Bug: Bu hafta vizyonda. Herşeyden önce bu film korku değil bir gerilim. Yani acaip böcekler, terörize bir şekilde katledilen insancıklar falan beklemeyin. Çok sağlam bir psikolojik gerilim var ortada. Ashley Judd başta olmak üzere kadro mükemmel. İzlerken ciddi anlamda rahatsız edici bir deneyim. Gerilmek isteyenlere birebir.

Shrek 3: Bu seri resmen bitmiştir. Evet 4.yü yapacaklar ama artık iyiden iyiye kendisini tüketti. Komik değil, eğlenceli değil falan filan. Yazık.

Ocean's 13: Ben bu seriyi seviyorum. 2. filmi sevmeyenleri anlamadığım için herkese tavsiye etmeyeyim. Ama çok eğlendim. İnşallah şöyle 20'ye kadar falan devam ederler.

"Fountain"ın nesi var?

2007-05-31T12:23:00.000+03:00

Çok güzel bir fikri var... ve sanırım da o kadar. Darren Aronofsky'nin hem alkışlanan hem yuhalanan filmi "The Fountain"ı sonunda seyrettim. Şunu söylemeliyim filmin özünde taşıdığı fikir beni fazlasıyla cezbetti. O yüzden genel anlamda sıkılsam da filmin sonuna da bir çırpıda gelmeyi başardım. Bu anlamda sonunun da tatmin edici olduğunu söylemek gerek. Ama bu filmde fikirden başka bir şey var mı? Daha da önemlisi bununla bir uzun metraj yapılır mı? Buna cevabım hayır olacak. İlk izleyişte en azından "sonunda ne olacak?" motivasyonu vardır. Peki sonunu bildiğimiz bu öykücükleri bir kere daha seyretmek olası mı pek sanmıyorum.
Çoğunlukla filmin çok karışık olduğu falan söylendi ve genel eleştiriler bu yöndeydi. Ben buna katılmıyorum. Aronofsky seyircinin gözüne sokmadan gerekli bağlantıları gayet üsturuplu ve kolay bir şekilde filmine yediriyor. Benim derdim ise onun bu fikri ve -sözde- hikayelerini öyküleme tarzı.
Filmin taşıdığı ana temanın bir uzun metraj çıkarmayacağı aşikar. Ama filmde sizi oyalayabilecek doğru düzgün bir öyküde bulunmuyor. Ha... bu tarz tinsel filmlerde aslında öyküye de gerek yok. Sonuçta yönetmen gereken atmosferi, içinde bulunmamız gereken modu yakalayıp oluşturabilirse işte o zaman seyirci öyküyü iplemez zaten ve kendisini yönetmenin kollarına bırakır. İşte film bu yönden de falsolu. Zira bu tarz 'his sineması' diyebileceğimiz olgu Aronofsky'de yok. Yani yönetmen mesela bir Tsai Ming-liang değil.

"The Fountain"ın ne kadar olmamış bir film olduğu kafanızda yarattığı belirsizlikle de ortaya çıkıyor aslında. 90 dk.lık süre bu fikri ağzında geveleyip çıkarmak için gayet uzun ve(ya) tercihe göre de gayet kısa. Aronofsky'nin film boyunca sağladığı dinamik anlatım yüzünden filmin o makyajının altındaki kofluğu bence daha da belli oluyor. Çektikçe uzayan bir lastik gibi. Eğer bu şekilde anlatılacaksa filmin kısa metrajlı olması gerekirdi ki boşuna laf gevelemesin. Diğer taraftan atmosfer ve hisleri yaratmak adına herşeyin daha yavaştan ve sindirilerek anlatılma tercihi de olabilirdi. Ki aslen bu tarz spiritual filmlerin en iyileri de böyle olur zaten. Yönetmen sizi alır ve en ince ayrıntıları dahi göstererek bir anlamda hipnoz sekansına koyar. O an ortamdaki her bir dokuyu her bir ince ayrıntıyı gözlemleme sahibi olmanız gerekir. Ama bunun için de bir Luchino Visconti falan olmanız gerekir.
Ayrıca filmin ana fikri elbette güzel ama orjinal değil. Gayet arketip temalar üzerinden ilerliyor film. Bundan yana hiçbir şikayetim yok. Ama eğer gidip de işin en temelindeki öyküleri anlatacaksan da içini biraz genişletmen ve büyütmen gerekiyor. Görkemli ortamlarda ufak etkide öyküler değil baya baya etkileyici bir dolgu çalışması gerekiyor ki, arketipin basitliği gözükmesin. Filmin içindeki öykü bu anlamda ana temayı daha güçlü gösterecek üç boyuta sahip değil.
Filmin görselliğine gelince. Bunu söyleyen Dünya'daki ilk ve tek kişi olabilirim sanırım: Ben filmi görüntü yönetmenliğini de beğenmedim. Öyle sanıyorum ki film dijital bir formatta çekilmiş (eğer çekilmediyse durum daha vahim) Dijitale karşı değilim hatta genel anlamda kullanım şeklini çok da severim ve etkilenirim ama şu konuda gayet eski kafalı birisiyimdir: masalsı ütopik bir dünya kuracaksan 35 mm koşullarıyla çalışmalısın. Ayrıca gayet tematik ve anlaşılır olmasına rağmen Xibalba ve çevresindeki yıldızları temsilen filmin her bir karesine serpiştirilen o çiğ soğuk beyaz ve sarı ışıkları yabancılaştırıcı dijital etkiyi daha da artırdı benim gözümde. Bunun yanında özellikle iç mekanlardaki ışıklandırmaların çok fazla TV stüdyosu ve tiyatro sahnesi temizliğinde olması da ayrı bir rahatsızlık yarattı ben de. Genel anlamda filmdeki tasarımlar çok başarılı ama görüntü yönetmeninin (ve elbette Aronofsky'nin... çünkü herşeyi en ince detayına kadar planladığı belli oluyor.) bu ışık seçimleri beni hiç sarmadı. Alın size atmosfere kendini kaptırmamak için bir başka neden daha.
Filmde seyirciyi cezbedici iki öğe var. Birincisi Clint Mansell'in eşsiz müziği. İkincisi ise Hugh Jackman. (Ha elbette Rachel Weisz çok güzel ama o herhangi bir filmde hep güzel olduğu için buradaki bir artı değil.) Jackman'ın oyunu beni hiç cezbetmeyen o öyküleri bir nebze olsun dikkate almaya çalışmamı sağladı. Mesela adam nefis ağlıyor. Özellikle ortada karakter gibi bir şey olmadığını düşünürsek gayet iki boyutlu sebeplerle adamın bu kadar iyi ağlamasına hayran kaldım ve o an aktörün asıl motivasyonu neydi diye de düşünmedim değil.
Neyse ilk seyredişte bir nebze ilgiyle izleniyor film. Ama dediğim gibi ikinci kere seyreder miyim bilmiyorum? Ve ana fikri teması ne kadar hoşuma gitmiş olursa olsun üzerine düşündükçe filmin gözümdeki yeri de alçalıyor.

SİYAD: en iyi 20

2007-05-30T12:24:00.000+03:00

Geleneksel olarak SİYAD (Sinema Yazarları Derneği) bu yılın en iyi 20 filmini belirledi. Elbette genelde iyi seçimler mevcut. İçlerinden sadece "Kuzey Faresi"ni seyretmedim. Ama mesela Babel & Rüya Bilmecesi'nin hala abartıldığını düşünüyorum. Aynı şey "Başkalarının Hayatı" için de geçerli. Bunun dışında çok da ısrar edeceğim durumlar söz konusu değil. Tabii ki sıralama da değişiklik olurdu.
Bunun yanında özellikle "Bükreş'in Doğusu", "Grbavica" ve "Acı Tatlı Hayat"ın listede yer bulmasına da sevindiğimi belirtmem gerek. Listede en ilginç olan şey ise Dünya'nın tam tersine bizim yazarlarımızın "Atalarımızın Bayrakları"nı "Iwo Jima'dan Mektuplar"dan daha çok sevmiş olmaları.

Neyse bu kadar laf yeter. İşte SİYAD'a göre bu senenin en iyi 20 filmi.
1- Pan'ın Labirenti (Pan's Labyrinth)
2- Son Umut (Children of Men)
3- Zodiac
4- Başkalarının Hayatı (Lives of Others)
5- Babel
6- Küçük Gün Işığım (Little Miss Sunshine)
7- Köstebek (The Departed)
8- Dönüş (Volver)
9- Özgürlük Rüzgârı (The Wind that Shakes the Barley)
10- Kuzey Faresi (Lemming)
11- Bükreş'in Doğusu (12:05, East of Bucharest)
12- Grbavica: Esma'nın Sırrı
13- Üç Defin (The Three Burials of Melquiades Estrada)
14- Tutku Oyunları (Little Children)
15- Rüya Bilmecesi (Science of Sleep)
16- Koku: Bir Katilin Hikâyesi (Perfume: The Story of a Murderer)
17- 13: Tzameti
18- Atalarımızın Bayrakları (Flags of Our Fathers)
19- Acı Tatlı Hayat (A Bittersweet Life)
20- Iwo Jima'dan Mektuplar / Warner Bros.

Cannes umut verici...

2007-05-27T22:05:00.000+03:00

Neye göre umut verici? Elbette filmlerin kalitesine göre. Bu sene Fransa'dan çok sağlam eleştiriler geldi. Belki de son senelerin en iyi seçimleri söz konusuydu. Asıl önemli olan da bu aşamada zaten bize izleyecek tonlarca film hediye etmesi oldu sanırım.
Ödüllere gelince... Fatih Akın'ın senaryo ya da yönetmen ödülü alacağı söyleniyordu. Senaryoyu da kaptı. Altın Palmiye'yi kazanan "4 Months, 3 Weeks, Two Days" festivalin başından beri herkesin konuştuğu filmdi. Dün FIPRESCI'yi aldı bugün de büyük ödülü. Gus Van Sant ise çok övülen "Paranoid Park" yerine kariyeri için bir ödül aldı.
Sadece ödül alanlara da bakmamak gerekiyor. Bela Tarr, Alexandr Sokurov'un yeni filmleri karışık eleştiriler alsa da beğenmeyenlerin yorumlarına da bakarak, yönetmenlerin hayranlarının hoşlanacağı filmler olduğunu söylemek mümkün.
Eli boş dönen Coen'lerin filmi "No Country for Old Men"i de büyük beğeni topladı. Arıza kadın Catherine Breillat'in filmiyle ilgili bile iyi şeyler yazıldı. Daha ne olsun?
Altın Palmiye galibi, aynı zamanda son dönemde "Death of Mr. Lazarescu" ya da "Bükreş'in Doğusu" ile yükselişine tanık olduğumuz yeni Romanya sinemasını daha da parlatacak gibi gözüküyor.

Neyse verilen ödüllere bakalım:
Altın Palmiye: 4 Months, 3 Weeks, 2 Days (Cristian Mungiu)
Jüri Büyük Ödülü: The Mourning Forest (Naomi Kawase)
Jüri Ödülü: Persepolis ve Silent Light
Yönetmen: Julian Schnabel (The Diving Bell and the Butterfly)
Erkek Oyuncu: Konstantin Lavronenko (The Banishment)
Kadın Oyuncu: Do-yeon Jeon (Secret Sunshine)
Senaryo: Fatih Akin (The Edge of Heaven)
60. Yıl Özel Ödülü: Gus Van Sant

Bunun yanında Fatih Akın'ın filmi Ekümenik jürisinin de ödülünü aldı.
Belirli Bir Bakış (Un Certain Regard) bölümünün birincisi ise "California Dreaming" adlı film oldu.

Heroes: Böyle mi olacaktı?

2007-05-26T22:06:00.000+03:00

Kabul ediyorum Heroes hiç bir zaman öyle aman aman kaliteli birşey olmadı. Çerezlik ya da eğlencelik kelimeleri onu karşılıyor. Sonuçta haftalık çizgi romanımız gibiydi. Ama son bölüm yine de hayal kırıklığıydı. Demek patlamak üzere olan bir adam böyle durdurulacaktı? Yapmayın Allah aşkına kimi yiyorsunuz? Son derece basit, mantık hatalarıyla dolu saçma sapan bir sondu. Umarım yazarlar bu yazki tepkileri gözden geçirip sezon finalindeki saçma tercihleri düzgün gösterecek bahaneler bulabilirler.
Bu arada "Volume 2"ye de geçmiş olduk. Ne olduğunu henüz anlayamadık ama sonuçta finaldeki hayal kırıklığından sonra da hafiften hevesimiz kursağımızda kaldı. Sylar'la ilgili en sonda gösterilen şey hoşuma gittiğini de ekleyeyim bu arada.

Bu arada dizinin Emmy olayına gelelim. Evet gayet hoş ve süper hit bir dizi. Ama bir Lost değil. Dolayısıyla Emmy'de şanslı olacağını ben düşünmüyorum. Bunun en önemli nedeni ise elbette senaryosu. Eğlencelik olmasına karşın ciddiye alınmayacak derecede basit diyaloglar ve öykülemeler söz konusu. Üstelik 'en iyi drama' kategorisi için yapımcılar da TV akademisi'ne ilk bölümü yollamışlar. Çok daha sağlam bölümler varken resmen dökülen pilot bölümü 'Genesis'i yollamaları onların hiç hayrına değil.
Oyuncular konusunda da en şanslı isim Masi Oka aslında. Ama o kategoride o kadar çok çakal çarpışıyor ki, ona fırsat geleceğini sanmıyorum.

Gelelim TV akademisine yollanan bölümlere...
En iyi dizi (drama): Genesis.

Yardımcı Erkek Oyuncu:
Jack Coleman ("Company Man")
Santiago Cabrera ("Genesis")
Masi Oka ("Five Years Gone")
Noah Gray-Cabey ("The Fix")
Greg Grunberg - ("Company Man")
Leonard Roberts - ("The Fix")
Milo Ventimiglia - ("The Fallout")

Yardımcı Kadın Oyuncu:
Ali Larter ("Better Halves")
Hayden Panettiere ( "Company Man")
Tawny Cyprus ("Nothing to Hide")

Lost'un tahtına tekrar çıktığı an!

2007-05-26T21:44:00.000+03:00

Spoiler yazmayacam izlemeyenler de rahat rahat okuyabilir yorumumu.
Bu sezonun başlangıcında Lost'tan herkes şikayet ediyordu ama birden bire sezon ortasından itibaren başlangıçtaki kalitesine de dönmeyi başardı dizi. Elbette bir sezon içindeki bu değişimin ani değişiklikler sonucu oluşmadığı ve daha sezon başlamadan karar verildiği çok açık. Ama 1. sezondaki tadına ulaşması dikkat ederseniz, karakterlerin yine bir araya gelmesiyle ve öykü zamanının gerçek zamana yaklaşmasıyla mümkün oldu. Herkes yine belli noktalarda toplanınca doğal olarak "4-5 bölümde 1 gün geçer" prensibinden de vazgeçildi. Evet adada zaman hala yavaş akıyor ama en azından belli karakterlerin öyküleri arasında geçen süre azaldı. Bunun bence diziye katkısı çok büyük.
Bunun yanında Lost bu sezon inanılmaz bir dinamizm kazandı. Özellikle sonlara doğru ağızda laf gevelemeden vazgeçildi, ve enfes bir aksiyon oluşturuldu. Aralar verilse de bu aralarda eklenen öyküler kendi başlarına mit olabilecek seviyedeydi. İlk başta kimilerine gereksiz gelen çoğu ayrıntı ise sezon sonuna doğru geri kullanımlara maruz kaldı. Minibüs'ün kaç tane payoff'u oldu mesela? Üstüne üstlük dizinin fantastik yönü ciddi gerilim hatta baya baya korku öğeleri için kullanılmaya başlandı. Tıpkı adaya ilk düştükleri gibi.
Oyuncular bu sezon da yine çok sağlamdı. Geçen sezonda bir nebze unutturulan Terry O'Quinn (Locke), Naveen Andrews (Sayid) formlarına geri döndüler. 2. sezon finalinde ne menem bir cevher olduğunu keşfettiğimiz Henry Ian Cusick (Desmond) beklentileri boşa çıkarmadı. Bu sezon Josh Holloway'in (Sawyer) bile aştığı anlar vardı. Daha ne isteriz ki? Ama elbette sezonun yıldızları, Michael Emerson (Ben) & Elizabeth Mitchell'dı (Juliet). Onlar olmasa bu kadar tutar mıydı bu sezon bilmiyorum.
Finale gelince. Olağanüstüydü. İzlemeyenlerin tadını kaçırmayacağım. Adadaki aksiyon muazzamdı ve resmen diken üstünde izlettirdi kendini. Flashback konusuna gelince. Bölümü izlerken sürekli mızmızlandım ve dizinin hala Jack'i koymak uğruna boş ve anlamsız öyküler gösterip bölümü zedelediğini düşündüm. Ve sonunda da resmen ağzımın payını aldım, morardım ve bir OHA çekip oturdum yerime.
Gelecek sezon sanırım baya kanlı olaylara tanık olacağız. (Ben & Penny'nin söylediklerini birbirini tutması çok feci)
Neyse gelecek sezon sadece 16 bölüm olacak ve sezon ortasında (Şubat gibi) başlayacak. O zamana kadar herkese bol sabır.

Bon Voyage!!!

2007-05-20T17:22:00.001+03:00

Son 6-7 bölümdür Stars Hollow ortamına geri döndüm ve nihayetinde kızlar vedalarını etti. 7. sezon başında bitsin artık diyordum ama kabul etmem lazım küslük dönemim sırasında dizi Palladino'lar olmadan eski formuna ulaşmış. "Bon Voyage" diziye yakışan mütevazılık, delilik ve sevimliliğe sahip bir bölümdü. Bu deli kasabanın ve sakinlerinin de gayet güzel bir şekilde veda etmesini sağladı.
"Gilmore Girls" bence türü içinde çok özel bir yere sahip. Karakterleri, bir an boyunca bırakmadığı o deli işi mizahı ve kendisini diğer teen soap'lar gibi ciddiye almaması en büyük avantajıydı bence. Dizinin ne kadar farklı olduğunu göstermek için tek bir örnek yeterli sanırım. Kötü bir karakterin olmadığı ve bu kadar uzun süren bir dizi hatırlıyor musunuz? Ben bilmiyorum.

Neyse... Gilmore Girls sayesinde tonlarca yaratıcı karakterle tanıştık ve yetenekli oyuncuyu keşfettik. Yani yeni star adayı ve şu anki en favori "Hero"umuz Milo Ventimiglia da vardı. Yıllar boyunca yan rollerde gözümüzden kaçmış Kelly Bishop da... Ama herşeyden önce TV'de komediye yeni bir boyut getiren Lauren Graham'i (Diva FOREVER!!!) tanıdık. Umarım arada kaynayıp gitmez.

Kadrodan isimler yeni dizilere başladı bile. Dizinin yaratıcısı Amy Sherman-Palladino ise yeni bir sitcom hazırlığında.

Son bölüm de pek çok şey istediğim gibi oldu. Ama özellikle son sahne gerçekten enfesti. Neyse hoşçakal Stars Hollow.

My Blueberry Nights

2007-05-17T16:49:00.000+03:00

Cannes'ın açılışını yapan "My Blueberry Nights"la, Wong Kar Wai bu sene de Altın Palmiye'yi kaçıracak gibi gözüküyor. İngilizce çektiği ilk film eleştirilerin geneline bakarsak alkışı hakeden ancak bir yandan da ufak bir hayal kırıklığı yaratan bir proje gibi gözüküyor. Hiç belli olmaz ama jüride yönetmenin favori oyuncularından Maggie Cheung'un olması da zaten bence şansını düşüren bir etkendi. (Genelde Cannes'da jüride bir bağlantınız varsa film pek ödülle dönemiyor)

Neyse... fragmana buyrunuz. Filmin başrolünde yer alan Jude Law & Norah Jones fragmanda yer alıyor. Bunun yanında Rachel Weisz, Natalie Portman, David Straithairn ve Tim Roth gibi filmde yer alan diğer güzellikleri ise maalesef burada da göremiyoruz.

"Ben Zodiac değilim. Olsaydım da size söylemezdim"

2007-05-17T00:07:00.000+03:00

Veee David Fincher geri döndü. Öncelikle şunu söyleyeyim bir kısım Fincher hayranı filmi beğenmeyebilir. Zodiac, yönetmenin filmografisinde baya farklı bir yerde duran bir film. Fincher'ın güzelliği hep sağlam senaryolarla çalışmasıydı ama sonuçta işin zanaat kısımları açısından da ciddi bir yetenek olduğunu kabul etmek gerek. Zodiac, işte bu yeteneğini aşırı gösterişe çevirmeden anlattığı bir film.
Evet bu film bir seri katil hakkında. Ama klasik bir gerilim beklemeyin. Herşeyden önce bu film aslen katilin değil onun peşinden koşanların takipçisi durumunda. Film pek çok karakteri farklı boyularda öyküye dahil ediyor ve bu Zodiac bilmecesinin hayatlarını ne hale getirdiğini gösteriyor. Aslında baya baya soruşturmayı izliyoruz. Her türlü ayrıntı veriliyor ancak dediğim gibi amaç katilden ziyade seri katile takıntılı hale gelen insanların hayatı.
Filmde inanılmaz bir kadro var. Başrolde Jake Gyllenhaal'u nedense bu role pek yakıştıramadım aslında. Ama bu bana özgü birşey kendisini sevsem de hala ciddi bir oyuncuymuş gibi ciddiye alamıyorum. Neyse onun dışındakiler bana bu uygunsuzluğu unutturdu. Bu filmde her an heryerden tanıdık oyuncular fırlıyor. Gyllenhaal ile beraber Mark Ruffallo ve Robert Downey Jr. filmin kare asları. (Ve ikisi de mükemmel) Ayrıca Anthony Edwards (ER), Brian Cox, Elias Koteas, Dermot Mulroney, Chloe Sevigny gibi bir çok güzellik filmde mevcut.
İşin görselliği ise başka bir güzellik. Baştaki logolara dikkat ederseniz. WB ve Paramount'ın eski logolarının kullanıldığını anlarsınız. Film ciddi anlamda 70'lerin sinemasının estetiğini yakalamayı başarıyor. Tabii kadrajlar ve ışıklandırmalar falan (çok keyifli olmasına rağmen) dönemin sinematografisini düşününce biraz fazla şık aslında. Ama olsun bu kadar sorun kadı kızında da olur. Bunun yanında set tasarımları, kostümler, ve kesinlikle müzik kullanımı birinci sınıf.
Zodiac için seri katillerin JFK'i diyebiliriz. Bitmek tükenmez bir yolculuğu en ince ayrıntılarıyla yakalayışı ve bunları büyük bir hırsla bize sunuşu beni inanılmaz cezbetti. Aslında bu anlamda tek sıkıntım belki de işin daha politik ya da sosyal yanlarına değinmeyişiydi. Yani film gerçekten o karakterlerin hırslarını aktarmak konusunda çok başarılı ama toplumsal durum belki biraz daha doldurulabilirdi diye düşünüyorum.
Bu arada film inanılmaz uzun. Ve eminim klasik bir seri katil gerilimi bekleyenler hatta belki ne olduğunu bilerek gidenlerin bir kısmı bile filmi izlerken çoooooook sıkılacak. Daha ilk yarısında bana 'çok yavaş gidiyor' diyenler olmuştu, bana da neredeyse bir çırpıda yarıya ulaştık gibi geldi. Tabii filmin öyküsündeki inanılmaz donanım sayesinde birkaç film izlemiş gibi çıkıyorsunu salonda.
Diyeceğim odur ki, Fincher favori yönetmenlerinizden birisi olsa bile ne ile karşılaşacağınızı bilmeden gitmeyin, çünkü bu çocukluğunuzun Fincher'ı değil.
4/5

Kısa bir ara...

2007-05-09T17:23:00.000+03:00

Burası bir süre uyuyacak. Önümüzdeki hafta boyunca herhangi bir güncelleme yapamayacağım.

Geri dönünce dolu dolu devam ederiz. .)

Emmy Ödülleri'ne hazırlık: LOST!

2007-05-08T12:20:00.000+03:00

Bildiğiniz gibi sinemanın Oscar'ları neyse TV dizileri ve programları için de Emmy Ödülleri o. TV akademisi adaylık belirleme aşamasına başlamanın arefesinde.
İşleyen prosedürü tam bilmeyenler için ufak bir bilgi vereyim. Akademi'de yer alan insanlar yine sektörden kişiler olduğu için çoğunlukla dizileri sezonlarının tamamına göre değerlendirmiyorlar. Bu konuda yapımcılar ve oyuncular gereken kategorilerde kendilerini en iyi temsil edecek bölümleri seçip akademi'ye yolluyorlar. Ve ödül yarışı da burada kesinleşiyor.

Daha pek çok kural var ama her sene değiştirdikleri için son şartları tam bilmiyorum. Zamanla öğreniriz onları ama şimdilik aşağıdaki listelere bakmak yeterince heyecan verici. İşte çeşitli dizilerin ve oyuncuların kendilerini temsil etmek için yolladıkları bölümler:

LOST

Lost geçen sene büyük bir hüsranla karşılaşmıştı. Bu sene öyle olması için bir sebep olduğunu düşünmüyorum. Özellikle oyuncularda birden fazla adaylık çıkarabilecek bir seviyede.

En iyi Drama "The Man from Tallahassee" (çok güçlü bir bölüm ama fazla Locke hikayesi barındırıyor. Keşke biraz daha genel bir öykü seçselerdi)

Kadın Oyuncu (Drama)
Evangeline Lilly: "I Do" (Kabul edelim her ne kadar Lilly'yi sevsek de dizinin oyuncuları arasında en zayıf halka olduğu bir gerçek. İlk beş'e gireceğini düşünmüyorum.)

Yardımcı Erkek Oyuncu (Drama)
Naveen Andrews: "Enter 77"
Sayid'e her zaman kapımız açıktır. Andrews elindeki en iyi malzemeyi de yollamış şüphesiz. Ama artık o kadar hip bir karakter olmaması sorun yaratır bence.
Yardımcı Erkek Oyuncu (Drama)
Henry Ian Cusick: "Flashes Before Your Eyes"
Başka bir şey beklemiyorduk zaten. Desmond dizinin kalbine iyice yerleşmiş durumda. Ve kesinlikle çok özel bir bölümdü. Ancak sürekli flashback gidiş gelişi olmayışı beni biraz düşündürüyor
Yardımcı Erkek Oyuncu (Drama)
Daniel Dae Kim: "The Glass Ballerina"
Kim'in performansını gayet beğeniyorum ama o kalabalık içinde ilk 5'e girmesi zor bence.
Yardımcı Erkek Oyuncu (Drama)
Michael Emerson: "Every Man for Himself"
Ben, dizinin en albenili adamı konumunda. Evet dizinin kötü adamı ama yine de pek çok hayranı var. Bu bölümden daha iyisini (Tallahasse mesela) sunabilirdi. Yine de şansının baya büyük olduğunu düşünüyorum.
Yardımcı Erkek Oyuncu (Drama)
Josh Holloway: "Every Man for Himself"
Geçen haftaki bölümü yollasa daha şanslı olurdu bence. Resmen rol çalıyordu. Ama elbette kendi flashbacklerine göre birşey seçecek. Neyse ihtimal dahilinde değil.

Yardımcı Kadın Oyuncu (Drama)
Elizabeth Mitchell: "One of Us"
Daha iyi bir bölüm seçmenin imkanı yok. Mitchell'ın da aday olmaması için hiçbir sebep göremiyorum. Mükemmel bir bölüm, harika bir performans.
Yardımcı Kadın Oyuncu (Drama)
Emilie De Ravin: "Par Avion"
Zor... ama bu bölümü yollamak haklı. Gayet güçlüydü burada sevgili Claire'imiz.
Yardımcı Kadın Oyuncu (Drama)
Yunjin Kim: "The Glass Ballerina"
Evet Sun'ı çok seviyoruz ama onun modası ilk sezondan sonra geçti maalesef.

Henüz başrol erkek kategorisinde bir başvuru yapılmamış. Benim merak ettiğim şey Matthew Fox'un yanında (ki onun şansınız zaten az görüyorum) ek olarak Terry O'Quinn de başvurabilir mi başrol olarak? Onun bölümü diziyi temsil eden bölüm olarak gösteriliyor sonuçta ve kabul edelim yardımcı erkek kategorisi çok kalabalık.

Bu arada şunu belirteyim. Akademi üyeleri izlemeden önce bu bölümlerde değişiklik yapılabilir. O yüzden özellikle 'en iyi drama'nın ya da izleyeceğimiz "Ben'li flashback bölümü"nün listeye girmesi olası.

diğer dizilerin bölümleriyle ilgili de mesajlar gelecek...

Beynelmilel bir şey işte...

2007-05-08T12:03:00.000+03:00

Bu film vizyona girdiğinde baya arada kaynadı gibi geliyor bana. Geçen hafta DVD'de seyretme imkanı buldum. Açıkçası ben 'iyi niyetli ama beceriksiz' filmlerden birini izlemeyi bekliyordum. Aksine film gayet sağlam. Türk sineması'nda pek rastlamadığımız incelikte bir senaryosu, gayet sağlam oyuncu performansları ve kesinlikle standardın üstünde çekimlere sahip.
Özgü Namal'ı "Mutluluk"ta çok tutmuştum, burada daha da bir perçinledi yerini. Ayrıca genelde bir türlü ısınamadığım Cezmi Baskın'ın da çok iyi bir oyun çıkardığını düşünüyorum.
"Beynelmilel" gayet dokunaklı ve bizden havasıyla seyirciyi hemen içine alıyor. Çok lezzetli bir mizahı var, ve elbette doğru noktalardan da duygulandırmayı başarıyor. Şunu da rahatlıkla söyleyebilirim, 12 Eylül dönemine dair son zamanlarda gördüğümüz akıma ait de en iyi film. Eğer izlemediyseniz şiddetle tavsiye edilir.
4/5

Veda ediyorlar...

2007-05-06T16:03:00.000+03:00

Geçen hafta Gilmore Girls'ün 15 Mayıs'ta yayınlanacak 7. sezon finaliyle ekranlara veda edeceği duyuruldu. Bu bir sürpriz değil. Çünkü 6. sezonu bitirdikten sonra diziden ayrılan projenin yaratıcısı Amy Sherman-Palladino'nun ardından kimse tam olarak mutlu değildi. Lauren Graham, başrolün yanında dizinin yapımcısı da olduğu için ona rüşvet verilmiş gibi kabul edebiliriz. Ama özellikle Alexis Bledel'in diziden ayrılmak istediği söyleniyordu. (Paris'i canlandıran Lisa Weil da önümüzdeki sene için başka bir diziyle anlaşma imzalamıştı)

Neyse ben 7. sezonun başında dizinin yeni sahibi David S. Rosenthal'un yaptığı tercihler yüzünden kızıp izlemeyi bırakmıştım. (O aralar baya bir fanı da kaybettiler aslında) Ama biteceğini öğrenince son bölümlere bir göz atmak gerek diye düşündüm. Zaten kıl olduğum öyküden de kurtulmuşlardı. İşte o kurtuluşun başladığı bölümden itibaren izlemeye başladım. "I'm a Kayak Hear Me Roar" adlı bölüm. Palladino standartlarına yaklaşan eğlenceye sahip. Ve büyük finale dair de umut vaat ediyor.

Benim adım da Sawyer!

2007-05-06T02:02:00.000+03:00

The Brig'i izlemeyenler için SPOILER
Fantastik dizi maratonu devam ediyor. :) "The Brig"den memnun olmayan, izlerken oturduğu yerde tepinmeyen var mıdır acaba? Evet Sawyer bağlantısı gayet beklenen birşeydi. Ama beklenen bir olayın yapılması bile beni gayet heyecanlandırdı.
Locke'la başlayayım. Ciddi anlamda onu artık farklı bir statüye sokan bir bölüm izledik. Bence geminin içinde Rousseau'yla karşılaşması da bunun bir işaretiydi. Locke bu aşamadan sonra artık bir yalnız kovboy durumunda. Açıkçası bir daha bu kadar ayrıntılı bir bölümünü görecek miyiz bilmiyorum ama en önemli anlarda kilit görevler alacak şekilde ortaya çıkacak olması muhtemel. Diğer yandan sanırım dizinin sonunda adadan ayrılanların da arkasından el sallayacak bir karakter haline geldi. Kahramanlaşma aşamasında iyice olgunlaştı. Az çok mitoloji bilenler babanın öldürülmesinin ne demek olduğunu da bilirler. (Yine de kendi eliyle öldürmemiş olması nasıl bir anlam çıkarır bilmiyorum)
Sawyer. Bu bölümün sürpriziydi bence. Gayet önemsiz ve filler amaçlı bir bölüm olacak gibi gözüküyordu ama bölüm içerisinde ivme giderek ondan yana yükseldi. Ve bu bölüm aslen Sawyer'ın bölümü haline geldi. Ne muhteşem bir andı. Josh Holloway de çok güçlü bir oyun sergiledi.
Sayid kesinlikle en sevdiğim ve şu adadan bir kişiyi seç deseler gözüm kapalı güveneceğim insan. Ama Kate konusunda nasıl öyle bir hata yaptı anlayamıyorum. Açıkçası Jack ve Juliet'in ne sakladığı konusunda zerre kadar aldırmıyorum ama Kate'i son sahnede resmen ellerimle boğmak istedim. Final bölümüyle beraber "Others" & "Lostie"ler arasındaki savaşa da yaklaşıyoruz. Umarım Kate bu savaştan yenik çıkar.
Bu arada Locke'a gayet mantıklı açıklama yaptılar ama sizce de bu diğerleri bir "the one" beklemiyor mu? Bana tamamen öyle geldi.

Neyse birinci sınıf bir bölümdü. Finale yaklaştık.

"Yıllardır şöyle güzel bir kavga etmedim."

2007-05-06T01:53:00.000+03:00

"Five Years Gone"ı izlemeyenler için SPOILER...

Açıkça söylemem lazım, Heroes'un bu haftaki "Five Years Gone" adlı toplam 40 dk.lık bölümünde Spider-man 3'te aldığımdan daha fazla zevk aldım. Evet teknik olarak aslında hiçbir şey olmadı ve değişmedi belki de, ama yine de süper eğlenceliydi. Hiro şimdi ne yapması gerektiğini biliyor ve bu görev üzerine odaklanıp yüksek ihtimalle de başaracak. (Bu sezon görebilir miyiz orası şüpheli tabii.) O yüzden bu bölümde izlediğimiz şeylerin hepsi de belki anlamını ve geçerliliğini yitirecek. Ama şu kırk dakikaya o karanlık hava müthiş bir şekilde sinmişti. Karakterlere neler olduğu falan süper heyecan vericiydi ama asıl eğlence tam süper kahraman muhabbetine dönmüş olmasıydı. Açıkçası bir an geçmişe dönmeseler de buradan devam etseler ne güzel olur diye düşünmedim değil.
Ayrıca karakterleri de ne kadar sahiplendiğimizi kanıtlayan bir bölümdü bu. 5 yıl içerisinde ne olduğunu direk göremesek de açık hemen kapanıyor ve onlar için de dertlenmeye başlıyorduk.

Ama yaklaşık 138bin kere öykünün Sylar kısmının açıklanması biraz baydı. Yine de çok iyi bir bölümdü. Saf eğlence.

Borat = Freddie?

2007-05-05T13:45:00.000+03:00

Mirror.co.uk'de çıkan habere göre son bir yıldır lafı edilen ve dedikodularda Johnny Depp'le anılan Freddie Mercury biyografisi için Sacha Baron Cohen'in düşünüldüğü yazılmış.
İlk duyduğumda midem kaldırmadı ama sonra düşündüm de... Mercury'ye ciddi anlamda benziyor. Bence Johnny Depp'ten de daha iyi olur.

Ama dediğim gibi daha sadece dedikodu.

Beklentilerinizi düşürün

2007-05-02T14:30:00.000+03:00

Ne kadar da hevesliydim halbuki kalabalık yaz sezonuna mevsimin büyük ihtimalle en iyi filmiyle başlayacaktık. Ama maalesef olmadı. Serinin 3. filmi diğerlerinin yanında bayaa yavan hatta maalesef zaman zaman komik kalıyor. Ağlamak istiyorum.
Ayrıntılı yorumumu (yarın ya da Cuma) sinema.com'da okuyabilirsiniz.

Dikkat gözleriniz kamaşacak!

2007-05-02T01:44:00.000+03:00

Danny Boyle'un yeni filmi "Sunshine", 11 Mayıs'ta vizyona giriyor. Çok fazla şey yazmayacağım, ayrıntılı bir yazıyı o hafta sinema.com'da bulabilirsiniz. Ama büyüleyici olduğunu belirtmem gerek. Sanırım onca süper kahraman ve fantastik aksiyon komedileri derken gerçek bilim kurgu'nun tadını unutmuşuz. Danny Boyle ve senarist Alex Garland, "28 Days Later..."da zombie türüne ne yaptıysa burada bilim kurgu janrına aynısını yapıyor. Tüm bildik öyküleri alıp enfes bir görsellik ve içi dolu bir öyküyle seyirciye sunuyor. Büyüleyici atmosferiyle kesinlikle büyük perdede izlemeniz gereken bir film. Tabii türün meraklısıysanız.
4/5

Şu gıcık adam... yeniden.

2007-05-01T00:50:00.000+03:00

Bir yıl önce birden bire nerden çıktığı belli olmadan ortalığı kavuran "Capote"nin ardından Truman Capote bu sefer "Infamous"la beyaz perdedeydi. Aslında hatırladığım kadarıyla "Capote" ortaya çıktığında "Infamous" prodüksiyon çalışmalarının ortasındaydı, hatta belki çekimlerine başlanmıştı bile. Bu anlamda daha düşük bütçeli olan ilk film de avantajlı olmaya başlamıştı. Herşeyden önce bu filmi bir taklit ya da onun diğerinin yaptığından etkilenmiş gibi görmemek lazım. Zira eğer bu filmin prodüksiyon çalışmaları yapılmamış olsaydı yüksek ihtimalle "Capote" sonrasında hiç başlamazlardı.
Çünkü Infamous, yazarın hayatındaki aynı dönemi inceliyor. Yani çok farklı birşey görmüyorsunuz. Sadece çok daha büyük bir prodüksiyon var ortada. Ve şüphesiz ilki kadar (hatta hiç) karanlık da değil. İşin mizah dozajını biraz daha artırarak kanınızı dondurmak yerine ironi üzerinden işliyor film.
Benim filmi izlemekteki tek büyük motivasyonum ise kadrosu. Şu isimlere bir bakar mısınız? Sigourney Weaver, Hope Davis, Isabella Rossellini, Sandra Bullock, Jeff Daniels, Gwyneth Paltrow, Peter Bogdanovich ve Daniel Craig. Başrolde yazarı canlandıran isim ise yan oyunculara göre daha az tanınan Toby Jones.
Jones'un performansı şüphesiz ki Phillip Seymour Hoffman'dan sonra daha az etkileyici kalıyor. Ama yine de Jones'un da kendi Capote'sini gayet olgun bir şekilde canlandırdığını söylemek mümkün. Olağanüstü Catherine Keener'a Oscar adaylığı getiren Harper Lee rolü ise burada Sandra Bullock'a gitmiş. Bullock'un maalesef Keener kadar işin cazibesini taşıyamadığını söylemek gerek. Ama yine de rolde sırıttığını söyleyemeyeceğim. (Aslında iki filmi karşılaştırmak hiç istemiyorum ama o kadar aynı şeyleri anlatıyorlar ki. İnsanın cidden elinden birşey gelmiyor.) Diğer karakterlere gelince Sigourney Weaver dışında hepsinin rolleri çok küçük. (Aslında Weaver da küçük ama diğerlerinin yanında büyük kaçıyor.) O yüzden oturup performans değerlendirmesi yapmak doğru olmaz. Ama mesela filmin sadece ilk 5 dk.sında sahnedeki bir şarkıcı olarak gözüken Gwyneth Paltrow'un herhalde çoğu performansından daha iyi olduğunu söylemek haksızlık olmayacaktır.
Daniel Craig'e gelince. O da tıpkı diğerleri gibi karakterini kendince yorumlamış ayrıca sanırım "Capote"nin gölgesinde kalmayan tek isim de o olmuş. Burada Perry Smith karakterini çok daha iyi hissedbiliyorsunuz.
"Infamous" herşeyden önce şanssız bir proje. Kendisinden sonra yola çıkıp finish çizgisine daha erken vara "Capote" yüzünden filmde çalışan tüm ekibin küfür etmeye hakkı var. Ama karşılaştırma olmadan da bu filmin yine de öyle aman aman bir özelliği olduğunu söyleyemeyeceğim. Özellikle New York'ta Capote'nin eğlenceli yaşamına daha ayrıntıyla girmesi dışında, ve birkaç tartışmalı kısım dışında öykü olarak da "Capote"den farkı yok. İlk filmi fazla kasvetli bulanlar bunu çok daha rahat izleyeceklerdir diye düşünüyorum. Özellikle New York sahnelerinde Woody Allen'ı hatırlatan anlar var. Texas sahneleri ise bir şekilde mizah ve duygusallığa daha açık. Seyircinin daha kolay hazmedeceği filmlerden... Ben ilk filmi tercih ederim ama dediğim gibi buradaki mizahı ve sıcak anlatımı daha çok sevecek seyirci de bol olacaktır. Özellikle "Capote"yi sevmediyseniz bunu beğenirsiniz. Çünkü bu iki film aynı konuları ve karakterleri işleseler de tarz olarak birbirinden çok ayrı bir yerde duran yapımlar. Sanırım sinemanın da güzelliği burada. Birinde kanınız donarken diğerini çok daha 'light' duygularla seyredebiliyorsunuz.

2,5/5

Tayyip baksana, kaç kişiyiz saysana...

2007-04-29T22:52:00.000+03:00

Bugün o efsane mitingde ben de vardım. Herşeyden önce bu tepkinin içinde bulunmaktan ne kadar büyük gurur duyduğumu belirtmeliyim sanırım. Akşam haberlerinde baktığım zaman TV'de görününce sanki göstermelik ve belki de biraz yapay gibi gözüküyor diye düşündüm. Bilmiyorum insanlar ne düşünüyor ama yaşlısından gencine o kalabalıkta ayakta zor dikilecek hale gelen insanlardan enerjisini hiç kaybetmeyenlere kadar herkesin tek bir yürek olduğunu hissediyorsunuz orada bulununca. Daha da ötesi kameraların mesafesine yansımayan birşeyin de farkına varıyorsunuz. O da bu insanların içindeki "öfke"ydi. Evet bugün gerçekten göstermelik bir kitle olmadığını deneyimlemiş bulunuyorum. Ve artık eminim bu duygu bizde varoldukça da çok fazla endişelenmemize gerek yok.
Tayyip olsun, ABDullah olsun herkes payını aldı bugün. Ama haberlerde gösterilmeyen birşey var ki medya da payını aldı. (Hatta en beğendiğim sloganlardan birisi sık sık tekrarlandı: "Erdoğan alana, Aydın Doğan bedava")
AKP yöneticilerinin bizi görmezden geleceği ve 'biz daha çoğunu toplarız' anlayışında oldukları malum. O cephede birşey değişeceğini sanmıyorum şahsen. Ama önemli bir mesaj daha vardı: "BİRLEŞİN"... Umarım muhalefet partileri bu çığlığı duymazdan gelmez...
Güzel bir gün yaşadı Türkiye... bundan sonra da İzmir'de olsun dedik miting sonrasında. Gerçekten ne de güzel yakışır İzmirime...

Fabrika kızı

2007-04-29T22:17:00.000+03:00

Festivalde izleme fırsatı bulamamıştım ancak izleyebildim. Andy Warhol'un ilham perilerinden Edie Sedgwick'in bir nevi biyografisi olan "Factory Girl" herşeyden önce Sienna Miller ve Andy Warhol rolündeki Guy Pearce için izlenmeye değecek bir film. İkisinin performansı tek başına filmi izlemeniz için bir sebep. Ancak diğer yandan filmin senaryosunu biraz bölük pörçük bulduğumu belirtmeliyim. Filmde sanki bir öykünün sadece en dokunaklı ya da etkleyici olması gereken anlarını izliyoruz gibi bir durum var. Ama bu highlight'lar dışında birşeyler daha görmek belki karakteri daha da iyi bir biçimde sindirmek istiyoruz, ama olmuyor.
Diğer yandan yönetmen George Hickenlooper'ın performansını da başarılı bulduğumu belirtmeliyim, öykü belki yeterince canınızı yakmıyor ama öykü anlatımı filmi gayet düzgün bir biçimde izleyebilmenizi ve dönemin atmosferini yaşamanızı sağlıyor. Artı kimi zaman da metnin veremediği bilgileri his olarak aktarabiliyor.
Oyuncular dediğim gibi filmin en büyük artısı. Sadece açık bir biçimde Bob Dylan'a gönderme yapılan bir şarkıcıyı canlandıran Hayden Christensen olmamış. Yani kötü oynuyor falan değil ama sanki babasının kıyafetleriyle rol kesen küçük bir çocuk havası vardı.
Neyse... dediğim gibi eğer parformansları merak ediyorsanız bir göz atın, güçlü bir oyunculuk göreceksiniz ama daha fazla birşey beklemeyin. Genel olarak vaad ettiği şeyi veremeyen bir film.
2/5

Patlayan bir adam nasıl durdurulur?

2007-04-28T14:52:00.000+03:00

Heroes'un en son yayınlanan ".07%" adlı 19. bölümüne kadar izlememiş olanlar için SPOILER!
Arkadaşlar sağolsun, Heroes'da arayı kapattım ve bu hafta Amerika'da yayınlanan bölümü de az önce izledim. Daha önce de bahsetmiştim. Dizinin dinamiği gerçekten çok hoş ve çizgi roman tadını yakalamasından ötürü de ciddi bir zevk alıyorsunuz. Üstelik karakterlerin de neredeyse hepsi ciddi anlamda sevilesi olduğu için izlemeniz için başka bir nedeniniz daha oluyor. Ve en isabetli kararlar arasında da şüphesiz artık diziye zarar verme aşamasına gelen, kendini tekrar eden ve sıkmaya başlayan karakterlerin yok edilmesi gibi cesur kararlar sıkça veriliyor. En son bu hafta Isaac (ki gerçekten mızmızlığıyla sıkmaya başlamıştı) nihayet yok oldu. Tamam iyi güzel geleceği öğreniyorduk falan ama zaten Peter'a o özellik geçmiş değil mi? O yüzden hakikaten ona ve zırlak dünyasına da gerek kalmamıştı diye düşünüyorum.
Dizinin hala bazı konulardaki, özellikle dramatik sahnelerdeki beceriksizlik ve yine bu anlardaki diyaloglarda görülen çiğlik maalesef rahatsız edici oluyor. Mesela bu haftaki bölümde Peter'ın o kadar süre ölü kalmasına ne gerek vardı? Yani biz zaten ölmediğini (ve daha önce Claire'de örneğini gördüğümüz için neden ölmediğini) biliyorduk. Nathan ya da annesinin yapay ağlayışları ve Claire-Nathan karşılaşmasının süper beceriksiz ve yabancılaştırıcı şekilde gösterilmesine gerek var mıydı? Hakikaten bölümüizleyenler arasında Nathan'ın Claire'i göründe yaptığı tepkinin bir nebze doğal olduğunu iddia edebilen var mı?
Bu arada ciddi sorular var elbette. Bugünkü bölüm patlamanın yok edilemeyeceğini kanıtlar nitelikteydi. (Hiro & Hiro karşılaşması da çok hoştu bu arada) Şurası kesin ki Peter eğer patlayacaksa bu o nükleer adam yüzünden olacak. Bu konuda aklıma şu soru geliyor. Acaba asıl büyük patlamayı gerçekleştirecek ve yok olacak olan kişi o herif mi? Çünkü Peter açık bir biçimde diziden çıkmayacak. (Ki gelecekten gelen Hiro, onun yüzünde bir yara izinden bahsediyordu. Henüz bir yara olmadı değil mi?) Eğer ille de bir patlama olacaksa nükleer adam patlar, Peter da o sırada onun etkileşimlerini yakalar gibi düşünüyorum. Neyse herhalde sezon sonunda patlama (ya da patlamama anını göreceğiz.)
Bu arada bir noktayla ilgili yorumumu da yapayım. Anlamsız bir Heroes & Lost karşılaştırılması yapılıyordu. Ve şimdi iki diziye de hakim olduğum için yorum yapayım. Evet Heroes gerçekten de dinamizmi sayesinde yarattığı gizemlere ciddi sorular oluşturup bunların cevaplarını da fazla tükenmeden veriyor. Ve dizinin yapımcıları da bu konuda "Lost"un düştüğü hataya düşmeyeceklerini söylediler. Ama iki dizi gerçekten aynı şey değil. "Lost" belli birkaç öze bağlı gizemlerle uğraştığı için bunların çoğunun son bölümlerde açıklanacak olacağı aşikar. Şimdi açıklarlarsa dizi devam edemez ki. Yani bir adada daha fazla ne olabilir? Ama Heroes öyle değil. Herşeyden önce zaman ve mekan konusunda bir sınırlaması olmadığı için pek çok öyküyle zaman geçiriyor. Üstelik ana teması da "Save the World" gibi gayet muğlak bir kavram. İstediğiniz yere çekebilirsiniz yani.

sinema.com

2007-04-26T13:46:00.000+03:00

Burada duyurmayı unuttum. Geçen haftadan itibaren sinema.com'da da eleştiri yazmaya başladım. Kritik bölümünde yer alan K.D. Yılmaz imzalı eleştirilere o gözle bakın. :)

Beethoven'ın gölgesinde...

2007-04-25T19:17:00.000+03:00

Kieslowski'nin kankisi Agniezska Holland, genel anlamda bulunduğu saygın yere rağmen geniş kitlelerce o kadar iyi tanınmış bir yönetmen değil maalesef. Son filmi, "Copying Beethoven" da maalesef pek müşteri bulamadı yurt dışında. Açıkçası ben filmden baya kötü birşey bekliyordum. Geçen sene Oscar'lar için Ed Harris'in adı film öncesinde konuşulmuş ancak film genel anlamda vasat eleştirilerle karşılanınca çabucak çaptan düşmüştü.
Öncelikle şunu söylemek lazım klasik müziğe alerjisi olanlar bu filmde bolca sıkılır. Film Beethoven'ın 9. senfonisine hazırlandığı dönemde notalarını kopyalamak için gelen genç ve güzel bir öğrenciyle kurduğu ilişki üzerine gidiyor. Usta-çırak, güzel ve çirkin ne derseniz diyin gayet tahmin edilebilir bir ilişki izliyoruz. Yine de film belli noktalarda bence gayet etkili olabiliyor. Özellikle müzikal sekanslardaki biraz kendini belli etse de kurgu oyunları benim hoşuma gitti. Filmin gayet özenli bir görselliği var. Buna kostümler ve sanat yönetmenliği de eşlik ediyor. Ama herşeyden önce elbette Ed Harris mükemmel. Adam tek başına filmi izleme nedeniniz olabilir. Bunun yanında Diane Kruger'ın da şimdiye kadar hep güzelliğini gördük ama ilk defa burada iyi bir oyuncu olabileceğine ikna oldum. Özellikle iki oyuncunun konser anında sergiledikleri performans benim çok hoşuma gitti.
Dediğim gibi klasik müzikten hoşlanmıyorsanız film size inanılmaz sıkıcı gelecektir. Zira müzik her yerde. Filmin eksileri var elbette. Mesela 9. senfoniye kadar esere olan odaklanma filmin asıl derdini ikinci yarıya bırakıyor. Bu da hafif bir bölünmüşlük duygusu yaratıyor ister istemez. Ve kabul edelim öykü çok da orijinal değil. Yine de ben bu deneyimden gayet memnun kaldığımı söyleyebilirim.

3/5

Bir grup zavallı

2007-04-25T18:56:00.000+03:00

"Wild Hogs" orta yaş bunalımı arefesinde 4 kafadarın maceralarını anlatıyor. Monoton, başarısız yaşamlarından kaçmak için karizmatik motorlarıyla bir yolculuğa çıkan bu zavallıları John Travolta, Tim Allen, William H. Macy ve Martin Lawrence canlandırıyor. Ayrıca bu dörtlüye bir zamanlar umut bağlanan oyuncular Marisa Tomei ve Ray Liotta da seyahatin belli noktalarında eşlik ediyor. Başlıkta zavallı derken sadece karakterlere değil aynı zamanda bu filmde görev almış herkesi kastediyorum.
Eğer bir yerlerde, bu filmin senaristi Brad Copeland'ın televizyon şaheserleri Arrested Development ve My Name is Earl'ün yazarı olduğunu duyduysanız sakın ha aynı zekaya bir filmle karşılaşacağınız yanılsamasına kapılmayın. Zira bu film gayet eski moda ve beceriksiz bir komedi. Film süresince genelde slapstick kullanıma sahip esprilerle hiç beklemediğiniz anlarda kahkaha atabilirsiniz ama film genel olarak tam bir beceriksizlik. Öykü boyunca aynı esprilerin ve triklerin sürekli bir şekilde kullanılması bir süre sonra suratınızı ekşitmeye yarıyor. (Ayrıca filmin tek zeki esprisi herhalde sonda yazılar akarkenki kısım) Dediğim gibi yine de bu filmde gülmek o kadar zor değil. Bazı anlar gerçekten eğlenceli olabiliyor. Ancak filmin dramatik yanları gayet beceriksizce kotarılıyor. Vakit ve nakit kaybı bir deneyim.

1,5/5

Charlie, duck!

2007-04-21T15:48:00.000+03:00

Lost (spoiler)
Geçtiğimiz haftanın olağanüstü Juliet bölümünden sonra bu haftaki Catch-22 biraz daha durgun kaldı şüphesiz. Ama şu yukarıdaki kare bile tek başına zevk almaya yeter. Bölümün başındaki sahne resmen kanımı dondurdu ve öyle birşey olmayacağını bilsem bile yine de heyecanla izledim. Flashback gayet açık bir şekilde kurban vermek üzerine kuruluydu ve başka bir özelliği de olmadığı için hafif bir sıkıntı veriyordu şüphesiz. Ayrıca Desmond'ın manastıra kapanması da bana biraz komik bir seçim gibi geldi. Yine de yukarıdaki kare tek başına yetiyor. Çok fazla şey göremedik ama ileride Dharma flashback'i bizi bekliyor. Charlie ise bence sezonun sonuna doğru gider temelli. (Bu arada fark ettiniz mi bilmiyorum bu sezon çok az kişi öldü gibi geliyor bana) Penelope'nin ne haltlar karıştırdığını da göreceğiz yakında.
Bu arada geçen haftaki bölümden de bahstemeden geçemeyeceğim. Elizabeth Mitchell kesinlikle Emmy'ye aday olmalı, hatta almalı. Bölüm tek başına zaten müthiş bir heyecan barındırıyordu ama geçen bölümde oyunculuklar ayrı bir güzeldi. Sawyer'ın Kate geldiği an gözlerindeki ifadeye dikkat ettiniz mi? Josh Holloway'in öyle bir bakış atabileceğini söyleseler inanmazdım.
Neyse... sezon başında mutsuzduk ama dizi yine formuna kavuştu. Bu arada Jack'ten hala nefret ettiğimi söylemiş miydim? Kate'in yaptığı da ayrı bir kevaşelikti.

Desperate Housewives

Bree & Orson'un olayı sanırım cnbc-e'de de çözüldü. Amerika'da 'kocalar' bölümünün üstüne sadece iki bölüm yayınlandı ve klasik "Desperate Housewives" modeli gizemli kirli çamaşır öyküsü kalmadı. Ama yazarların bu sezon işlerini yaptıklarının en iyi kanıtlarından birisi de şu iki bölümde belli oldu. Dizi gayet romantik komedi havasıyla da kendisini izlettiriyor. (Ve kesinlikle çok eğlendiriyor.) Bu haftaki bölümün ardından ufak çapta bir ölü vakamız daha ortaya çıktı ama bu büyük ihtimalle en fazla 1-2 bölüm dayanır. Yüksek ihtimalle dizi, yeni bombasını sezon sonunda patlatacak ve orada bırakacak.
Bir başka ayrıntı ise Marcis Cross'un yokluğu. Bree'siz de dizi gayet iyi bir şekilde yürüyormuş bunu gördüm. Cross, diziye ne zaman dönecek bilmiyorum ama bu hamilelik izni bence onun için bir dezavantaj oldu. Umarım geri dönüşü etkileyici olur. Teri Hatcher ve Felicity Huffman da umarım bu sene Emmy adaylığı alabilirler. İkisi de çok iyi.

Yazın en heyecan verici filmi.

2007-04-20T12:32:00.000+03:00

Ne Spiderman, ne Harry Potter ne de Jack Sparrow. Bu yazın asıl bombası İngiltere'den çıkacak. Tamam diğerlerini de çok seviyoruz ama "Hot Fuzz" ayrı birşey. Eğer siz de zombi parodisi "Shaun of the Dead"i izlemememiş şanssız topluluktansanız bu filmin nasıl birşey olacağına dair de bir fikriniz yok demektir. "Shaun of the Dead"le parodi türünde yeni ve süper zeki bir sayfa açan ekibin yeni filmi de aksiyon klişeleri üzerine. Yüksek ihtimalle Haziran'da bizde de vizyona girecek.

Orhan Pamuk da Cannes'da...

2007-04-19T15:20:00.000+03:00

Altın Palmiye jürisi de açıklandı. Orhan Pamuk jüride. Jüri başkanı ise en son The Queen'ini izlediğimiz Stephen Frears.

Maggie CHEUNG (Hong Kong)
Toni COLLETTE (Australya)
Maria DE MEDEIROS (Portekiz)
Sarah POLLEY (Canada)
Marco BELLOCCHIO (Italya)
Orhan PAMUK (Türkiye)
Michel PICCOLI (Fransa)
Abderrahmane SISSAKO (Moritonya)

Afiş de oldukça eğlenceli olmuş. Büyük haline resme tıklayarak ulaşabilirsiniz.
Bu arada Kim Ki Duk da Breath adlı filmiyle yarışmadaymış. Bir şekilde atlanmış ilk baktığım kaynakta.

Elizabeth, çok yaşa!!!

2007-04-19T13:58:00.000+03:00

Cate Blanchett onu ilk tanıdığımız karakterine geri dönüyor. Elizabeth üçlemesinin ikinci filmi "The Golden Age"de yönetmen aynı. İlk filmden Geoffrey Rush yerini koruyor. Ayrıca Clive Owen & Samantha Morton gibi güzellikler var.

Teaser ise görkemli ve umut verici.

Fatih Akın Cannes yolunda...

2007-04-19T13:26:00.000+03:00

Cannes Film Festivali'nin programı açıklandı. Yarışma filmleri içinde Fatih Akın'ın yeni filmi de var.
Festival Wong Kar Wai'ın My Bluberry Nights'ıyla açılıp (yarışmaya da dahil bu arada)
Denys Arcand'ın "The Age of Darkness"ıyla kapanacak.

'Yarışma dışı' olarak seçilen filmler:
(Michael Moore) Sicko
(Steven Soderbergh) Ocean's Thirteen
(Michael Winterbottom) A Mighty Heart

Ve Altın Palmiye için yarışacaklar:

(Catherine Breillat) An Old Mistress (Une Vieille Maitresse)
(Christophe Honore) The Love Songs (Les Chansons d'amour)
(Julian Schnabel) The Diving Bell And The Butterfly
(Fatih Akin) Auf der anderen Seite des Lebens
(The Coen Brothers) No Country For Old Men
(David Fincher) Zodiac
(James Gray) We Own The Night
(Naomi Kawase) Mogari No Mori
(Emir Kusturica) Promise Me This
(Lee Chang-Dong) Secret Sunshine
(Cristian Mungiu) 4 Months, 3 Weeks And 2 Days
(Raphael Nadjari) Tehilim
(Carlos Reygadas' Silent Light
(Marjane Satrapi and Vincent Paronnaud) Persepolis
(Ulrich Seidl) Import/Export
(Alexander Sokurov) Alexandra
(Quentin Tarantino) Death Proof
(Bela Tarr) The Man From London
(Gus Van Sant) Paranoid Park
(Andrey Zvyagintsev) The Banishment

ayrıntılı yorumlar sonra... ama acaip bir liste. Çok sağlam yönetmenler var.
Bu arada unutmadan Fatih Akın'a da bol bol şans. Umarım biz de çok gecikmeden izleriz.

Halle Berry, Oscar'ını geri ver.

2007-04-18T17:41:00.000+03:00

"Bu kadın sinema tarihinde başrolde Oscar kazanmış ilk siyahi aktris olmayı haketmiyor." "Perfect Stranger"ı izlerken işte bunu düşünüp durdum.
Başka şeyler de geçti aklımdan tabii. Bu sefer farklı bir yorum yazayım dedim. İşte filmi izlerken aklımdan geçen diğer düşünceler.

1- Tanrım ne kötü bir giriş. Yok yaw komikmiş. Konu bu mu acaba? Yok değilmiş.
2- Giovanni Ribisi pek bir klişe oynuyor.
3- Halle nasıl böyle kötü oynamayı beceriyor. Ayrıca arkadaşının giriş sahnesi de biraz garipti.
4- Bruce Willis'in Die Hard öncesinde buna ihtiyacı var mıydı?
5- Halle kötü oynuyor ama hakkını vermek lazım hatun yine pek seksi.
6- Ne kötü açıklama diyalogları.
7- Bu dizideki tek seksi hatun Halle Berry değilmiş. İyi iyi güzel.
8- İşte Willis yine klasik gülüşüne başladı. Bir de az önce karakterin ofiste casus olduğunu anladığı kişiye yaptığı şey çok komikti. Mafya mı sanıyor kendisini?
9- Anladık filmde tek bir şüpheli yok. Niye sürekli gözümüze sokuyorlar.
10- Bu senaryoyu kim yazdıysa...
11- Halle Berry, Ahududu kazandığında bundan sonra senaryoları okuyacağını söylememiş miydi?
12- Giovanni mi daha abartılı oynuyor Halle mi?
13- Şu film bitse sigara içsem.
14- Bu tarihin en kötü 'iş üstünde yakalanma ve bahane bulma' sahnesiydi herhalde.
15- Evet bir twist daha. Sanırım katilin kim olduğunu buldum.
16- Böyle filmleri niye yapıyorlar.
17- Oscar'ını geri alın şu kadının... Yine de hala pek seksi. Bu filmde hiç soyunmadı ama.
18- Bir twist daha. Bu tuzağa düşeceğimizi mi düşünüyorlar.
19- Bu film baya bir ahududu adaylığı alır.
20- İyi ki gösterdiniz. Biz anlamamıştık çünkü.
21- Daha kaç tane şüpheli şahıs çıkarmayı planlıyorlar acaba?
22- Bruce Willis'in asistanını oynayan hatun da baya sağlammış.
23- Nasıl zaman dolduracaklarını iyi biliyorlar.
24- Bruce Willis'in karısını oynayan hatun da baya sağlammış.
25- Öffffff..... hadi kardeşim sadede gel.
26- Nihayet son twist. Peki ya katil? Ulan bu mu? Kardeşim bu öyküyü yazmak için çok uğraştınız mı?
27- Hayatımda gördüğüm en kötü çekilmiş ve kurgulanmış itiraf bölümlerinden.
28- Ha ha ha... herhalde seyircinin şok içinde salondan ayrılacağını falan düşünüyorlar. Çok beklersiniz.

Not: 1/5

Passione

2007-04-17T13:26:00.000+03:00

Ferzan Özpetek'in son filmi "Bir Ömür Yetmez"in orjinal şarkısı. Neffa (aynı zamanda filmin orjinal müziklerini de yapıyor) eski moda ama insanı iyi hissettiren bir şarkı yapmış. Ben şarkının hastası oldum. Klipte buna filmin şirin kadrosu da eşlik ediyor.

Festival Günlüğü - Son Rapor

2007-04-16T01:04:00.000+03:00

Bu festivali de tükettik. Daha öncesinde programdaki baya bir filmi görmüş olduğum için bu sefer oldukça radikal ve zengin bir seçim yapmıştım. Genel olarak memnun kaldığımı söyleyebilirim.
Bu senenin en önemli yanı şüphesiz katılan sanatçılardı. Festival her sene bu konuda kendisini aşıyor gibi gözüküyor. Program olabildiği kadar dikkatlice hazırlanmış ve iyi bir şekilde düzenlenmiş bir seçkiydi. Geçen senerler kadar renkli bir program yoktu elbette ama bunun bu seneki filmlerle ilgisi var daha çok. Yani seçici komiteye suç atmak anlamsız olur.

Organizasyon yönünde söylenecek çok birşey yok ama Yeni Melek en büyük faciaydı şüphesiz. Ufak tefek şikayetler de olabilir: mesela reklamların bu seneki sürelerinin 5 dk. falan fazla oluşu can sıkmadı değil. Festivalin en tatsız yanlarından birisi de şüphesiz sokağa açılamayan Han Cafe'ydi. (O Virgin Records inşaatı mümkünse hemen bitsin)

Geçen sene Hülya Uçansu ayrıldıktan sonra herkesin kafasında soru işaret vardı ama herhalde Azize Tan festival geleneğini yetkin biçimde sürdürebileceğini kanıtlamış oldu.

Ödüllerle devam edelim. Oynadığı seanslar uygun olmadığı için Tekrar'ı (Reprise) izleyememiştim ama oldukça iyi şeyler de duymuştum. Maalesef bugün de izleyemedim o yüzden üzerine bir yorum yapamayacağım.
Delicesine'nin 2.lik ödülü almış olması yine de jürinin zevkinden şüphe duymama neden oldu. Yani en iyimser şekilde baksak bile film sadece 'iyi' olabilir. "Ağlama Sanatı"nı en azından FIPRESCI jürisinin unutmamış olması güzel.

Uluslararası Yarışma
Altın Lale: Tekrar
Altın Lale Jüri Özel Ödülü: Delicesine
FIPRESCI Ödülü: Ağlama Sanatı

Türk filmlerine geçersek herhalde "Kader"in karşısında "İklimler" çok ezildi bu sefer ona verelim diye düşündüler. Yine de olayın 3 film arasında geçeceği daha en baştan belliydi. Özgü Namal, "Mutluluk"la alır diye umuyordum ama Beynelmilel'i seyretmedim en azından oyuncunun hakkı yenmemiş oldu. Erkek oyuncuda ödülü paylaştırmalarına yalan söylemeyeyim üzüldüm. Erkan Can, Antalya'dan beri bütün ödülleri parselledi ve sürekli olarak Ufuk Bayraktar'ın hakkı yenmişti. Keşke Bayraktar tek başına alsaydı ödülü.

Ulusal Yarışma
En İyi Film: İklimler
En İyi Yönetmen: Zeki Demirkubuz (Kader)
En İyi Kadın Oyuncu: Özgü Namal (Beynelmilel)
En İyi Erkek Oyuncu: Erkan Can (Takva) Ufuk Bayraktar (Kader)
Jüri Özel Ödülü: Beynelmilel
FIBRESCI Ödülü: Kader

Yarım Ay'ı ve Bamako'yu izlemediğim için birşey diyemeyeceğim ama "İnsan Hakları" bölümünde gerçekten çok sağlam filmler vardı. Onları geçtiğine göre Bamako'nun da baya sağlam olmasını beklemek hakkım diye düşünüyorum.

Radikal Halk Ödülü
Uluslararası Yarışmada En İyi Film: Yarım Ay
Ulusal Yarışmada En İyi Film: İklimler

Avrupa Konseyi Sinema Ödülü
En İyi Film: Bamako

Festival Günlüğü - Kapanış.

2007-04-16T00:36:00.000+03:00

Festivale son nokta baya sağlamdı. Venedik ve Toronto ödüllü Khadak (Suyun Rengi) oldukça özel bir film. Her ne kadar çok beğendiysem de sadece sınırlı bir kitleye tavsiye ederim. Zira bu film aslında "Dünya Festivallerinden"de değil, "Mayınlı Bölge"de olmalıymış. Sanırım Tsai Ming-liang'da bile salonu terkeden seyirci bu kadar değildi. Dediğim gibi çok özel bir film bu. Moğolistan göçerlerinin karşılaştığı sorunları, insanın doğadan koparılıp endüstrileşmeye doğru yönlendirilmesi ve beraberinde gelen tepkiler son derece yaratıcı bir üslupla anlatılıyordu. Filmin eşsiz bir görselliği var aynı zamanda. Yöresel mitolojiden fazlaca yararlanan filmde Şamanizm ve Budizm etkileri oldukça baskın. Özellikle baş karakterin hastalığı ile ilgili yaratılan çatışma bu anlamda çok sağlam. İlerledikçe kaynak olarak kullandığı mitolojisini perdeye layığıyla taşıyan farklı evrenlerde hatta çoğu zaman sürreel boyuta ulaşan "Khadak" güçlü mizansenleri ve etkileyici senaryosuyla festivalin en sağlam ve eminim kült bir hayran grubu oluşturacak çalışmasıydı. Son bir kez belirteyim klasik öykü anlatımı dışına çıkamıyorsanız bu filmden uzak durun.
4,5/5

Festival Günlüğü: Gecikmiş Gus Van Sant raporu

2007-04-15T15:15:00.000+03:00

Bu sene şanslı bir kitle Gus Van Sant'e hayranlıklarını ikiye katladılar. Amerika'nın en önemli ve belli bir noktada kalmayan yönetmeni Boğaziçi Üniversitesi'ndeki master class'ta genel anlamda sinema macerasından bahsetti. Sanatla ilk tanışması bunun ardından ilk film yapma denemelerini bizimle paylaştı. Neredeyse her filminden ayrıntılı biçimde bahsedildi. Drugstore Cowboy da konuşuldu Psycho da. Gerry'nin veya Good Will Hunting'in üzerinden eşdeğer oranlarda bahsedildi. Herşeyden önce şunu söylemek uygun olacaktır Gus Van Sant ister ana akım olsun ister sapına kadar kişisel her yaptığına sahip çıkan birisi. Bu sırada çektiği bazı kısaları ve klipleri de gösterdi. Elbette büyük ihtimalle önümüzdeki ay Cannes'da yarışacak olan (sorduğumda henüz kendisinin de yarışıp yarışmayacağını bilmediğini söyledi) Paranoid Park'tan ufak bir sahne gösterdi. Şu kadarını söyleyeyim filmde oldukça farklı bir müzik kullanımı bizi bekleyecek.
2 saati geçen master class'ın ardından sahneden inen Gus Van Sant bu sefer salonun içinde öğrencilerin sorularını teker teker cevapladı. Fotoğraflar çekildi, kitapları, albümleri ya da DVD'leri imzalatıldı. Ardından Mithat Alam Film Merkezi'nde bir nevi Altyazı'yla söyleşi modunda ama çok daha relax bir muhabbete daldı. Aklımıza gelen herşeyi sorduk ve o da son derece ciddiye alıp çok hoş bir sohbet çıkardı. Sonra da acıktığı için 22.00 sularında Levent Namlı'ya gidildi ve orada da gece 12'ye kadar sohbet edildi.
Cannes'da yaşananlar, diğer yönetmenlerle ve sinemalarıyla ilgili görüşleri, filmlerindeki tercihler ve kamera arkası bilgileri vs. vs. deli gibi şanslı hissettiğim bir akşamdı. Ama herşeyden önce bağımsız olma ruhunun nasıl bir şey olduğunu gördüm. Gus Van Sant her şeyden ilham kapmayı beceren bu anlamda algıları son derece açık ve bunu da biçimsel arayışlarına mükemmel bir şekilde yediren birisi. O mütevazılığı ise her şeyi çok daha özel yapıyor.

Festival Günlüğü - Yalnız yatmak istemiyorum

2007-04-15T14:34:00.000+03:00

Tsai Ming-liang, İstanbul'daydı. Kendisinin de büyük hayranı olan Reha Erdem'le beraber Aksanat'ta bir panelde karşılaştılar. Mithat Alam'ın moderatörlüğünü yaptığı organizasyon müthiş keyifli ve eğlenceliydi. Yönetmenin sinemasını izlemekten çok okumuşluğum vardır. Şu ana kadar sadece iki filmin seyrettim ve daha başyapıt statüsündekilerini görmememe rağmen adamın sinema dilinden etkilenenler arasında ben de varım şüphesiz. Reha Erdem, biraz da Gus Van Sant'in master class'ındaki gibi birşey yaparak olayı Tsai Ming-liang'ın sinema serüveni üzerinden yürüttü. Yönetmenin büyükanne ve büyük babası tarafından sinemayla tanıştırıldığını ve ilk izlediği Uzak Doğu'dan olmayan film Fassbinder'in "Ali: Fear Eats the Soul"la (süper bir filmdir) birlikte sinema görüşünün şekillenmeye başladığını belirtti. Bunun dışında Bresson & Truffaut'dan bahsedildi. Genelde son derece sempatik ve mütevazı bir şekilde sohbeti sürdürdü.
Reha Erdem ise her fırsatta yönetmenin yanında kendisinin önemsiz olduğundan bahsedip durdu. (Daha doğrusu henüz o noktaya gelmediğinden) Henüz yolun başında olduğu doğru ama Erdem ve Ming-liang hislerin sinemasının nasıl yapılabildiğini bize gösteren çok iyi birer örnek. Açıkçası ikisini bir arada fikirlerini paylaşırken görmek çok güzeldi.

Yaklaşık 2,5 saat süren panelin ardından bu sefer Tsai Ming-liang'ın son filmi "I don't Want to Sleep Alone"unu seyrettik. Malezya'lı yönetmenin ülkesinde çektiği (ve orada 30 dk.sı sansürlenen) ilk filmi Mithat Alam'ın her fırsatta yönetmenin sinemasını tarif ederken kullandığı 'medidatif' sözcüğüne uygundu. Şehrin arka sokaklarında ve yıkıntılarında yalnız, birbirine tutunanların sinemasıydı bu. Yönetmenin alter-ego'su olarak kabul gören Kang-sheng Lee (ilk fotoda yönetmenin yanında... o da İstanbul'daydı) bu sefer Malezya sokaklarında, bir hasta yatağında kendisine bağlanan ve kendisinin bağlandığı insanlar arasında gidiyordu. Son sahneyle birlikte gözleri dolduran "I don't Want to Sleep Alone" yönetmenin her filmi gibi hakkında birşey bilmiyorsanız bodoslama atlamamanız gereken ama kendinizi bıraktığınız takdirde müthiş keyif alabileceğiniz bir film.
I don't Want to Sleep Alone - 4/5

Festival Günlüğü - Son Filmler...

2007-04-15T14:09:00.000+03:00

Karaula (Sınır Karakolu)
İnsan Hakları bölümünün sağlam filmlerinden birisi de "Sınır Karakolu"ydu. Parçalara ayrılmamış bir Yugoslavya'da geçen filmin yönetmeni Rajko Grlic, oldukça hoş fikirlerden oluşan son derece eğlenceli bir filme imza atmış. Arnavutluk sınırındaki askerlerin yaşadığı olağan dışı bir üç hafta üzerinden ülkenin o anki durumundan, ordunun işleyişine kadar pek çok konuda hoş görseller sağlayan ama içindeki hümanizmayı da bir an bile yitirmeyen bir filmdi. Maalesef sonlara doğru baş gösteren 'şöyle etkileyici bir son yapayım' durumları filmin genel samimiyetine uygun değildi diye düşünüyorum. Ama öyle ya da böyle "Sınır Karakolu" kolay karşılaşamayacağınız zeki komedilerden birisiydi. Bölgeden son yıllarda bence çıkan en iyi filmlerden de birisiydi.
4/5

I Served the King of England (İngiltere Kralına Hizmet Ettim)
"Yıllara Meydan Okuyanlar" bölümü bu senenin en büyük hayal kırıklığı yaratan bölümüydü herhalde. Ben sadece 2 film izledim ama genel olarak o bölümde yer alan filmlerden memnun kalanların sayısı azdı. En çok Otar Iosseliani'nin filmi hakkında iyi şeyler söyleniyordu ama ben yönetmenin mizah anlayışını sevmediğimden o filme gitmeye kalkışmadım. Jiri Menzel'in "İngiltere Kralı'na..."i için ise salona girmeden önce pek iyi şeyler duymadım. Belki de beklentilerimi düşürdüğüm için film benim gayet hoşuma gitti. Menzel'in izlediğim ilk filmi bu ama tavrını ve kabul edelim eski moda sinema anlayışını yine de taşıyabildiğini düşünüyorum. En azından bunu öyküye son derece etkin biçimde yedirebilmiş. Çek'lerin tarihini bir karakter üzerinden ve onun öyküsüne yedirerek anlatan film çok hoş vakit geçirtiyor. Film hakkında olumlu düşünen birtek ben de değilim. Tüm salonun çok eğlendiğini, bol bol güldüğünü ve filmin bitişinde de alkışlandığını belirteyim.
3/5

Festival Günlüğü - Yeni Melek rezaleti...

2007-04-14T00:57:00.000+03:00

Festivalde herhalde herkesin anlaştığı tek konu. Ben salona güvenmediğim için o kadar da cesur darvanmamıştım bilet alırken. Bir de şansımıza yerlerimiz salondaki sayılı güzel yerlerdendi. IKSV böyle anlamsız birşeye nasıl kalkıştı hala anlamakta güçlü çekiyorum. Acaba Festival yöneticileri "Burada film nasıl gösterilir? İyi olur mu?" diye bir kere bile düşündüler mi?

Yeni Melek'in IKSV'ye ait olduğunu duydum. Bu da önümüzdeki senelerde de buraya katlanacağız demek oluyor. (Ki bu sene kasıtlı olarak baya önemli filmi Yeni Melek'e göre tasarlamışlardı çok belli.) Açıkçası şunu söyleyeyim, salonun iyileştirildiğine dair bir açıklama yapılmadığı takdirde ben isterlerse Dünya'nın en mükemmel ve merak ettiğimiz filmlerini bu salona yerleştirsinler yine de bu salondan bilet almayacağım. Korsan VCD'de izlerim daha rahat ederim.

Salonun tonlarca sorunu var.
Herşeyden önce perde sinemaya göre düzgün ayarlanmamış. Ekran formatı doğru ayarlanmadığı için bazı filmlerde alenen mikrofonları seyrediyoruz. (Bugün Delirious'ta olduğu gibi.) Ayrıca ekran formatı ayarlanmadığı için bazı filmlerin altyazı nedeniyle üstlerden bir kısımlarının da kesildiğini duydum.
Oturma düzeni korkunç. Balkona hiç çıkmadım ama insanlardan koltukların üzerine çıkıp seyretmek zorunda kaldıklarını duydum. Aşağıda da bir kafa sorunu mevcut. Beyoğlu Sineması ile aynı şekilde bir görme problemi var.
Bunun yanında koltukların aralıkları gördüğüm en dengesiz düzende. 1-2 sıra dışında hangi koltuğa oturursanız oturun deli gibi sıkışmak zorunda kalıyorsunuz.

IKSV bu sorumsuzluğunun umarım farkındadır ve düzeltmek için birşeyler yapar. Bu haliyle orada filme sakın gitmeyin ve iyileştirme çalışması yapılmazsa da o salonu boykot edin. Ki bu önümüzdeki sene olacaktır. Çünkü herkes salondan şikayetçi.

Festival Günlüğü - Yeter ki babam mutlu olsun.

2007-04-14T00:20:00.000+03:00

The Art of Crying (Ağlama Sanatı)
Yarışma bölümünün en iyilerinden birisiydi kesinlikle. Çok hassas ve ciddi konuları oldukça olgun bir şekilde mizahı da yedirerek anlatması şüphesiz filmin en büyük meziyeti. Kuzey Avrupa filmlerinin o kendine has sıcaklığı bu filmde de vardı. Karakterler tamamen yerine oturuyor ve durumlar oldukça yeterli bir şekilde anlatılıyordu. Bu filmi izlerken bir an tüyleriniz diken diken olup hemen ardından da kahkahayı basabilirsiniz. Öyle yaratıcı ve öyle ilginç bir film. Üstelik öykünün gidişi de kesinlikle kurallarla sınırlandırmamış ve bir sonraki sahnede ne olduğunu çözemiyordunuz. Bu festivalin en büyük keşiflerinden birisi yönetmen Peter Schonau Fog'un daha ilk filmi olması ise ayrı bir güzellik katıyor. Kesinlikle çok başarılıydı. Altın Lale olmasa bile seyirci ödülünü alma olasılığı yüksek.

Lady Chatterley
D.H. Lawrence'ın bu kitabını okumamıştım. Hatta birkaç farklı versiyonu olduğunu bile bilmiyordum. Neyse yarışma bölümünde "Ağlama Sanatı"nı ikinci sıraya atma nedenim bu filmdir. Kesinlikle olağanüstüydü. 3 saate yaklaşan süresine rağmen resmen beni kendisine esir etti. Aristokrat Bayan Chatterley'nin kendisi için çalışan bir avcıyla yaşadığı yasak aşk çok iyi, açık ve cesur bir dille anlatılmış. İlişkinin her aşaması gayet net bir şekilde ortada ve kadın yönetmen Pascale Ferran ana karakterlerin ruhlarını ve olayın o naifliğini mükemmel bir şekilde yakalamış. Aslında içerik olarak özellikle "Ağlama Sanatı"nın yanında yenilikçi değil aksine klasik bir tavrı var. Ama bir filmin çok iyi olması için ille de çok yeni şeyler anlatmasına gerek yok. (Yine de düz bir uyarlama olduğunu söylemek yanlış olur. Aralardaki yazılar ve üstsesler akıllıcaydı. Hele bir mektup sahnesi vardı ki direk François Truffaut gibiydi) Mükemmel. (Bu arada jüriden birkaç kişi film boyunca dışarı çıkıp tekrar girdiler. Bu da ödül için iyi bir işaret değil) Bu arada başroldeki Marina Hands olağanüstü bir performans sergiliyor.

Delirious (Delicesine)
Yarışma bölümünün bir başka gözdesi Tom DiCillo'nun filmi bende hafif bir hayal kırıklığı yarattı. İlk başta gayet birşeyler vaat eden yapısına rağmen bir süre sonra hiç de çekici olmayan klasik yollara girmesinden memnun kalmadım. Film kesinlikle çok eğlendiriyordu. Steve Buscemi paparazzi olmayı bir türlü kabullenemeyen Les karakteriyle çok iyiydi. Ama bence filmin yıldızı Michael Pitt'di. Bu adamda gerçekten iş var. Evsiz Toby rolünde kusursuz bir iş çıkarmış. Ama dediğim gibi özellikle filmin ikinci yarısı geçmek bilmedi benim için. Yalnız filmi sevenlerin de çok olduğunu biliyorum. Seyirci ödülünü alma şansı var. Maalesef jüriyle aynı seansta izlemediğim için asıl havayı bilmiyorum. Ama ödül falan alırsa hakettiğini düşünmüyorum.

La Stelle Che Non C'é (Kayıp Yıldız)
Önceki filmi "Le Chiavi di Casa"yı da festivalde yarışırken izlediğimiz Gianni Amelio'nun yeni filmi bir nevi "Lost in Translation"ın Çin şubesi gibi. Ancak çok farklı ve filmlerde görmeye alışmadığımız derecede mekanik bir neden söz konusu. Film hakkında çok iyi şeyler duymamıştım ama ben bu filmden gayet memnun kaldım. Bir kere normalde yerden yere vuracağımız bir durum söz konusu. Ana karakter hakkında neredeyse hiç birşey bilmiyoruz. Ama bu durum başka filmlerde olduğu kadar rahatsız edici değil, çünkü bu bir anlamda karakterin de özelliği olup çıkıyor ve işi daha da ilginç kılıyor. Filmin en büyük handikapı arada Çin'de sergilediği manzaralarda didaktikliğin suyunu çıkarmaya yakınlaşması. Mesela "Durgun Yaşam"ın yarattığı içten tabloları burada göremedik. Onun dışında benzettiğim "Lost in Translation" kadar samimi ve etkileyici. Ayrıca başroldeki Sergio Castellitto'nun performansından da özel olarak bahsetmek isterim.

The Art of Crying (Ağlama Sanatı) - 4,5/5
Lady Chatterley - 4,5/5
Delirious (Delicesine) - 2,5/5
La Stelle Che Non C'é (Kayıp Yıldız) - 3/5

Festival günlüğü - "Liberté, Egalité, Fraternité!"

2007-04-10T23:01:00.000+03:00

Indigénes (İsimsiz Kahramanlar)
İngilizce adı "Days of Glory" olan bu filme haddinden fazlaca bayıldım. İnsan hakları bölümünde gösterilen film aynı zamanda Cezayir'i temsilen bu sene "Yabancı Film" kategorisinde Oscar'a aday olmuş, geçen seneki Cannes Film Festivali'nde de ana oyuncu kadrosunun tamamına birden 'en iyi aktör' ödülü kazandırmıştı. II. Dünya Savaşı sırasında Fransa'nın sömürgelerinden topladığı, ve Fransızların 'marsık' dediği bir avuç askerin hem düşmanlarla hem de Fransız önyargısıyla savaştığı film. Bir savaş draması olarak son derece gerçekçi ve etkileyici. Ana karakterlerin tamamının oldukça empatik & sempatik olmaları ile birlikte filmin büyük bir avantajı Fransızlara da aşırı bir biçimde saldırmıyor olması. Bu hem karakterlerin durumunu güçlendiriyor hem de filmi daha etkileyici kılıyor. Gayet ana akım olmasına rağmen son derece etkileyici olmayı başaran film, bugün gösterildiği seansta seyirci tarafından alkış aldı ve benim gibi pek çok kişinin de gözlerinin dolması, hatta doğruyu söyleyeyim, ağlamasına neden oldu. Her yönden sinefilin beğenebileceğin bir çalışma. Bu saatten sonra vizyona girer mi bilmiyorum ama bulup izlemeye çalışın derim ben.

L'Héritage (Miras)
Bu sene ilk filmi 13 (Tzameti) ile izlediğimiz Gürcü yönetmen Gela Babluani, bu sefer usta sinemacı, babası Temur Babluani ile birlikte kamera arkasına geçmiş ve kendisini Gürcistan dağlarına atmış. Miras'ın belirli bir zevk verdiğini inkar edemem. Oldukça güçlü ve hoş bir fikirden yola çıkan film maalesef bu fikri kanlı canlı bir filme dönüştüremiyor. Özellikle sonundaki o duruşundan oldukça etkilendim. Gerçi Babluani'ler gayet de kısa bir film (76 dk.) yapmışlar ama yine de filmin bize verdikleri ile karşılaştırınca bu bile uzun kaçıyor. Diğer yandan ise şunu belirteyim, filmin kendine has, belki biraz Rus sinemasına kayan mütevazı anlatımı şüphesiz ki bir artı. Kesinlikle izlediğim için çok memnunum ama keşke daha da bir şeyler görebilseydik.

Summer Palace (Yaz Sarayı)
Geçtiğimiz sene Cannes'da Altın Palmiye için yarışan "Yaz Sarayı", bizim bildiğimiz 68 kuşağı olaylarının Çin'de aslen 80'lerde yer aldığını gösteriyor bir bakıma. Bu oldukça ilginç bir tablo tabii ki. Son zamanlarda iyice kabak çekirdeği gibi açılan Çin'in bu sürece başlarkenki sancıları ve bu sırada üniversitede okuyan kahramanlarımız arasında geçen romantik (ve ciddi dozajda cinsellik) öyküleri filmin ana ekseninde yer alıyor. Oldukça iyi performanslar sergileyen oyuncular bize özellikle merkezde yer alan karakterleri başarıyla aktarıyor. Açıkçası filmin ilk yarım saatinde çıksam mı diye düşünmeme rağmen sonrasında özellikle de ikinci bölümde öykünün aldığı hal benim hoşuma gitti. Bir şekilde bu karakterlerin hayatları boyunca yaşadıkları hezimetleri hoş bir melodramatik yapıyla sunuyordu yönetmen. Özellikle son kısımlarını ise ayrıca etkili bulduğumu söylemem gerek. Asya sinemasından hoşlananlara tavsiye edebilirim sadece. (Bu arada seks sahnelerini aşırı fazlalıkta olduğu konusunda da uyarayım)

Dry Season (Kurak Mevsim)
"Kurak Mevsim" oldukça güçlü bir film. Afrika'dan çıkmış olması zaten onu ayrı bir yere koyuyor. Zira o bölgeden çıkma filmlere pek rastlamıyoruz. Geçtiğimiz yıllarda çok beğenilen Ousmane Sembene'nin Moolade'sinden sonra bu sefer daha genç bir yönetmenden daha kompakt ve kesinlikle çok da simgesel bir öykü izledik. Senaryo bağlamında baktığımızda (ve bunların sembolik yanlarını gözden kaçırdığımızda) filmin ciddi tıkanma problemleri var aslında. Bu anlamda bence Miras'ı hatırlatıyor. Hoş bir fikir, iyi göndermeler var ama uzun metrajlı bir film olarak da aksayabiliyor. Yine de etkileyici bir görsellik ve kesinlikle hoş oyuncu performanslarıyla "Kurak Mevsim" Fransız sömürgesinden çıktıktan sonra iç savaşla daha da fazla yaralar açılmış bir ülkenin bireylere indirgenmiş halde bir öyküsünü izliyoruz bir bakıma. Farklı sinema dili görmek isteyenlere tavsiye edilir.

Indigénes (İsimsiz Kahramanlar) - 4,5/5
Summer Palace (Yaz Sarayı) - 3,5/5
L'Héritage (Miras) Dry Season (Kurak Mevsim) - 3/5
Dry Season (Kurak Mevsim) - 3,5/5

Kısa Kısa...

2007-04-10T00:13:00.000+03:00

Festival dışı birkaç yorum.

"Friday Night Lights" yine pek enfesti. Bu hafta Amerika'da sezon finali yayınlanıyor. Umarım Emmy'lerde başarı elde edecek ve yine umarım seneye düzgün bir kanal bu diziyi alır.
TV tarihinde bir dönem kapanıyor. "The Sopranos"un son 9 bölümü yayınlanmaya başlandı bu Pazar. Cidden yılın olayı bu final bölümler olacak. cnbc-e ise önümüzdeki hafta 4. sezon finalini yayınlayacakmış. 75 dk.lık o mükemmel bölümü mutlaka izleyin. Enfes bir oyunculuk gösterisi var.
"Lost"a nazar değmesin derken bu hafta son derece heyecanlı olmasına rağmen gayet gereksiz ve vakit kaybı olan bir bölüm vardı. Sawyer'ın kısmı ne gereksiz, ne saçma ve klişeydi. Kate & Juliet arasındaki catfight hoştu ama yani sırf bu fanteziyi gerçekleştirmek için de koca bir bölümü heba etmenin mantığı nedir anlayamadım.

Bu filmle ilgili blogda yazmayı nasıl atlamışım bilmiyorum ama Berlin, Altın Ayı ödüllü "Grbavica: Esma'nın Sırrı" sessiz sakin bir şekilde tonlarca filmin arasında vizyona girdi. Mutlaka görün. Hiçbir aşırılığa kaçmadan Bosna Hersek'te yaşananları çok samimi, etkileyici ve elbette can yakıcı bir üslupla anlatıyor. İnci gibi performanslar ve şık bir senaryosu var. Mümkünse de hakkında hiçbir şey okumadan gidin filme. Ben kimsenin bu film hakkında kötü birşey söyleyebileceğini sanmıyorum.
"The West Wing"le ilgili o kadar safsata yapmıştım ama gerizekalı Business Channel, 5. sezondan itibaren yayınlamaya başlamış. Tavsiyemi ciddiye alanlar olduysa özür. Ama yine de vaktiniz varsa izleyin. :)
Festival sırasında arada kaynamış. "Band from TV" haberinin yorumlarına Zapotka bir link bırakmış. Sizin de gözünüzden kaçtıysa buyrun, "Band from TV"nin video görüntüleri. TIKLAYIN

Festival Günlüğü - Müzik bitti!

2007-04-09T23:05:00.000+03:00

El Violin (Keman)
Bugün "Prag"la arasında çok kararsız kalmıştım ama "Keman" ciddi anlamda eleştirmenlerden baya bir övgü toplamıştı. O yüzden tercihimi bundan yana kullandım. Sürpriz isimler de vardı seansta. Tarık Akan, Rutkay Aziz gibi isimler 'insan hakları' bölümünün bu gözde filmi için oradaydılar ve salon ilginç bir şekilde o sırada iş yerinde olması gereken tipte insanlarla doluydu. Neyse dedikodu kısmını bir kenara bırakalım ve filme dönelim. Herşeyden önce "Keman", zaman ve mekan belirtmeden oldukça evrensel ve aslında kökenleri de mitik öykülere benzeyen bir film. Film bu çok basit öykü yapısını gerçekçi ve etkileyici sinematik anlatım tercihleri ve şüphesiz başrol oyuncusu Don Angel Tavira'nın performansı ile birlikte birleştirince ortaya son derece güçlü bir çalışma ortaya çıkıyor. Açıkçası filmin başındaki motivasyonsuz işkence sahneleriyle fazlasıyla didaktik bir gerilla filmi seyredeceğimizi sandım. Ama filmin aslen başlamasıyla birlikte hiçbir şeyi göze sokmadan ve abartmadan öyküsünü anlatan cidden sağlam bir filmle karşılaştım. Bu arada filmin kopyası Türkçe altyazılıydı. Yüksek ihtimal vizyona girecek.

King and the Clown (Kral ve Soytarı)
Nihayet Uluslararası yarışma filmlerine de geçiş yapabildim. Altın Lale için yarışan "King and the Clown" aynı zamanda Güney Kore'nin Oscar'lara yolladığı film. Ama bence gayet hödük olmaya yakın bir film. Filmde oyuncular ve yönetim arasında kurularn gerilim gayet hoş. (Ki aslında çok da yabancı olduğumuz birşey değil.) Bizdeki Hacivat & Karagöz konseptinden biraz daha farklı olarak aslen sivri dil burada asıl sorun gibi gözükse de aslen film tutku üzerine yoğunlaşıyor. Yoğun bir eşcinsel tema olmasına rağmen bunu basit biçimde sunmak yerine ortaya bir belirsizlik atmış durumda film. (Tıpkı arzu nesnesi olan karakter Gong-gil'in 'ne' olduğunun arada sorgulanması gibi) Bu yönlerden film cidden hoştu. Ayrıca resim sizi yanıltmasın oldukça renkli kostüm ve set tasarımları olmasına rağmen bunlar gayet dozunda ve filme hizmet eder nitelikte kullanılmıştı. Yani gösteriş yapalım diye işin cılkını çıkarmamışlardı. Ancak film aslen Shakespeare'vari yapısını bence çok etkili kullanamıyordu. Yani çok klişe, ve zaman zaman aşırı melodramatik öykülerin daha güçlü sunulması gerekirken film bunlarla sizi etkilemeyi başaramıyor. Özellikle sonlardaki artık iyice 'gözünüze gözünüze sokarak anlatıyoruz ey seyirci' tripleri ve o aşırı tekrarlar can sıkıyordu. Film kesinlikle eğlenceli ve izlenmelik. Ama Altın Lale'yi bence haketmiyor.

Keman - 4,5/5
Kral ve Soytarı - 2,5/5

Festival Günlüğü - Aklımdan geçen son kişi sen olacaksın.

2007-04-07T19:45:00.000+03:00

Paolo Sorrentino ileride çok önemli yönetmenlerden olacak orası kesin. Üstelik İtalya'dan son dönemde çıkan en yaratıcı tarza sahip olan tek yönetmen belki de. Cuma günkü Emek seansında filmi izleyen zavallılardan birisi de bendim. Zira son 5 dk.da altyazı sisteminde oluşan arıza sebebiyle bütün film boyunca felsefe yapan Altın Kalpli Geremie'nin filme nokta koyan laflarını da anlayamadık. (Filmin kendi altyazısı maalesef Fransızca'ydı...) O yüzden bu filmi izlemek farz. Ama şu kadarını söyleyeyim filmin daha ortalarında zaten bu kararı almıştım. "Consequences of Love"la son yılların en yaratıcı işlerinden birisine imza atan Sorrentino bu üçüncü filminde hem her yönüyle aynı hem de oldukça farklı bir sinema yapıyor. Bu sefer soğukluk, aşırı bir sıcaklığa dönüşmüş. Yine garip ama daha bir İtalyan karakterlerle zaman zaman bir Fellini bazen de bir Coen Kardeşler filminde hissediyorsunuz kendinizi. Ortada dönen çok fazla dolap olmamasına karşın bunların aşırı bir stilizasyonla sunulması beni biraz rahatsız etti açıkçası. Bir de "Consequences..."da artı bir puan sağlayan dinamiklik ve az önce bahsettiğim aşırı estetik planlar burada filmin karakterlerine olması gerektiği gibi yansımıyor gibi gözüküyor. Sonuçta burada İsviçre'de sürgünde olan bir yalnız adam yok. Burada (her ne kadar yalnızlığı yine yaşasa da) çok daha girişken bir karakter ve küçük İtalyan bir kasaba söz konusu.
Yine de Sorrentino'nun para, hırsızlık, yalnızlık ve sevgiye muhtaçlık gibi temalarından vazgeçemeyeceğini anlıyor gibiyiz.
Dediğim gibi filmi tekrar seyretmek istiyorum. Her ne kadar rahatsız etse de bu filmi biraz daha iyi sindirmek (ve son 5 dk.sını da anlamak) lazım.
L'Amico di Famiglia'nın (Aile Dostu) iki seansı daha var. Eğer "Consequences of Love"ı hali hazırda keşfetmiş şanslılardansanız bu filmi de mutlaka izleyin.

2,5/5

Festival Günlüğü - Büyükannenin dişleri

2007-04-06T12:32:00.000+03:00

Feci bir program vardı dün. 4 film arka arkaya. Şansımıza da hepsi baya iyi filmlerdi. Üstelik Chan-Wook Park'ı da yine görmüş olduk. Neyse fazla gevezelik yapmadan filmlere geçeyim.

Den Brysomme Mannen (Sorun Yaratan Adam)
Bana kalırsa bu film, 'herkes kendi istediği şeyi anlasın' tarzı filmlerdendi. Oturup tartışacak çok vaktimiz olmadı. Ama zaten "Sorun Yaratan Adam" işin gerçekçi, nesnel yanlarıyla çok ilgilenmeden büyük ihtimalle kendi ülkesi Norveç'in geldiği hallerle ilgili bir eleştiri yapıyordu. İnsanların tekdüzeleşmesi ve ilgi gösterdikleri alanların boşluğu üzerine çok etkileyici yan öykücükler ve anlar içeriyordu. Filmi ben daha çok 'doğal' olana karşı yaşanan özlem olarak görme taraftarıyım. Şimdi bunu okuyanlar "aman entel dantel bir filmmiş bu" demesinler. Çünkü film çok eğlenceli. Şahsen Yeni Melek'in diz öldüren koltuklarında oturmasam ve tam yanımda da resmen bir psycho'yla birlikte izlemek zorunda kalmasaydım eminim filmden çok daha fazla zevk alabilirdim. Yine de şu kadarını söyleyeyim "Sorun Yaratan Adam" gerçekten herkesin farklı birşeyler bulabileceği, ama bu görüşlerin de illa ki birbiriyle yakın olmak zorunda olacağı, bir film. Aynı zamanda çok da eğlenceli ana karakter Andreas'ın başına gelenler zaman zaman ciddi kahkahalar atmanızı sağlıyor. Özellikle sonu fazlasıyla yoruma açık ama ben biraz da filmin bu açıklamacı olmayan tavrını sevdim sanırım.

I'm a Cyborg, But That's OK (Ben bir Robotum ama değil)
Chan-wook Park'tan bu kadar samimi ama herşeyden önce bu kadar naif bir film geleceğini söyleseler inanmazdım. Söyleşisinde ipuçlarını vermişti ama bu kadarını beklemiyorum. Özellikle Uzak Doğu'nun romantik komedilerini biliyorsanız, genel tavrın da nasıl bir şey olacağını tahmin edebilirsiniz. Ama "I'm a Cyborg..." onların da üstünde tam anlamıyla bir deli işi olup çıkıyor. İki ana karakter başta olmak üzere pek çok yan karakterle de kurulan empati olağanüstü. Ve her bir ayrı tiplemeye özel vakit ayırması onları çok daha eğlenceli kılıyor. Zaman zaman gözleriniz doluyor, çoğunlukla kahkahalar atıyorsunuz ama işin sonunda mutlu bir şekilde salondan ayrılıyorsunuz. "Eternal Sunshine..."a günümüzün serseri aşıkları diyenlere her seferinde bir alternatif çıkarmayı severim. İşte bu film de bence o alternatifler arasında.
Park'ın o mizahi naif duygusu tüm filmi sarıyor ama filmin belki tek bir (görmezden gelinebilecek) bir sorunu var. Biraz uzun hissettiriyor kendisini. Bu öykünün uzamasından kaynaklanmıyor. Park sonlara doğru çeşitli çözüm anlarını öyle bir dinamizmle sunuyor ki, öykünün bitmemiş olmasına rağmen o an film bitse 'tamam oldu' diyebileceğiniz anlar bunlar. O yüzden belki de son sekans gereksiz gibi gelebiliyor. Ama filmin tümüne uygun o çok etkileyici son sahneyi görmek herşeye bedel.
Özellikle Uzak Doğu'dan çıkma deli işi aşk öykülerini sevenlerin kaçırmaması gereken bir film ve festivalin de zevkinin doruk noktasına çıktığı an. Aşık olunacak filmlerden.

Red Road (Kırmızı Sokak)
İlk filmlerde genelde hatalar görmezden gelinir ve yönetmen biraz da ekstra bir puanla başlar yola. "Red Road" için aynı şey geçerli değil. Her ne kadar Amerika'da daha önce rastladığım eleştirilerin çok da mükemmel bir portre çizmemesine rağmen filmin ben enfes bir öykü oluşturduğunu düşünüyorum. Üstelik ilk filminde Andrea Arnold da çok güçlü bir anlatımı yakalayabilmiş. Film ilk başta yeni çağın 'arka pencere'si gibi başlasa da sonrasında bizi çok daha kişisel sulara sürüklüyor. Kate Dickie'nin canlandırdığı Jackie'nin bir an karşılaştığı bir imge sonucunda çıktığı - bir anlamda - yolculuk bize de güçlü bir intikam öyküsü sunuyor. Senaryonun pek çok bölgesinde ciddi anlamda tuzaklar mevcut ve seyirci bu aşamalarda tamamen başka yönlere kaydırılarak farklı beklentilere sahip olması isteniyor. O yüzden filmi izleyecekseniz hakkında hiçbir şey okumamanızı tavsiye ederim. Tony Curran & 'sweet sixteen' Martin Compston'ın da rol aldığı film. Yönetmen Arnold'ın ilk filmi ama bu şekilde devam ederse sadık bir hayran kazandı bile. Filmin ciddi anlamda zorlayıcı ve sert bir yapısı olduğu konusunda bir uyarı da yapmam gerekir.

Offscreen (Ekran Dışı)
"Red Road" sonrasında daha da rahatsız edici bir film daha. Kabul etmem lazım "Allegro"dan çok keyif alsam da Christoffer Boe'nun biraz kendisini tekrarlamaya başladığını düşünmüştüm. Herhalde kendisi de böyle düşünmüş olacak ki bu tarz bir projeye imza atmış. İşin güzel yanı burada gerçekten de Boe yokmuş ve filmin yönetmeni aynı zamanda oyuncu Nicolas Bro'ymuş gibi izlememiz. Hiçbir zaman gerçek olmadığını bilsek de o etkiyi yine de yaratıyor. Dogma'cıların tavırlarını bu anlamda neredeyse bir üst noktaya taşıyan "Offscreen", tam olması gerektiği gibi bir film. İlk başta düzeni sağlam kuruyor, ortalarda biraz sarksa da, zaman içinde o şiddetlenme ve sertleşme derecelerini iyi ayarlıyor. Ve sonunda da son darbeleri indiriyor. Her şeyden önce Boe'nun bu Lars Von Trier ya da Soderbergh havalarında uçmaya başlaması bence yönetmenin ilerleyen filmografisi için olumlu bir işaret. Yalnız filmde alkışlanması gereken ilk isim şüphesiz Nicolas Bro. 'Vay be performansa bak' demiyorsunuz ama ne olursa olsun adam filmi resmen sırtın taşıyor.

Den Brysomme Mannen - 3,5/5
I'm a Cyborg, But That's OK - 4,5/5
Red Road - 4,5/5
Offscreen - 3/5

Festival Günlüğü - Saddam'ın Melekleri

2007-04-04T22:52:00.000+03:00

"Dixie Chicks: Shut Up & Sing" geçtiğimiz Toronto Film Festivali'nde gösterildiği zaman büyük bir sükse yapmıştı. Bush'un Irak'a saldırmasının hemen arefesinde grubun solisti Natalie Maines'in İngiltere'de sahnede söylediği "Başkanımızın Texas'tan çıkmış olmasından utanç duyuyoruz" sözleri tüm muhafazakarların tepkisini çekmiş ve Country dinleyen bu kitlenin kendilerini protesto etmeleri ile grup zor bir duruma düşmüştü. İşte film bu noktadan itibaren 2003 ve 2005 yılları arasında gidip gelen bölümlerle grubun bu sancılı dönem içinde ne yaptığını gösteriyor. Sadece savaşa, muhafazakarlara ve boykotlarına odaklanmadan grubun bu süre içerisinde bir strateji belirlemeye çalışmasını izliyoruz. Bir anlamda müzik dünyasının perde arkasına girmiş oluyoruz. Albümün hazırlanma aşamaları, müzik türünü oluşturmanın sancıları (haliyle eski kitleye ulaşıp ulaşamayacakları gibi bir sorun var) Müzik dünyasında grup olabilmenin sırları gibi (bu anlamda Red Hot Chilli Peppers'ın davulcusu Chad Smith'le yapılan kısa ama manidar bir muhabbet dikkat çekici) konulara giriliyor. Bu arada üç bayanın özel yaşamlarına da elbette giriliyor.
Ben açıkçası belgeseli tüm hedef kitlesi kendisine sırtını dönmüş bir grubun bir anlamda kendini daha iyi anlatabilme çabası olarak gördüm. Açıkçası bunu gayet de iyi başarıyorlar. Ayrıca sektörden onları terk eden insanlara da anlamsız bir saldırı anlayışına da gitmeyen, özünde zaten barışçılığı ama ne olursa olsun 'kendini ifade özgürlüğünü' savunan son derece eğlenceli bir belgesel bu. Dixie Chicks hayranı olmasanız bile, (ki benim doğru düzgün dinlemişliğim de yoktur) bu filmden zevk almanız yüksek olasılık. İşlerin 2-3 yıl gibi bir süre de nasıl değiştiğini görmek ise ayrıca çok ilginç.
Açıkçası şu aşamada gruba karşı Amerika'da muhafazakara kitlenin bakışının nasıl değiştiğini bilmiyorum ama bu sene kendilerinin Grammy'lerde coştuğunu da hatırlatmak isterim. Aslında bir promosyonun bir parçası olduğu açık bir şekilde belli olsa da, kendi içinde tutarlı bir mesaj verebilen "Dixie Chicks: Shut Up & Sing" bu yılın en hoş güzelliklerinden birisi.
4/5

Festival Günlüğü - Kamera arkasında kocaman bir fil var.

2007-04-04T14:17:00.000+03:00

Gus Van Sant'in Altın Palmiyeli "Elephant"ını izlemeyenler için 2:37 oldukça yeni ve etkileyici bir film olarak gözükebilir. Ama maalesef ben odadaki o koca fili farkettim ve filmi de bu yüzden biraz tatsız biçimde izledim. Bana iki filmin benzediği (hatta 'daha kötü bir Elephant' tabiri kullanılmıştı) söylenmişti. Ama benzerliğin öyküden çok öykü anlatımı ve biçim açısından olduğunu öğrendiğimde hafiften suratım asıldı açıkçası.
Elbette bu yapıyı lise koridorlarında kullanma Gus Van Sant'in tekelinde değil, başkaları da yapabilir. Mesela ben hiçbir zaman Paul Thomas Anderson'ı Robert Altman taklitçiliği yapmakla suçlayanlardan da değilimdir yani herkes istediği şeyi kendisine göre uygulayabilir. Ama ne yazık ki yönetmen Murali K. Thalluri uygulama boyutuna gelememiş biçimsel olarak. Ve bizde ayrıca Avustralya'nın bir lisesine girmemiz için de gerekli farklı materyalleri sağlayamıyor. Ama yine de buradakini bir hırsızlıktan ziyade şanssızlık olarak görüyorum. İki filmin bu aşırı benzerliği ister istemes 2:37'yi ona göre değerlendirmenize neden oluyor ve beğenmediğiniz yanlarını daha açıkça görüyorsunuz. Mesela burada çok daha fazla (ve bence bazen fazla) laf sarfediliyor. Aralardaki röportaj niteliğindeki sahnelerin çoğunluğu maalesef yapay duruyor. Ve karakterlerle ilgili belli başlı flashbackler (gay olma ve hamile kalma durumları) gerçekten gereksiz ve fazla. Yani filmin en sonu dışında herşey 2.37'de gayet tahmin edilebilir zaten. Hadi diyelim ki tahmin edemeyenler vardır. Bu kadar ayrıntılı ve uzun planlara gerek var mı?... Bence yok.
Film sonunda gerçekten sizi ters köşeye yatırıyor ve olayın gerçek bir öyküden esinlenildiğini öğrendiğim an ben de yelkenleri bir nebze olsun indirdim. Evet film gerçekten etkileyici olabiliyor. Ama tam olmamış bir sinema söz konusu. Ve siz de odadaki filin farkındaysanız izlerken tadınız kaçıyor.

2,5/5

Festival Günlüğü - Chan-wook Park!!!

2007-04-03T22:37:00.000+03:00

Chan-wook Park söyleşisi...
Park, dün filminin gösterimine katılamamış çünkü İstanbul'a gece 12 sularında gelebilmiş. Onun yerine Perş. günkü gösterime katılacakmış. Ama şimdi bugünkü söyleşiden bahsedeyim biraz. İnanılmaz bir alkış tufanıyla çıktı sahneye yönetmen. Boğaziçi Üniversitesi Rektörlük Salonu'ndaki söyleşi, yoğun ilgi nedeniyle Büyük Toplantı Salonu'na alınmıştı ve orası da sonuna kadar doldu.

Ancak söyleşinin iki büyük sorunu vardı. Öncelikle çevirmen çok iyi Türkçe bilmiyordu ve bazı noktalarda onun çevirdiğini de düzgün Türkçe'ye aktarabilecek birisini aradık doğrusu. İkinci sorun ise şiddet vs. üzerine sorulan 'aydınca sorular'dı. Hepsi aynı kapıya çıkıyordu ve o kadar anlamsızlardı ki bence.
Yine de Park inanılmaz sempatikti ve her bir soruyu da ciddiyetle yanıtladı. Ayrıca yönetmenle ilgili de pek çok şey öğrendik. Bazı noktaları kısa kısa özetleyeyim.

Herşeyden önce eski klasiklere çok önem veriyor ve yönetmenlerin eski filmleri sindirmedikçe yeni ve iyi birşeyler yapamayacağını belirtiyor. Kendisinin favorileri sorulduğunda ilk sarfettiği isim Alfred Hitchcock oldu. Bunun dışında B filmlerinden de çok şey öğrendiğini belirtti. Bir de söyleşi sonrasında sevdiği filmler arasında "Kiss Me Deadly"yi saydı.
Okuduğu yazarlar arasında Shakespeare, Dostoyevski gibi klasiklerin yanında bizi de şaşırtan iki isim daha verdi. (Ki lafa 'inanmayacaksınız ama' diye başladı) Jane Austen ve Bronte kızkardeşler. Bunun yanında günümüz yazarlarından da Kurt Vonnegut'ı beğeniyormuş.
"I'm a Cyborg but that's OK"i kızının izleyebileceği bir film yapmak için çektiğini belirtti. Park, insanların derinlerindeki özellikle kötü duyguları ve özellikleri çıkarmayı sevdiğini, ama bundan biraz da yorulduğu için böyle bir film yapmayı seçtiğini söyledi. (Bundan sonraki filminde yine derinlere dalacakmış.
İlham kaynağı olarak belli kaynakları olmadığını zaten onları uygulasa aynen kopyalamış olacağını belirtti. Onun yerine hiç beklenmeyen yerlerden ilham geldiğini ve bu şekilde işin özündeki anlamın da biraz kendisine kaldığını ancak görünenin çok farklı olabileceğini söyledi. Mesela kendisini Wong Kar Wai'a benzetenleri anlamıyormuş. Ki Wong Kar Wai'a da kim benzetiyor bilmiyorum ama Wai'ın sinemasını sevmediğini de açıkladı söyleşi sırasında.
En ilginç kısımlardan birisi de bilinç dışı kısmıydı. Bir şekilde filmlerini yaparken hiç farkında olmadan başka filmlerle benzerlikler oluştuğunu ve bunu kendisinin en sonra fark ettiğini açıkları. Örneğin "Lady Vengeance"daki bir diyalogun "Some Like It Hot"ın son cümlesiyle aynı olduğunu filmi izlerken fark etmiş. Aynı şekilde "I'm a Cyborg..."daki tavşan maskesinin Donnie Darko ile olan benzerliğinin sonra kendisini de şaşırttığını söyledi. Bunları bilinçli olmadan eklediğini ama bir şekilde iki filmle de bir kurulabilece bir bağ olduğunu söyledi.
Film yazım ve çekimi sırasındaki aşamalarını gayet ayrıntılı anlattı. Ama kusura bakmayın onları yazamayacağım. O da bize kalsın :) Yalnız şu kadarını aktarayım tahmin de edebileceğiniz gibi adam feci ayrıntı ve planlı çalışıyor.

Şimdilik aklıma gelenler bu kadar. Her ne kadar çeviri konusunda sorun yaşansa da ve büyük ihtimalle bahsettiği şeylerin yarısı 'lost in translation' olsa da son derece verimli bir bilgi birikimiydi. Park inanılmaz sempatik ve süper kaprissiz bir yönetmendi.